Een berg die „beweegt”
IN HET westen van Ierland steekt de unieke kegelvormige Croagh Patrick af tegen de omringende bergen. Elk jaar, op de laatste zondag van juli, lijkt de bergtop te bewegen wanneer wel 30.000 mensen, jong en oud, op een jaarlijkse pelgrimstocht naar de top (765 meter) klimmen.
Op deze dag klimmen en dalen pelgrims langs een pad dat nauw, oneffen en op sommige plaatsen gevaarlijk is. Het laatste gedeelte naar de top (ongeveer 300 meter) is zelfs buitengewoon steil en bestaat bijna geheel uit losse stenen, waardoor de klim zowel gevaarlijk als afmattend is.
Sommigen zullen deze klim blootsvoets maken, en enkelen zullen zelfs bepaalde gedeelten op hun knieën afleggen. In het verleden begon de pelgrimstocht in het holst van de nacht.
Waarom is Croagh Patrick voor zo velen een belangrijke ervaring?
Een reeds lang bestaand bedevaartoord
In de eerste helft van de vijfde eeuw G.T. zond de Rooms-Katholieke Kerk bisschop Patricius (Engels: Patrick) als zendeling naar Ierland. Zijn voornaamste doel was de Ieren tot het christendom te bekeren, en men beschouwt het als de verdienste van Patricius dat hij in de jaren dat hij onder de bevolking predikte en werkte, het fundament voor de Katholieke Kerk daar heeft gelegd.
Zijn werk bracht hem naar een aantal gebieden in heel het land. Eén ervan was het westen van Ierland waar hij, volgens sommige bronnen, veertig dagen en nachten boven op een berg doorbracht die later naar hem is genoemd — Croagh Patrick (wat „heuvel van Patrick” betekent). Daar vastte en bad hij voor het welslagen van zijn missie.
In de loop der jaren zijn er veel legenden over zijn daden ontstaan. Een van de beroemdste is dat Patricius toen hij zich op die berg bevond alle slangen uit Ierland verdreef.
Volgens de overlevering bouwde hij een kleine kerk op de top. Hoewel dat gebouw er al lang niet meer is, ligt het oorspronkelijke fundament er nog steeds, en zowel die plek als de berg is al jaren een bedevaartoord.
Kenmerken van de pelgrimstocht
Voor iemand op gevorderde leeftijd of iemand die niet gewend is bergen te beklimmen, is het op zich al een hele prestatie om de vijf kilometer lange tocht bergopwaarts te maken en weer veilig af te dalen. Op strategische plaatsen langs het pad staan noodteams klaar om allerlei verwondingen te behandelen.
Er zijn onderweg drie rustplaatsen, of staties, waar de pelgrims verscheidene boeteoefeningen verrichten. Deze worden volledig uiteengezet op een mededelingenbord aan het begin van de klim. — Zie kader.
Waarom klimmen zij?
Waarom maken zo velen deze zware pelgrimstocht? Waarom gaan sommigen tot zulke uitersten wanneer zij de klim maken?
Welnu, sommigen geloven dat door te bidden tijdens de pelgrimstocht hun verzoeken ten behoeve van zichzelf eerder verhoord zullen worden. Anderen doen het om vergeving te ontvangen voor een of ander kwaaddoen. Voor weer anderen is dit een manier om dank te zeggen. Ongetwijfeld gaan velen voor het sociale aspect ervan. Een autoriteit merkte op dat het ’een uiting was van gemeenschapszin en liefde voor de gemeenschap’. Ook zei hij dat het beklimmen van Croagh Patrick „hun manier was om in de voetstappen van St.-Patricius te treden en te erkennen wat zij hem in het geloof verschuldigd waren”. Hij voegde eraan toe dat de klim vooral „een vorm van boetedoening is omdat de lichamelijke inspanning die ermee gepaard gaat een ware boetepleging is. De langzame klim naar de top is een lange akte van berouw.”
Eén man zei trots dat hij de klim al 25 keer had gemaakt! Hij deed het, zei hij, „om wat boete te doen!” Een andere man zei gewoon: „Je krijgt niets voor niets!”
Hoewel het niet verplicht is, beklimmen velen de berg blootsvoets. Waarom? Ten eerste beschouwen zij de grond als „heilig” en doen daarom hun schoenen uit. Ten tweede is het in overeenstemming met hun doel om ’wat boete te doen’. Dit verklaart ook waarom sommigen de verschillende boeteoefeningen bij de staties zelfs op hun knieën doen.
Ertoe bewogen de Schepper te danken
Maar als iemand de religieuze gevoelens van de pelgrims die op een speciale dag klimmen, nu eens niet deelt? Met goede weersomstandigheden en een paar stevige schoenen kan de berg op elk tijdstip worden beklommen. Wij klommen niet op een dag dat een bewegende menigte pelgrims de klim maakte. Tijdens onze veelvuldige rustpauzes konden wij over de klim zelf nadenken en over de uitwerking die hij op zo velen heeft gehad. Terwijl wij bedachten dat duizenden pelgrims deze zware klim maken en de verschillende boeteoefeningen verrichten, drong de vraag zich aan ons op: ’Is dit wat God van ons vraagt? Komt iemand door het rituele klimmen of het rituele lopen rond bepaalde monumenten terwijl hij steeds weer dezelfde gebeden opzegt, werkelijk dichter tot God?’ Hoe staat het met Jezus’ raad over steeds herhaalde gebeden in Mattheüs 6:6, 7?
Wij beklommen de berg beslist niet om een religieuze ervaring te beleven. Toch voelden wij ons dichter bij onze Schepper omdat wij zijn schepping konden waarderen, aangezien bergen overal ter wereld deel uitmaken van de wonderen der aarde. Vanaf de top konden wij genieten van een onbelemmerd uitzicht over het prachtige landschap en zagen zelfs de kust van de Atlantische Oceaan. De eilandjes die in de baai aan de ene kant beneden ons lagen te glinsteren, staken scherp af tegen het ruige en kale bergland aan de andere kant.
Wij dachten aan de drie staties. Wij herinnerden ons de woorden van Jezus zelf, toen hij tegen zijn ware volgelingen zei: „Als gij . . . bidt, zegt dan niet steeds weer dezelfde dingen, zoals de mensen der natiën doen, want zij menen dat zij door veel woorden te gebruiken, verhoord zullen worden.” — Mattheüs 6:7.
Wij beseften dat de berg deel was gaan uitmaken van een traditie die duizenden mensen in een afmattend ritueel gevangen houdt. Wij bedachten hoe dat een contrast vormde met de vrijheid waarover de apostel Johannes sprak toen hij zei: ’Wij onderhouden Gods geboden; en toch zijn zijn geboden geen drukkende last.’ — 1 Johannes 5:3.
Wij genoten van ons uitstapje, met inbegrip van het beklimmen van de Croagh Patrick. Het bewoog ons ertoe uit te zien naar de tijd dat de gehele mensheid bevrijd zal zijn van niet-bijbelse tradities en de liefdevolle Schepper „met geest en waarheid” zal kunnen aanbidden. — Johannes 4:24.
[Kader op blz. 27]
De belangrijkste elementen van de pelgrimstocht
Iedere pelgrim die de berg beklimt op de gedenkdag van St.-Patricius of binnen het octaaf of op enig tijdstip in de maanden juni, juli, augustus en september, en IN OF IN DE BUURT VAN DE KAPEL BIDT tot de intentie van de Paus, kan een volle aflaat verkrijgen op voorwaarde dat hij op de top of binnen een week te biecht en ter communie gaat.
DE TRADITIONELE STATIES
Er zijn drie „staties”: (1) aan de voet van de kegelberg of Leacht Benain, (2) op de top en (3) Roilig Muire, iets bergafwaarts aan de kant van de berg waar Lecanvey [een stadje] ligt.
De eerste statie — LEACHT BENAIN
De pelgrim loopt zeven keer rond de steenhoop terwijl hij zeven onzevaders en zeven weesgegroetjes bidt en één keer het credo zegt
De tweede statie — DE TOP
(a) De pelgrim knielt en bidt zeven onzevaders en zeven weesgegroetjes en zegt één keer het credo
(b) De pelgrim bidt in de buurt van de kapel tot de intentie van de paus
(c) De pelgrim loopt vijftien keer rond de kapel terwijl hij vijftien onzevaders en vijftien weesgegroetjes bidt en één keer het credo zegt
(d) De pelgrim loopt zeven keer rond Leaba Phadraig [Patricius’ bed] en bidt zeven onzevaders en zeven weesgegroetjes en zegt één keer het credo
De derde statie — ROILIG MUIRE
De pelgrim loopt zeven keer rond elke steenhoop terwijl hij bij elk ervan [er zijn er drie] zeven onzevaders en zeven weesgegroetjes bidt en één keer het credo zegt en loopt uiteindelijk rond de hele omheining van Roilig Muire terwijl hij zeven keer bidt.