Steun van religie aan oorlog

◆ In het boek War, Communism and World Religions, schreef Dr. Ch. S. Braden: „Gedurende de hele Eerste Wereldoorlog werd deze plichtgetrouw door de kerken ondersteund; ze verkochten obligaties, recruteerden soldaten — in de kerk zelf — en zegenden over het algemeen de oorlog. Er waren enkelen die wegens gewetensbezwaren de gevangenis ingingen, maar het waren slechts enkelingen, en zij genoten over het algemeen weinig sympathie van de kerken.”

Nu die periode meer dan een halve eeuw achter ons ligt, zouden sommigen zich kunnen afvragen of de geestelijken werkelijk zo’n onchristelijk standpunt hebben ingenomen. Maar in het boek Thoughts in War-Time wordt een verhandeling aangehaald van kanunnik B.H. Streeter, welke tijdens de Eerste Wereldoorlog werd gepubliceerd. In deze verhandeling, „Oorlog, deze oorlog en de Bergrede”, besloot de geestelijke met te zeggen:

„Als de soldaat ervan overtuigd is dat bij de zaak waarvoor hij strijdt het welzijn van de gehele mensheid is betrokken — en dat die zaak derhalve op de lange duur ook het welzijn van Duitsland omvat — kan hij de Duitser in de vijandelijke loopgraven niet alleen zonder enig gevoel van persoonlijke afkeer neerschieten, maar kan hij dit doen uit naastenliefde. . . . De soldaat is voor alles een man die bereid is voor zijn land te sterven; en de bereidheid voor anderen te sterven is in wezen christelijk.”

Hoe denkt u dat dergelijke religieuze leiders, die beladen zijn met bloedschuld, staan voor „Degene . . . die door God is verordend tot rechter van de levenden en de doden”? — Hand. 10:42.