VRAGEN VAN LEZERS

Over welke twee verbonden gaat het in Galaten 4:24?

Toen Paulus het over Abrahams relatie met Sara en met Hagar had, zei hij: ‘Deze dingen kunnen symbolisch opgevat worden, want de vrouwen staan voor twee verbonden’ (Gal. 4:22-24). Voorheen dachten we dat de twee verbonden het wetsverbond en het nieuwe verbond waren. Maar uit nader onderzoek blijkt dat een aanpassing nodig is. Het lijkt erop dat Paulus het niet over het nieuwe verbond maar over het verbond met Abraham had. Waarom kunnen we dat zeggen?a

Paulus brengt de slavin Hagar in verband met de berg Sinaï (Gal. 4:25). Hagar staat voor het wetsverbond dat in 1513 v.Chr. bij de Sinaï werd gesloten (Ex. 19:5, 6). De wet van Mozes herinnerde de Joden eraan dat ze slaven van de zonde waren, omdat geen enkel onvolmaakt mens zich er volledig aan kon houden. Het wetsverbond kon de Israëlieten helpen om de Messias te herkennen, de enige mens die zich volmaakt aan de wet zou kunnen houden. Toen de Messias zijn volmaakte leven offerde, maakte hij het voor onvolmaakte mensen mogelijk om van zonde en de dood te worden bevrijd (Gal. 3:19, 24, 25). Nadat Jezus Gods wil had gedaan, was de wet niet meer nodig (Rom. 10:4).

Paulus stelt Hagar tegenover Sara, ‘de vrije vrouw’ die ‘dankzij een belofte’ een kind kreeg (Gal. 4:23). Die belofte was het verbond met Abraham (Gal. 3:29; 4:28, 30). In Genesis 22:18 zegt Jehovah tegen Abraham over dit verbond: ‘Door jouw nageslacht zullen alle volken op aarde een zegen voor zichzelf verkrijgen, omdat jij naar mijn stem hebt geluisterd.’

Dat verbond met Abraham was een aanvulling op de belofte die Jehovah in Eden had gedaan (Gen. 3:15). Het liet uitkomen dat het voorspelde ‘nageslacht’ van Abraham zou afstammen. Paulus legt uit dat met het ‘nageslacht’ in de eerste plaats Jezus Christus wordt bedoeld. Maar ook degenen die ‘bij Christus horen’ – de 144.000 gezalfden die met Jezus in zijn Koninkrijk zullen regeren – maken deel uit van dat figuurlijke nageslacht (Gal. 3:16, 29; Openb. 14:1-3). Als Gods belofte aan Abraham uitkomt, zal iedereen die Jezus aanvaardt en gehoorzaamt veel zegeningen ontvangen.

Wat wilde Paulus dus zeggen? Zijn punt was dat de Joden net als Hagar slaven zouden blijven als ze erop stonden zich aan de wet te houden. Maar ze zouden net als Sara vrij zijn als ze Jezus aanvaardden, die primair Abrahams ‘nageslacht’ was. Ze zouden worden bevrijd van zonde en de dood (Joh. 8:32-34). Als ze Jezus niet aanvaardden, zouden ze het hoofddoel van het wetsverbond missen. Het was namelijk bedoeld om ze naar de Christus te leiden.

Veel van de Galaten aan wie Paulus schreef waren niet-Joden en hadden nooit onder de wet gestaan. Sommige Judaïsanten stonden erop dat niet-Joodse christenen zich aan de wet hielden, waaronder het voorschrift om zich te laten besnijden. Paulus redeneerde dat het gek zou zijn om zichzelf het ‘slavenjuk’ van de wet op te leggen als ze toch al de ‘vrijheid’ hadden die Christus mogelijk maakt (Gal. 5:1, 10-14).