Een succesvolle getuigenisveldtocht in Griekenland
JEHOVAH’S GETUIGEN hebben in Griekenland lange tijd tegenstand ondervonden. Sommige politie-, rechterlijke en regeringsambtenaren hebben Getuigen vervolgd, vaak tengevolge van druk van de Grieks-orthodoxe geestelijken. Soms werd de Griekse wet op proselitisme als excuus gebruikt, dan weer de op de bijbel gebaseerde weigering van de Getuigen om aan oorlog deel te nemen of bloedtransfusies te aanvaarden. — Jesaja 2:2-5; Handelingen 15:28, 29.
In een poging meer begrip te kweken onder oprechte autoriteiten in Griekenland, hebben zo’n 200 Getuigen die door de Griekse regering als religieuze bedienaren worden erkend, alsook enkele die jurist zijn, onlangs deelgenomen aan een landelijke veldtocht. Zij boden een speciaal voor dit doel bestemde brochure aan, getiteld „Jehovah’s Getuigen in Griekenland”, en ook het boek Jehovah’s Getuigen — Verkondigers van Gods koninkrijk. Tevens verschaften zij een pakket documenten die aantoonden dat er geen rechtsgeldige basis is voor de vervolging van Jehovah’s Getuigen. De Getuigen bezochten politiecommissarissen, burgemeesters, officieren van justitie en andere functionarissen.
De reactie? Honderden fijne ervaringen. Beschouw eens enkele voorbeelden.
De commandant van een politiebureau in West-Macedonië verwelkomde de broeders en zei: „Ik ken jullie al een tijdje, . . . en ik bewonder de orde bij jullie. . . . Ik ben het niet eens met de wet op proselitisme, en als ik het voor het zeggen had, zou ik die wet afschaffen.”
Commandanten van verscheidene politiebureaus in veel steden maakten opmerkingen als: „Ik wil u complimenteren met de maatschappelijke hulp die u verleent.” „Uw gemeenschap zal de politie nooit problemen bezorgen; u doet sociaal werk.” „Wij hebben absoluut geen problemen met u. Wij respecteren u en bewonderen u.”
In Piraeus vertelde een hoge functionaris bij de veiligheidspolitie de broeders met tranen in zijn ogen dat hij wist dat je door bemiddeling van Jezus Christus tot Jehovah God moet bidden. Hij verraste de Getuigen nog meer toen hij hun vertelde dat hij wist dat zij voorafgaande aan Armageddon een mate van vervolging verwachtten en hoopte dat God hem zou gebruiken om hen dan te helpen! Hij ging in op de uitnodiging van de broeders om verdere gesprekken te voeren.
De reactie van regeringsfunctionarissen
Een burgemeester in Thessalië zei over het Verkondigers-boek: „Het verdient een plaats in de bibliotheek van het gemeentehuis — de beste plaats!” Daarop verwijderde hij boeken van een plank en plaatste daar het Verkondigers-boek zodat de omslag ervan goed te zien was.
In Noord-Griekenland verwelkomde een burgemeester de broeders hartelijk met de woorden: „Jullie zijn de beste mensen die ik mij in mijn gemeente kan wensen.” Een vriendelijke burgemeester op Noord-Euboea zei tegen de broeders: „Ik ben een voormalig legerofficier. Maar ik bewonder u zeer.” Hij stemde enthousiast in met de opmerkingen van de Getuigen. Toen zij een aantal boeken lieten zien die door het Wachttorengenootschap zijn uitgegeven, zei hij: „Als ik beloof dat ik ze allemaal zal lezen, krijg ik ze dan van u?” Zij antwoordden: „Natuurlijk — alstublieft!” Hij was verrukt en wilde de broeders maar niet laten gaan.
In een voorstad op Attica nam een burgemeester graag de lectuur aan die de broeders hem aanboden en verzocht hun hem de publikaties van het Genootschap te blijven brengen. Bij hun vertrek zei hij tegen hen: „De mensen zijn erg teleurgesteld in de politici en zoeken elders naar de echte waarheid. Ik ben ervan overtuigd dat u het voortaan heel druk zult krijgen omdat u de waarheid hebt.”
De reactie van officieren van justitie
De broeders die een hulpofficier van justitie in Noord-Griekenland bezochten, vertelden: „Hij was niet alleen onder de indruk van onze publikaties en de presentatie maar ook van de moeite die wij doen om ervoor te zorgen dat onze mensen niet hulpeloos zijn wanneer zij met de ernstige kwestie van bloedtransfusie worden geconfronteerd. Ten slotte bedankte hij ons en prees ons er hartelijk voor dat wij het initiatief hadden genomen om hem te bezoeken en te informeren. Later kwamen wij te weten dat hij vier jaar voordien de politie had gebeld en de opdracht had gegeven twee broeders te arresteren die in de velddienst waren.”
Twee Getuigen-advocaten die het bureau van het Openbaar Ministerie in Athene bezochten, stonden verbaasd toen een bekende en alom gerespecteerde oudere officier van justitie naar hen toe kwam. Hij nam hen apart en zei dat de wet op proselitisme niet gefundeerd is en verwarring veroorzaakt in het Griekse rechtswezen. Hij bedankte hen met een hartelijke handdruk.
In het noorden van Griekenland was een officier van justitie bijzonder vriendelijk en nam lectuur aan. Toen hij in het boek Wat jonge mensen vragen — Praktische antwoorden bladerde, stond hij verbaasd over de verscheidenheid van hoofdstukken in de inhoudsopgave. Hij merkte op: „Wat er in dit boek wordt behandeld, heb ik in de hele orthodoxie niet gezien.”
Een officier van justitie in Boeotië bekende dat hij voorheen bevelen had uitgevaardigd om Getuigen tegen hun wil bloedtransfusies toe te dienen. Maar nadat de broeders hierover met hem hadden geredeneerd, verklaarde hij: „Ik zal nooit meer zo’n bevel uitvaardigen!” Hij besliste dat het plaatselijke Ziekenhuiscontactcomité van Jehovah’s Getuigen geraadpleegd zou worden zodat alle alternatieven voor bloed konden worden onderzocht. Hij nam graag een Jonge mensen vragen-boek aan.
De reactie van bibliothecarissen
Het materiaal werd ook aan veel bibliothecarissen aangeboden. In een bibliotheek in Athene nam een beleefde bibliothecaris lectuur aan en zei: „Het is heel fijn dat u uw boeken voor ons hebt meegebracht, want de meeste boeken die wij in onze bibliotheek hebben, leveren kritiek op u. . . . Een priester was hoogst gepikeerd toen hij uw boeken in de bibliotheek zag. . . . Het geeft niet. Alle stemmen dienen gehoord te worden.”
Een ambtenaar in een gemeentebibliotheek op Kreta, die Jehovah’s Getuigen in een militair kamp had leren kennen, vertelde de broeders dat hij onder de indruk was van de weigering van de Getuigen om aan oorlog deel te nemen. Hij was zich blijven afvragen: ’Waarom moeten deze mensen lijden?’ Hij nam lectuur van de broeders aan en zei over hun huidige veldtocht: „U verricht uitstekend werk en u had dit jaren geleden moeten doen. . . . In Griekenland heerst heel wat vooroordeel.” Hij vroeg de broeders hem gauw weer te bezoeken.
Tijdens deze speciale veldtocht verspreidden de broeders meer dan 1000 Verkondigers-boeken, 1600 exemplaren van de brochure „Jehovah’s Getuigen in Griekenland”, alsook honderden boeken en tijdschriften. Beter nog, zij hadden een persoonlijk onderhoud met honderden Griekse functionarissen. Nu hopen getrouwe dienstknechten van Jehovah in Griekenland en over de hele wereld dat oprechte autoriteiten in Griekenland een minder bevooroordeeld beeld van Jehovah’s Getuigen zullen hebben.