Een „getuigenishoop” in het land van de „Berg van God”

ALS u op een kaart van het werelddeel de kustlijn van West-Afrika in oostelijke richting volgt, langs de Golf van Guinee, zult u op het punt waar de kust naar het zuiden afbuigt Kameroen aantreffen. Gaat u verder zuidwaarts langs de kust, dan komt u aan een uitgestrekt gebied van zwarte zandstranden. Het zwarte zand is het gevolg van vulkanische activiteiten van de berg Kameroen.

Deze kegelvormige, 4070 meter hoge bergtop beheerst het hele gebied. Wanneer de hellingen van de Kameroen baden in het licht van de ondergaande zon, biedt dat een spectaculair schouwspel van levendige kleuren — zacht paars, oranje, goud en karmozijnrood. De zee en de nabije moerassen weerkaatsen al deze tinten als een spiegel, waardoor het haast onmogelijk wordt de hemel van de aarde te onderscheiden. Het valt gemakkelijk te begrijpen waarom de animistische stammen in dit gebied de berg Mongo Ma Loba hebben genoemd, wat vertaald „Wagen van de goden”, of meer algemeen „Berg van God” betekent.

Verder naar het zuiden liggen kilometers lange witte zandstranden, omzoomd met kokospalmen. Afgezien van de idyllische kustlijn is het land grotendeels bedekt met dichte tropische wouden, die zich uitstrekken tot de grens met Kongo en de Centraalafrikaanse Republiek en in het noorden tot Nigeria en het ten zuiden van de Sahara gelegen Tsjaad. Het westelijke deel van het land is bergachtig en doet de reiziger aan bepaalde delen van Europa denken. Het hete klimaat zal er echter wel voor zorgen dat u niet vergeet dat u zich op slechts een steenworp afstand van de evenaar bevindt. De variatie in het landschap brengt veel toeristengidsen ertoe Kameroen te beschrijven als een Afrika in miniatuur. Deze indruk wordt versterkt door de verschillende etnische groepen en de meer dan 220 geregistreerde talen en dialecten.

Als u Kameroen zou bezoeken, zou u kunnen logeren in een van de grote hotels in de zeehaven Douala, of in de hoofdstad Yaoundé. Maar dan zou u de gelegenheid kunnen mislopen iets te weten te komen over het leven van de mensen, in het bijzonder van de meer dan 24.000 getuigen van Jehovah, die er druk mee bezig zijn een „getuigenishoop” op te richten in heel dit land van de „Berg van God”.a Waarom zou u geen tocht door het land maken om enkelen van hen te ontmoeten? Uw verkenning van dit Westafrikaanse land zal beslist rijkelijk worden beloond.

Per boomstamkano, met de bush-taxi of op de fiets?

Daar waar de Sanaga, de langste rivier in Kameroen, de oceaan bereikt, vormt hij een grote delta. Om alle inwoners van dit uitgestrekte gebied te bereiken, moeten Jehovah’s Getuigen dikwijls in boomstamkano’s reizen. Dat doen de negen Koninkrijksverkondigers in het groepje te Mbiako. Twee van hen wonen 25 kilometer verderop, in het dorp Yoyo. Om Mbiako te bereiken, moet er stevig gepaddeld worden, maar zij zijn altijd aanwezig op de christelijke vergaderingen. Toen een reizende opziener deze groep bezocht, stelde hij voor de video Jehovah’s Getuigen — De organisatie achter de naam te vertonen. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Waar moest hij in zo’n afgelegen dorp een videorecorder, een televisietoestel en de benodigde elektriciteit vandaan halen?

In de week van het bezoek kwamen enkele verkondigers bij de geestelijke van een plaatselijke kerk aan de deur. Tot hun verrassing heette de geestelijke hen hartelijk welkom, en zij hadden een levendige bijbelse bespreking met hem. Toen de broeders zagen dat de geestelijke niet alleen een videorecorder maar ook een elektriciteitsgenerator bezat, raapten zij hun moed bij elkaar en vroegen of zij zijn apparatuur mochten lenen. Omdat de geestelijke van het bijbelse gesprek had genoten, stemde hij erin toe te helpen. Op zaterdagavond kwamen 102 personen naar de voorstelling, met inbegrip van de geestelijke en de meeste leden van zijn kerk. De twee Getuigen uit Yoyo kwamen met een aantal geïnteresseerden in twee kano’s. Zij vonden het geen probleem om tegen de stroom van het opkomend tij in te moeten paddelen. Toen zij de video hadden gezien, waren zij diep ontroerd en aangemoedigd, en zij waren er trots op tot zo’n grootse organisatie te behoren, die ten doel heeft Jehovah te eren.

Om ergens heen te gaan waar de boomstamkano’s niet kunnen komen, kan men de bush-taxi nemen. Op de parkeerterreinen waar deze taxi’s op passagiers wachten, gonst het altijd van de bedrijvigheid. Het is maar al te gemakkelijk om tussen de koudwaterventers, bananenverkopers en kruiers de kluts kwijt te raken. De taak van de kruiers is passagiers in de wachtende bush-taxi’s te krijgen, die volgens hen allemaal „op het punt staan te vertrekken”. Maar „op het punt staan” moet wel in de allerruimste zin worden opgevat. Reizigers moeten uren en soms zelfs dagen wachten. Wanneer alle passagiers eenmaal in de taxi gepropt zijn en de chauffeur de bagage, zakken met landbouwprodukten en soms zelfs levende kippen en geiten op het imperiaal heeft gepakt, rijdt de taxi de hobbelige, stoffige wegen op.

Een reizende bedienaar, die deze vorm van vervoer beu was, koos voor onafhankelijkheid. Hij maakt nu al zijn tochten op de fiets. Hij zegt: „Sinds ik heb besloten op de fiets van gemeente naar gemeente te reizen, kom ik altijd op tijd voor het bezoek. Het is waar, de tocht kan enkele uren duren, maar ik hoef tenminste geen dag of twee op de bush-taxi’s te wachten. In het regenseizoen verdwijnen sommige wegen vrijwel helemaal als gevolg van overstroming. Je moet je schoenen uittrekken om deze gedeelten van modder en water over te steken. Op een dag viel een van mijn schoenen in een stroom en kwam pas weken later weer boven water, toen de dochter van een van de Getuigen hem heel toevallig ving terwijl zij aan het vissen was! Ik ben blij dat ik dat paar schoenen weer aan kan, nadat die ene schoen een tijdje bij de vissen heeft doorgebracht. Soms kom ik door gebieden waar Jehovah’s Getuigen nog nooit eerder gepredikt hebben. De dorpelingen vragen mij altijd wat ik bij me heb. Daarom houd ik tijdschriften en brochures bij de hand. Bij elke pleisterplaats bied ik deze op de bijbel gebaseerde publikaties aan en geef een kort getuigenis. Ik geloof dat Jehovah deze waarheidszaden wasdom zal geven.”

Diep in het binnenland

Jehovah’s Getuigen streven ernaar het goede nieuws van het Koninkrijk met anderen te delen, zelfs diep in het hart van Kameroen, in de dorpen die in de diepten van het woud verscholen liggen. Dit kost heel wat moeite, maar de resultaten zijn hartverwarmend.

Marie, die in de volle-tijddienst is, begon een bijbelstudie met een jong meisje, Arlette genaamd. Aan het einde van de eerste studie vroeg Marie aan Arlette of zij haar naar de deur wilde brengen, zoals in dit deel van Afrika de gewoonte is. Het jonge meisje legde echter uit dat zij nauwelijks kon lopen van de pijn in haar voeten. Arlettes voeten waren geïnfecteerd door een soort vlo waarvan het vrouwtje zich in het vlees boort en daar abcessen veroorzaakt. Dapper verwijderde Marie de vlooien één voor één. Later hoorde zij ook dat dit jonge meisje ’s nachts door demonen werd gekweld. Marie legde geduldig uit hoe zij vertrouwen kon stellen in Jehovah, vooral door in gebed hardop zijn naam aan te roepen. — Spreuken 18:10.

Arlette maakte snelle vorderingen. Aanvankelijk zag haar familie niets verkeerds in de studie, dank zij de opmerkelijke vorderingen die zij in zowel fysiek als intellectueel opzicht maakte. Maar toen het tot hen doordrong dat zij een van Jehovah’s Getuigen wilde worden, verboden zij haar met de studie door te gaan. Drie weken later nam Arlettes moeder, die besefte hoezeer haar dochter van streek was, contact met Marie op en vroeg haar de studie te hervatten.

Toen de tijd aanbrak om een kringvergadering te bezoeken, betaalde Marie een taxichauffeur om Arlette beide dagen mee te nemen. Maar de chauffeur weigerde naar Arlettes huis te rijden, omdat hij vond dat het pad dat naar de weg liep onberijdbaar was. Daarom bracht Marie het meisje met veel moeite naar de weg. Jehovah heeft deze krachtsinspanningen beslist gezegend. Arlette bezoekt op het ogenblik alle gemeentevergaderingen. Om haar daarmee te helpen, gaat Marie haar onvermoeibaar steeds weer ophalen. Samen maken zij de wandeling van zowel heen als terug 75 minuten. Aangezien de zondagvergadering om half negen ’s ochtends begint, moet Marie al om half zeven van huis; maar zij spelen het klaar op tijd te komen. Arlette hoopt binnenkort haar opdracht te symboliseren door de waterdoop. Marie zegt: „Iemand die haar niet gezien heeft toen zij begon te studeren, kan zich niet voorstellen hoezeer zij veranderd is. Ik ben Jehovah heel dankbaar voor de manier waarop hij haar gezegend heeft.” Marie is beslist een voortreffelijk voorbeeld van zelfopofferende liefde.

Ver in het noorden

Het noorden van Kameroen is vol tegenstellingen en verrassingen. Gedurende het regenseizoen verandert het in een reusachtige, weelderige tuin. Maar wanneer de verzengende zon het overneemt, verschrompelt het gras. Op het middaguur, wanneer de zon op haar hoogste punt staat en het moeilijk is schaduw te vinden, drukken de schapen zich tegen de roodlemen muren van de huizen aan. Te midden van het zand en het dorre gras zijn de enige restjes groen de enkele bladeren van de apebroodbomen. Ook al zijn deze niet zo groot als hun verwanten in het tropische woud, ze zijn wel even taai. Hun vermogen om de onherbergzame omgeving te verduren vormt een mooie illustratie van de ijver en moed van de paar Getuigen die in dit gebied zijn gaan wonen om het waarheidslicht te laten schijnen.

Sommige gemeenten in dit gebied liggen 500 tot 800 kilometer uiteen, en het gevoel van isolement is heel reëel. Maar er is heel wat belangstelling. Getuigen uit andere streken verhuizen hierheen om te helpen. Om in de bediening doeltreffend te zijn, moeten zij Fulfulde leren, een plaatselijk dialect.

Een Getuige uit Garoua besloot enkele dagen te gaan prediken in zijn geboortedorp, zo’n 160 kilometer van zijn woonplaats. Hij trof enige belangstelling aan, maar de hoge vervoerskosten beletten hem geregeld terug te gaan. Enkele weken later kreeg de Getuige een brief van een van de geïnteresseerden, die hem smeekte hem weer te komen bezoeken. Omdat hij nog steeds het geld voor de reis niet had, kon hij er niet heen. Stel u voor hoe verbaasd de Getuige was toen die persoon hem thuis in Garoua kwam opzoeken om hem mee te delen dat tien mensen in het dorp op zijn bezoek zaten te wachten!

In een ander dorp, bij de grens met Tsjaad, heeft een groep van vijftig geïnteresseerden een eigen bijbelstudie georganiseerd. Zij troffen er regelingen voor dat drie van hen de vergaderingen in de dichtstbijzijnde gemeente in Tsjaad konden bezoeken. Als deze drie terugkwamen, hielden zij vervolgens de bijbelstudie met de hele groep. Ja, Jezus’ woorden zijn hier heel goed van toepassing: „De oogst is groot, maar er zijn weinig werkers. Smeekt daarom de Meester van de oogst dat hij werkers in zijn oogst uitzendt.” — Mattheüs 9:37, 38.

Getuigenis geven in de steden

Na vele jaren van schaarste kwamen ongeveer twee jaar geleden De Wachttoren en Ontwaakt! volop beschikbaar in Kameroen. Er is veel enthousiasme en belangstelling voor deze tijdschriften, aangezien velen ze voor het eerst lezen. Een jong speciale-pioniersechtpaar dat aan een van de steden is toegewezen, verspreidde op de eerste ochtend dat zij in hun nieuwe gebied predikten, 86 tijdschriften. Sommige verkondigers verspreiden in één enkele maand wel 250 tijdschriften! Wat is het geheim van hun succes? Iedereen tijdschriften aanbieden.

Een Getuige die op een kantoor werkt dat openstaat voor het publiek, legt altijd tijdschriften op een duidelijk zichtbare plaats neer. Een vrouw keek naar de tijdschriften maar pakte er geen. De Getuige merkte haar belangstelling op en bood haar een exemplaar aan, dat zij aannam. Het verbaasde hem haar de volgende dag terug te zien komen. Niet alleen wilde zij een bijdrage geven voor het tijdschrift dat zij genomen had, maar zij vroeg ook om meer. Waarom? Zij was het slachtoffer geweest van verkrachting, en daarom had zij het tijdschrift over dat onderwerp uitgekozen. Zij had de hele nacht besteed aan het lezen en herlezen van de raad die werd gegeven. Zij voelde zich nu heel opgelucht en wilde meer weten over Jehovah’s Getuigen.

Zelfs kleine kinderen kunnen een aandeel hebben aan het verbreiden van de bijbelse boodschap van hoop. Toen een zesjarig meisje uit een Getuigen-gezin door haar onderwijzer gevraagd werd een katholiek gezang te zingen, weigerde zij en verklaarde dat zij een van Jehovah’s Getuigen was. Daarop vroeg de onderwijzer haar een van haar eigen religieuze liederen te zingen, zodat hij haar daarvoor een cijfer kon geven. Zij koos het lied met de titel „Gods Paradijsbelofte” en zong het uit haar hoofd. De onderwijzer vroeg haar: „Je hebt het in je lied over een paradijs. Waar is dat paradijs?” Het meisje vertelde over Gods voornemen om zeer binnenkort het Paradijs op aarde te brengen. Verbaasd over haar antwoord vroeg hij haar ouders om het boek dat zij bestudeerde. Hij was bereid haar hiervoor een cijfer te geven in plaats van voor de dingen die haar tijdens de godsdienstlessen werden geleerd. De ouders opperden dat de onderwijzer, om haar goed te kunnen beoordelen, eigenlijk eerst zelf moest studeren. Er werd een bijbelstudie met hem begonnen.

Plannen voor een bezoek?

In veel delen van de wereld zijn de mensen tegenwoordig onverschillig voor het goede nieuws van het Koninkrijk. Noch God, noch de bijbel interesseert hen. Anderen zijn verlamd van vrees en weigeren eenvoudig een vreemdeling aan de deur te woord te staan. Dit alles vormt een echte uitdaging voor Jehovah’s Getuigen in hun bediening. Maar wat een verschil met Kameroen!

Van huis tot huis prediken is hier een feest. In plaats van aan te kloppen, is het de gewoonte „Kong, kong, kong” te roepen. Dan antwoordt een stem van binnenuit: „Wie is daar?”, waarna wij ons voorstellen als Jehovah’s Getuigen. Gewoonlijk vragen de ouders hun kinderen banken te pakken en ze in de schaduw van een boom, een mangoboom misschien, te zetten. Dan wordt de tijd aangenaam besteed door uit te leggen wat Gods koninkrijk is en wat het zal doen om de jammerlijke toestand van de mensheid te verlichten.

Na afloop van zo’n gesprek stortte een dame haar hart uit met de woorden: „Ik vind het verdrietig te zien dat de waarheid die ik altijd gezocht heb niet te vinden is in de religie waarin ik geboren ben en waarin ik oud ben geworden. Ik dank God dat hij mij de waarheid heeft laten zien. Ik was deken in mijn kerk. Het beeld van de Maagd Maria staat een week in het huis van iedere deken, zodat elk verzoeken aan haar kan doen. Wat mij betreft, ik vroeg Maria altijd mij te helpen de waarheid te weten te komen. Nu heeft God mij laten zien dat de waarheid niet bij haar is. Ik dank Jehovah.”

Dus als u op een dag behoefte voelt om de intense vreugde te smaken die u kunt ervaren in de prediking van het goede nieuws van Gods koninkrijk, waarom zou u dit deel van West-Afrika dan niet bezoeken? Behalve dat u „Afrika in miniatuur” zult ontdekken, hetzij per kano, met de bush-taxi of op de fiets, zult u ook bijdragen tot de „getuigenishoop” die in het land van de „Berg van God” wordt opgericht.

[Voetnoot]

[Illustratieverantwoording op blz. 22]

Kaart: Mountain High Maps® Copyright © 1995 Digital Wisdom, Inc.