Watersnoodramp treft Rapid City
„DE KANS op een dergelijke zware regenval en zulke bijzondere weersomstandigheden kan men slechts eenmaal in de honderd jaar verwachten”, zei E. Balke, hydroloog aan het weerstation te Kansas City. Op 9 juni 1972 heersten er echter dergelijke weersomstandigheden, en het onwaarschijnlijke werd voor de burgers van Rapid City, in de Amerikaanse staat Zuid-Dakota, bittere werkelijkheid.
Te oordelen naar het weer, liet het zich die morgen niet aanzien dat er een ramp ophanden was. Het was heet en drukkend. Het zag ernaar uit dat er regen zou komen, maar regen was in die tijd van het jaar niet ongewoon. De mensen gingen dus zoals gewoonlijk naar hun werk.
Het onwaarschijnlijke gebeurt
Tegen het vallen van de avond waaide er een grondwind in de richting van het westen, en deze wind botste met wolken die uit het noordoosten kwamen. Gedurende enige tijd bleef de turbulentie boven de stad hangen. Toen verschoof ze naar het westelijk deel van de stad, waar zware stortregens begonnen te vallen.
Normaal kalme beekjes veranderden in woest kolkende stromen. Op sommige plaatsen viel in korte tijd twaalf tot achttien centimeter water. Al dat water moest worden afgevoerd door het riviertje dat door Rapid City kronkelde. Het kon niet uitblijven dat hierdoor moeilijkheden ontstonden. De rivier trad buiten haar oevers en verscheidene bruggen werden weggespoeld.
Deze gevaarlijke situatie werd nog ernstiger toen de storm zijn weg in de normale richting vervolgde en in oostelijke richting over de stad trok. Hierbij viel nog eens acht centimeter water.
De dam bezwijkt
De dam van het Canyon-meer, gelegen ten westen van de stad, was in die tussentijd ten gevolge van de storm onder grote druk komen te staan. De openingen van de overlaat waren door vuil verstopt geraakt, zodat het waterniveau van het stuwmeer onheilspellend begon te stijgen.
De dam was geregeld door deskundigen geïnspecteerd, en zij hadden hem veilig bevonden; maar dat was onder normale omstandigheden. Nu was de situatie anders, gevaarlijk anders! Van het gebied boven de dam stortten twee golven water naar beneden. De dam weerstond de eerste golf, maar de uitwerking van de tweede was desastreus!
Er begon water over de met gras begroeide kruin van de dam te lopen. Dit water vrat het materiaal aan de achterkant van de dam weg, waardoor deze verzwakte. Te middernacht brak er een stuk uit de dam ter grootte van een voetbalveld.
Onder aan de dam woonden heel wat mensen. Hun huizen werden door de volle kracht van de naar beneden stortende watermassa getroffen. Auto’s, sta-caravans, machines, huizen en bomen werden meegesleurd in de reusachtige stroom, die zich met de snelheid van een dieseltrein een weg baande door Rapid City, een dertien kilometer lang spoor van verwoesting achter zich latend.
De radio- en televisiestations verdwenen uit de lucht toen de elektriciteitsvoorziening uitviel. Hierdoor werden de communicatiemiddelen uitgeschakeld waarmee men de mensen had kunnen waarschuwen voor de watersnood die zich in hun omgeving tot een ware ramp ontwikkelde.
Maar de breuk in de dam bleef niet geheel onopgemerkt. Een onbekende man belde negenentwintig kilometer ten westen van de stad de burgemeester op en riep: „Mijnheer de burgemeester, volgens mij hebt u nog 20 minuten.” Onmiddellijk werd er bevel gegeven de mensen die langs de rivier woonden te waarschuwen dat zij hun huizen moesten verlaten. Politiemannen en leden van de Nationale Garde belden bij de mensen in de bedreigde huizen aan. Ook auto’s die in de richting van de gevarenzone reden, werden tegengehouden en teruggestuurd. Naar verluidt, hebben heel wat mensen hun leven te danken aan deze mannen die in de striemende regen hun werk hebben verricht.
„Het lijkt wel een oorlogsgebied”
Men heeft geschat dat er op het hoogtepunt van de overstroming tienmaal zoveel water door de Rapid Creek stroomde als tijdens de voorgaande recordhoeveelheid. De rivier voert normaal 6,5 miljard liter water per dag af, maar om 1.00 uur ’s nachts werd de stroom geschat op 70 miljard liter!
Toen het de volgende morgen ophield met regenen, was er in de streek in totaal vijfentwintig centimeter water gevallen. Daarna nam het water in de overstroomde delen van de stad langzaam af. Rapid City was het toneel van verwoesting en verderf. Overal woedden branden en hing de geur van propaangas, afkomstig van de sta-caravans en van verscheidene vrachtauto’s met propaangas, die door de kracht van het water omver waren geworpen.
Een nieuwsverslaggever merkte bij de aanblik van de stad op: „Het lijkt wel een oorlogsgebied. Er zijn overal branden en er kan niets aan worden gedaan want de stad is door de buiten haar oevers getreden rivier in twee delen gesplitst.” Tegen de middag van de volgende dag had men de meeste branden onder controle.
In de New York Times van 12 juni 1972 stond een interview met de burgemeester, die verklaarde dat „300 huizen van hun fundamenten waren geslagen en niet meer hersteld konden worden, dat drie stadsparken waren verwoest, van 80 straten het plaveisel moest worden vernieuwd, zeven van de negen bruggen over de Rapid Creek waren vernield, bijna negen kilometer spoorweg was weggespoeld en dat honderden gebouwen met modder en water waren gevuld”.
Het verlies aan eigendommen liep in de 120 miljoen dollar. Meer dan 225 personen verloren hun leven.
Angstige ervaringen
Velen maakten angstige ervaringen mee. Een man liep naar een nabijgelegen brug en zag een meer dan één meter hoge golf van water langs de rivier komen aanrollen, een blauwe caravan met zich meevoerend. Een ander man vertelde: „Ik keek uit het raam toen ik het water over de oever van de rivier zag komen. Ik nam mijn vrouw bij de hand en wij maakten dat wij wegkwamen.”
In één caravankamp werden tweehonderd sta-caravans weggevaagd. De enige overgebleven caravan werd honderd twintig meter weggesleurd en sloeg toen over de kop. „Mijn moeder en ik kwamen eruit enkel met de kleren die wij aan het lijf hadden”, merkte de eigenares op.
Een van Jehovah’s getuigen stond op het punt naar bed te gaan. Plotseling bemerkte zij dat haar caravan begon te schudden. Zij vloog naar buiten en zag het stijgende water. Snel vluchtte zij naar een hoger gelegen gedeelte waar zij kon toezien hoe de kolkende stroom haar sta-caravan en auto opnam en met zich mee, stroomafwaarts voerde.
Een vrouw die reeds sliep, werd gewekt door het geloei van de sirenes in de stad. Zij ging naar het huis naast haar en bracht de oudere vrouw die daar woonde bij haar in huis. Toen klommen beiden met de hond boven op een 1,80 meter hoog cilinderbureau om op redding te wachten. Een zaklantaarn, die in een van de bureauladen lag, redde hun leven. Zij bleven ermee knipperen tot iemand buiten hen zag en hen redde.
Bezorgdheid voor anderen
De bevolking werkte nauw met de autoriteiten samen door vriendelijk hulp te bieden aan de vele mensen die in nood verkeerden. Velen gaven blijk van bezorgdheid voor hun medemensen door aan reddingspogingen deel te nemen en mensen van daken, uit bomen en van andere wijkplaatsen die zij hadden opgezocht, te halen. De slachtoffers van de ramp werden ondergebracht in scholen, stadsgebouwen en de kazerne van de Nationale Garde. Er werd voedsel en kleding geschonken. En velen boden aan om dakloze gezinnen, ongeacht hoe groot, in hun huis op te nemen.
De opzieners en dienaren van de plaatselijke gemeente van Jehovah’s getuigen toonden grote bezorgdheid voor de personen die onder hun hoede vielen. Zij trachtten door middel van de telefoon met hen in contact te komen om te zien hoe zij het maakten. De lijnen waren echter overbezet. Men moest vaak tien minuten op de kiestoon wachten. Zij ontwierpen daarom een systeem om contact te onderhouden met de presiderende opziener. Zijn telefoon zou de eerste dertig minuten van elk uur vrij zijn voor hun binnenkomende telefoontjes en de andere dertig minuten kon hij gebruiken om zelf op te bellen. Op deze wijze kwam men te weten hoe iedereen van de gemeente het maakte. Iemand die in onmiddellijke nood verkeerde, ontving dadelijk hulp.
Maar wat gebeurde er met degenen die niet opgebeld konden worden? Zij werden persoonlijk bezocht. Op deze wijze kwam men er achter dat slechts één persoon van de gemeente in het ziekenhuis lag en dat vijf gezinnen van de gemeente hun huis of bezittingen kwijt waren. De rest was in veiligheid, hoewel velen benauwde ogenblikken achter de rug hadden.
Volwassen mannelijke Getuigen gingen naar de verwoeste huizen van verschillende Getuigen om hen te helpen nog wat bezittingen te bergen. Dit vergde zware krachtsinspanningen, maar het was lonend. Ondertussen belden bezorgde Getuigen uit Pennsylvania, Florida, Californië en andere staten op om te vragen of ze hulp konden bieden.
Wat valt eruit te leren?
Er valt veel te leren uit de ervaringen van degenen die door een ramp zijn getroffen. Eerst blijkt eruit dat het noodzakelijk is waakzaam te zijn en te letten op gebeurtenissen die mogelijk het begin kunnen zijn van een ramp. Ook is het belangrijk gehoor te geven aan waarschuwingen die worden gegeven door politiemensen, stadsfunctionarissen of anderen die een zodanige positie bekleden dat zij als deskundig beschouwd kunnen worden. Vele burgers van Rapid City zijn nu dood omdat zij geen acht sloegen op de waarschuwingen die hun werden gegeven.
En als u tot de overlevenden van een ramp behoort, getuigt het van vriendelijkheid wanneer u zo snel mogelijk in contact tracht te komen met familieleden en vrienden. Dit zal hun onnodige angst en bezorgdheid besparen.
De dag is nabij waarop dergelijke rampen tot het verleden zullen behoren. De mensheid zal veilig leven onder een goddelijke regering, bestaande uit autoriteiten die over hun onderdanen zullen waken. Dat is de vertroostende boodschap die Jehovah’s getuigen u hebben te bieden en die u in uw eigen bijbel kunt vinden! — Openb. 21:4.