Enkele van hun gelukkigste herinneringen
DE KINDERJAREN zijn voor de meeste jongeren een gelukkige tijd. Het is een periode in het leven waarin zij gewoonlijk vrij zijn van verantwoordelijkheid en zorgen. Zij zijn meestal vrolijk en lopen over van energie en nieuwsgierigheid. Maar daarmee houden de overeenkomsten ook wel zo’n beetje op. Voor elk kind is het moment waarop en de reden waarvoor hij het gelukkigst is even gevarieerd als zijn omstandigheden.
Een jongeman herinnerde zich bijvoorbeeld in verband met zijn zesde levensjaar: „Ik was enig kind, terwijl een van mijn vrienden een klein zusje had. Als hij met mij gespeeld had en naar huis toe ging, kon hij met zijn zusje verder spelen. Maar ik had niemand om mee te spelen. Ik wilde zo graag een zusje. Nou, en toen mijn ouders mij vertelden dat we er gauw een baby’tje bij zouden krijgen, wist ik zeker dat het een meisje zou worden. En ik zou niet onder woorden kunnen brengen hoe blij ik me voelde toen mijn zusje werd geboren. Daar had ik nu naar uitgezien en het maakte mij zo gelukkig.”
Met andere kinderen en alleen
De meeste kinderen vinden het leuk om bij andere kinderen te zijn en met hen te spelen. Een jonge vrouw herinnerde zich: „Het gelukkigst was ik als kind altijd wanneer ik buiten kon spelen. We hadden altijd zoveel plezier. ’s Winters zagen we al verlangend uit naar de eerste sneeuw. Dan haalden we onze sleeën te voorschijn om van de heuvel te racen, terwijl we ook sneeuwpoppen maakten en sneeuwballen gooiden. Onze ouders begrepen dit heel goed, want als we straf hadden verdiend, moesten we binnen blijven. In andere seizoenen deden we aan touwtje springen, hinkelen en „vossejacht”, terwijl we als het regende binnenshuis met onze poppen speelden. Dat was toen werkelijk een gelukkige tijd!”
Niet alle kinderen zijn natuurlijk hetzelfde. Sommigen hebben geen broertjes of zusjes en soms geen speelkameraadjes in de buurt. Anderen maken deel uit van een groot gezin en vinden het heerlijk om zich van de anderen af te zonderen en zelf dingen te doen. Zij zijn misschien het gelukkigst wanneer ze rustig op zichzelf kunnen zijn. Een negenjarige jongen, enig kind, gaf op de volgende wijze uiting aan zijn gevoelens:
„Ik vind het heerlijk om te lezen. Allereerst omdat als we niet zouden kunnen lezen, we de bijbel niet zouden kunnen lezen en dan zouden we Gods wil niet kennen. Daarom is lezen zo belangrijk. Maar ik vind lezen ook fijn omdat het zo rustig is. Als ik lees wat andere mensen hebben meegemaakt, voel ik me net als zij. Natuurlijk vind ik het ook fijn om met mijn vader en moeder naar het strand te gaan of naar de bergen te gaan. Maar wanneer ik alleen ben, vind ik lezen heel fijn.”
Geldt dat ook voor uw kinderen? Hebben zij de vreugde ontdekt die serieus lezen hun kan bieden, alsmede welk een uitgestrekte wereld zich op die wijze voor hen kan openen? Of mogen ze uren voor de tv zitten, waarop al het denken voor hen al is gedaan, of — nog erger — waardoor zich gewelddadige neigingen in hun ontvankelijke geest kunnen ontwikkelen?
Nadoen en het ontwikkelen van talenten
Ook films zijn voor veel kinderen een bron van genoegen. Nabootsers als zij zijn, bieden films hun een mogelijkheid om naar de wereld van de fantasie te ontsnappen. Een vrouw, die thuis enig kind was, herinnert zich:
„Toen ik jong was, ging ik vaak naar de bioscoop en na elke film kon ik me helemaal inleven in de rol van de ster, zodat ik in gedachten alles nog eens beleefde wat zij in de film had meegemaakt. Natuurlijk duurde het dan niet lang voor ik weer tot mijzelf kwam. Maar voor het moment was het heel grappig om je voor te stellen dat je iemand anders was.” Helaas bevatten tegenwoordig steeds minder films iets heilzaams waarmee jonge geesten zich kunnen bezighouden of hun leven naar kunnen richten.
Ongeacht echter de richting waarheen de belangstelling van een kind neigt, het botvieren van zijn natuurlijke talenten kan hem veel geluk schenken. Een achtjarig meisje dat het heerlijk vindt om te tekenen, geniet ervan wanneer zij haar tekeningen aan anderen kan geven. Zij lachte blijstralend: „Ik heb een tekening van mijn mammie gemaakt en aan haar gegeven. Het maakte me zo blij dat ze hem in haar kamer ophing. Telkens wanneer ik nu in haar kamer kom, zie ik mijn tekening.” Van haar gezicht was de vreugde te lezen.
Uw kinderen aanmoedigen de talenten die zij hebben, te gebruiken, welke dat dan ook zijn, kan hen erop voorbereiden zichzelf ten behoeve van anderen te geven en zich later in het leven voor hun medemensen in te zetten.
Tijd die met de ouders wordt doorgebracht
Al mogen kinderen dan nog zo graag met andere kinderen omgaan, het gezelschap van hun ouders stellen zij bijzonder op prijs. Een ouder hoeft maar even met aandacht op een jong kind naast hem neer te zien, om dit te constateren. Hij wordt met een brede grijns begroet, alsof het kind wil zeggen: „Ik houd van u. Ik wil dat u bij me bent. U maakt me gelukkig.”
Bent u de ouder van zo’n kind? Bent u wel eens geërgerd wanneer het u constant voor de voeten loopt? Dat is op zulke momenten natuurlijk wel begrijpelijk. Maar bedenk dan dat die momenten weldra verleden tijd zullen zijn. Snel groeien kinderen op en vervaagt hun kindertijd tot een herinnering. Maak dus het beste van de tijd die u met hen doorbrengt. Gelukkige herinneringen zullen daaruit overblijven, zowel voor u als voor hen.
Interessant om hierbij op te merken, is dat veel ouders menen dat hun kinderen gelukkig worden door wat zij krijgen. Zij omgeven hun kinderen met speelgoed en allerlei andere zaken waaraan het hun in hun eigen jeugd heeft ontbroken. Gewoonlijk heeft dit echter een averechtse uitwerking, omdat materiële dingen alleen niet werkelijk gelukkig maken, en dit geldt ook voor kinderen. Nu wil hiermee niet gezegd zijn dat kinderen het niet prettig vinden geschenken te ontvangen. Dat vinden ze zeker leuk. Maar wanneer ze erg jong zijn zullen ze vaak liever met de doos spelen waarin het geschenk zat, dan met het geschenk zelf. Waarom?
Omdat zij graag hun verbeelding laten werken. Voor een kleine jongen kan een schoenendoos binnen enkele minuten van alles worden: een schip, een vliegtuig, een hol of een vrachtauto, dat hangt van zijn verbeelding af. Speelgoed evenwel waarbij alles mechanisch geschiedt, laat hem niets anders over dan toe te kijken, wat hem spoedig zal vervelen. Natuurlijk heeft speelgoed een bepaald nut, maar dat is niet te vergelijken met de tijd en aandacht die kinderen van hun ouders ontvangen.
Het is een feit dat kinderen hunkeren naar liefde en genegenheid, en geen enkel materieel voorwerp kan daar een vervanging voor vormen. Om deze reden zijn uw kinderen ook vaak het gelukkigst wanneer ze dingen met hun ouders kunnen doen. Het hoeft niet iets speciaals te zijn. Een picknick, een wandeling in het bos of park, of een klein gesprekje — het is allemaal mogelijk. Het belangrijkste is dat u bij elkaar bent.
Ja, een verstandige vader zal beseffen dat maar weinig dingen de liefde en aandacht kunnen vervangen die hij aan zijn kinderen schenkt, vooral in hun vormingsjaren. Sommige bekende mannen hebben een grote rijkdom geërfd, maar nooit goed de vaders gekend die hun die rijkdom hebben nagelaten. De man daarentegen die herinneringen heeft aan goede momenten die hij met zijn vader heeft doorgebracht, voelt zich rijk, ongeacht zijn financiële omstandigheden. En de liefde en bewondering die hij voor zijn vader voelt, zal zijn weerspiegeling vinden in de glans van zijn ogen en de trots in zijn stem wanneer hij het over zijn vader heeft. Zal dat ook later met uw zoons zo zijn?
Gezinssamenzijn
Voor kinderen kan elke plek iets speciaals krijgen wanneer hun ouders bij hen zijn. Zo is er bijvoorbeeld een achtjarige jongen die zich nog levendig kan herinneren hoe hij een jaar geleden met zijn vader en zijn broer naar de dierentuin ging. Zijn ogen begonnen laatst weer te glimmen toen hij het uitstapje beschreef: „We zagen leeuwen en tijgers, een giraffe en een grote olifant. Maar oh, (zijn neus in rimpels trekkend) sommige stonken wel. Ik zou wel met ze allemaal willen spelen.” En, zo zei hij nog verder: „Mijn pappie zegt dat in de nieuwe ordening de dieren niet meer in kooien zullen zitten. Dan zullen ze vrij zijn. Dat vind ik fijn!”
Vaak hebben kinderen een even grote waardering voor afwisseling in hun schema, als hun ouders. Voor een jongen van ruim tien jaar bleek een tocht die hij met het gezin meemaakte een heel bijzondere ervaring in zijn jonge leven te zijn. Hij vertelde:
„Vorig jaar gingen we op vakantie naar Virginia en Delaware. Het was daar heel anders dan in de stad — een heleboel bomen en zo — heel mooi. We woonden in een hotel en aten in de eetzaal. Dat vond ik echt leuk. Het was zo grappig iemand te hebben die je bedient en je brengt wat je vraagt. Ik vond het leuk om naar verschillende plaatsen te rijden en andere dingen te zien en te zien hoe andere mensen leven.”
Maar zelfs wanneer er geen gezamenlijke reizen gemaakt kunnen worden, kunnen er gelukkige momenten samen worden doorgebracht, die nog lang in de herinnering zullen voortleven. Een vrouw van een Caribisch eiland herinnert zich: „Wij waren thuis met zeven kinderen en vonden het erg leuk om dingen samen te doen. Vooral de maaltijden waren aangename gebeurtenissen. Na het avondeten gingen we allemaal om vader heen zitten en die las ons dan een gedeelte uit de bijbel voor. Soms speelde hij ook wel op zijn viool en dan zongen en dansten we. Onze gelukkigste momenten waren wanneer er bezoek kwam vanuit andere delen van het eiland en wij later op mochten blijven en naar de gesprekken van de volwassenen mochten luisteren.”
Ouderlijk onderricht een zegen
Ja, ouders nemen een sleutelpositie in als het gaat om het onderricht van hun kinderen. En als zij een voortreffelijk voorbeeld stellen, zullen hun kinderen oprechte vreugde vinden in het dienen van Jehovah God. Toen bijvoorbeeld aan een tienjarig meisje werd gevraagd, waar zij het meest van hield, zei ze: „Ik ga het liefste naar de Koninkrijkszaal, omdat ik van Jehovah en van zijn volk houd.” Vormt dit geen weerspiegeling van het voortreffelijke onderricht dat zij heeft ontvangen?
Kinderen die een dergelijke opleiding ontvangen, worden vaak bewogen door een ernstige bezorgdheid voor anderen. Zo vertelde bijvoorbeeld een elfjarig meisje van wie de moeder al twee jaar een getuige van Jehovah is, maar van wie de vader altijd tegen de bijbelstudie van haar en haar moeder was geweest, de volgende ervaring:
„Ik had al heel lang aan mijn pappie gedacht. Al heel vaak had ik hem gevraagd met ons mee te gaan naar de bijbelstudievergaderingen, maar dat deed hij nooit. Ik zei hem dat ik in Gods nieuwe ordening geen nieuwe vader wilde en dat hij daar niet zou komen als hij niet studeerde. Daarom was het de gelukkigste dag in mijn leven toen mijn vader voor de eerste maal meeging naar de Koninkrijkszaal.” Geen van de cadeautjes die dit kleine meisje ooit had gehad, kon opwegen tegen het geluk van dat moment.
Welk, een genot om jonge mensen te horen die redenen geven waarom zij blij zijn en die hun ouders en hun Schepper dankbaar zijn voor het leven! En welk een belangrijke rol blijken ouders niet te spelen als het gaat om het geluk en de vorming van het leven van hun kinderen!