Eilanden in de Indische Oceaan horen het goede nieuws
IN EEN boog ten opzichte van Madagaskar, verspreid over 3,9 miljoen km2 van de westelijke Indische Oceaan, liggen de eilanden Rodrigues, Mauritius, Réunion, de Seychellen, Mayotte en de Komoren. Hoewel deze eilanden zich over zo’n enorme oppervlakte uitstrekken, komen ze in totaal op slechts 7300 km2 landoppervlak. Met een bevolking van 2,3 miljoen mensen behoren ze tot de dichtstbevolkte eilanden van de wereld.
Onder deze bevolking bevinden zich ongeveer 2900 getuigen van Jehovah, die ijverig werken om het goede nieuws van Gods koninkrijk tot de eilandbewoners te prediken. Omdat deze Getuigen zo geïsoleerd leven, hebben zij bijzonder veel waardering voor de bezoeken van reizende opzieners en de jaarlijkse grote vergaderingen, die door het bijkantoor van het Wachttorengenootschap in Vacoas (Mauritius) georganiseerd worden. Dat zijn gelegenheden waarbij zij zich werkelijk kunnen verheugen over de betekenis van de woorden in Jesaja 42:10: „Zingt Jehovah een nieuw lied, zijn lof van het uiteinde der aarde, gij die afdaalt naar de zee en naar dat wat haar vult, gij eilanden en gij die ze bewoont.”
Onlangs reisden vertegenwoordigers van het bijkantoor naar de eilanden om de gemeenten te bezoeken en de jaarlijkse serie speciale dagvergaderingen te houden met het thema „Word heilig in je gehele gedrag”, gebaseerd op 1 Petrus 1:15. Om de enorme afstanden over de oceaan af te leggen, werd overwegend per vliegtuig gereisd — soms in moderne jumbo jets maar vaak in veel kleinere propellervliegtuigen. Ook werd er gebruik gemaakt van schoeners en kleine brikken. Kom met ons mee, en zie hoe de eilanden in de verafgelegen Indische Oceaan het goede nieuws horen!
Eerste halte — Rodrigues
Na anderhalf uur vliegen vanaf Mauritius krijgen wij een koraalrif in zicht. Het geeft de buitenste rand van een grote lagune aan die een klein stukje land in de Indische Oceaan omringt. Dit is onze eerste halte, het eiland Rodrigues.
Het vliegveld is gebouwd op een landtong van koraal die Point Coraille wordt genoemd. In dit gebied is het koraal zo dik dat het in blokken gezaagd kan worden om in de bouw te worden gebruikt. Met een busje worden wij over een smalle kronkelweg van het vliegveld naar de hoofdstad Port Mathurin gebracht. Op een bepaald punt kunnen wij helemaal over het eiland heen kijken naar de koraalriffen in de verte, de blauwe lagune en de rotsachtige kustlijn. Aangezien het regenseizoen net voorbij is, zijn de heuvels bedekt met grof, sponzig gras en bezaaid met grazende runderen, schapen en geiten.
Een kleine nette Koninkrijkszaal in het centrum van Port Mathurin is de locatie voor onze speciale dagvergadering. Met het werk op Rodrigues is in 1964 een begin gemaakt. Nu zijn er, op een bevolking van 37.000 personen, 36 verkondigers van het goede nieuws. Wat een vreugde te zien dat er 53 aanwezigen zijn en dat een achttienjarige jongeman wordt gedoopt. Zijn moeder aanvaardde de waarheid in 1969, hoewel zij niet kon lezen of schrijven, en zij is Jehovah, ondanks tegenstand van familie, blijven dienen. Nu hebben twee van haar kinderen zich aan Jehovah opgedragen.
Na de vergadering blijven wij een week op het eiland om te prediken. Wij spreken ons Mauritiaanse Creools, want dat is de taal die ook hier op Rodrigues wordt gesproken. Met een busreis en een wandeling komen wij bij ons gebied — een groene vallei die zich van de hoger gelegen weg tot aan de zee beneden uitstrekt. Wat een schitterend uitzicht — de turkooizen lagune, het witte koraalrif en de diepblauwe oceaan op de achtergrond! Gestimuleerd door de aangename, niet vervuilde lucht, zijn wij klaar om te beginnen.
Wij volgen de smalle paden door de velden en kruisen telkens een moerassige stroom om de vele huisjes in de vallei te bereiken. Wij worden bij ieder huis hartelijk verwelkomd en kunnen met de huisbewoners praten over de Koninkrijkszegeningen die spoedig zullen komen. Al snel bevinden wij ons diep in de vallei en is het tijd om naar huis te gaan. Dat betekent nog meer klimmen en uren lopen, maar de plaatselijke gastvrijheid komt ons te hulp — wij krijgen een lift achter in een jeep aangeboden.
Na dat inspannende uitje zijn wij blij terug te keren naar het mooie Bethelhuis in Vacoas. Er staan twee speciale dagvergaderingen in de stedelijke vergaderzaal op het schema. De eerste dag komen er 760 personen. Zij zijn afkomstig uit de helft van de twaalf gemeenten op het eiland. De volgende dag hebben wij hetzelfde programma met 786 personen uit de andere zes gemeenten. In dit weekend worden vier nieuwelingen gedoopt. Er zijn dertig speciale pioniers en vijftig gewone pioniers die er een aandeel aan hebben het goede nieuws naar de eilandbewoners te brengen.
De verafgelegen Seychellen
Al snel is het voor ons weer tijd om te gaan vliegen, recht naar het noorden over 1600 kilometer open zee naar het eiland Mahé in de Seychellen, die in het Creools Zil Elwannyen Sesel worden genoemd, wat „de verafgelegen Seychelle-eilanden” betekent. Wegens de afstand kan het bijkantoor slechts twee bezoeken per jaar regelen. De speciale dagvergadering en de kringvergadering worden in het voorjaar op drie achtereenvolgende dagen gehouden. Het districtscongres wordt later in het jaar gehouden. Nu, midden oktober, zijn wij hier voor het districtscongres, wat gevolgd zal worden door een bezoek van een week aan de gemeente. Ook hier kunnen wij weer ons Mauritiaans Creools gebruiken.
De broeders van de nabijgelegen eilanden Praslin en La Digue zijn al gearriveerd. Wat opwindend om twaalf nationaliteiten vertegenwoordigd te zien! Het congres wordt gehouden in de plaatselijke Koninkrijkszaal, een grote verbouwde garage achter het huis van een van de Getuigen. Aangezien slechts zes broeders, met inbegrip van de bezoekers, ervoor in aanmerking komen een aandeel te hebben aan het programma, hebben sommigen het voorrecht tijdens de vier dagen verscheidene lezingen te houden. De 81 verkondigers zijn opgewonden als er op de laatste dag van het congres 216 aanwezigen zijn.
Na het congres gaan wij met een schoener naar Praslin, veertig kilometer ten noordoosten van Mahé. Het achttien meter lange vaartuig is gemaakt van het hout van de takamakaboom. Het gracieuze vaartuig kan vijftig passagiers en ongeveer 36 ton vracht vervoeren. Als wij de haven van Mahé verlaten en onze boeg wenden naar de contouren van Praslin aan de verre horizon, kunnen wij de stuwkracht van de dieselmotor voelen die geholpen wordt door de bolstaande witte zeilen aan de twee masten.
Twee en een half uur later varen wij om de rotsachtige kaap heen en gaan de rustiger wateren van de schitterende St.-Anne Baai binnen. Als wij op de lange steiger stappen, zien wij onze broeders staan wachten. Er zijn dertien verkondigers op dit kleine eiland en er kwamen acht bezoekers van andere eilanden. Het is dus zeer opwindend de kleine zaal voor de speciale lezing met 39 personen gevuld te zien. Wat een geweldig potentieel voor toename!
Terwijl wij hier op Praslin zijn, moeten wij de schitterende Vallée de Mai bezoeken. Hier groeit de coco-de-mer-palm, die de grootste zaden ter wereld heeft, want die wegen soms wel twintig kilo per stuk. In de koele groene schaduw van het bos zien wij deze palmen in alle groeistadia. In de officiële routebeschrijving wordt uitgelegd dat de hoogste boom 31 meter hoog was toen hij in 1968 voor het laatst gemeten werd. Er wordt geschat dat sommige van deze hoge bomen 800 jaar oud zijn. Het duurt 25 jaar voordat een boom vrucht begint te dragen en de noot heeft zeven jaar nodig om te rijpen. Geen wonder dat er in de brochure gewaarschuwd wordt: „Neem alleen foto’s, laat alleen voetstappen achter”!
De volgende morgen om zeven uur nemen wij een boot naar het eilandje La Digue. Er liggen veel bootjes rondom de steiger. Ze zijn de vitale verbindingslijn tussen de 2000 bewoners en de buitenwereld. Wij worden afgehaald door een bejaard echtpaar uit Zwitserland dat al sinds 1975 op deze eilanden woont. In plaats van de ossekar-„taxi” te nemen, lopen wij langs het strand met de indrukwekkende roze granietrotsen die door de zee en de regen gladgesleten zijn. Na een picknick-ontbijt banen wij ons een weg door het kleine reservaat, waar de zeldzame Zuidafrikaanse zwarte vliegenvanger broedt, naar het huis van een paar geïnteresseerden. Er zijn dertien personen bij elkaar gekomen om de lezing, die in het Creools gehouden wordt, te horen. Wij ontmoeten een echtpaar dat alle regelingen heeft getroffen om hun huwelijk wettelijk te laten registreren zodat zij geestelijk vorderingen kunnen maken. Het is waar dat Jehovah zelfs op deze zeer afgelegen eilanden de begeerlijke personen van de natiën binnenbrengt.
Terug naar Réunion
Réunion is het meest ontwikkelde eiland dat wij op deze reis bezoeken. Als wij land naderen, zien wij de vierbaansweg, overvol met verkeer dat uit de hoofdstad Saint-Denis komt. Hoge gebouwen vullen de ruimte tussen de zee en de berg. Op dit eiland wonen ongeveer 580.000 mensen en het is een produktief veld voor het Koninkrijksgetuigenis gebleken (Mattheüs 9:37, 38). Er zijn nu ongeveer 2000 ijverige verkondigers van het goede nieuws in 21 gemeenten.
De speciale dagvergadering wordt in een groot overdekt stadion gehouden. Wij zijn verheugd om 3332 personen aanwezig te zien, en wat een aangrijpende gebeurtenis dat er 67 nieuwelingen zijn die zich voor de doop aanbieden! Na genoten te hebben van omgang met de zendelingen op het eiland, zijn wij op weg naar onze volgende bestemming.
Mayotte — het Parfum-eiland
Na een twee uur durende vlucht begint ons straalvliegtuig met veertig zitplaatsen aan zijn landing op het vliegveld van Pamanzi, gelegen op een eilandje dat door een dam van twee kilometer verbonden is met Dzaoudzi, de hoofdstad van Mayotte. De blauwe lucht, de witte wolken, de rijkelijk begroeide berghellingen en de diepblauwe oceaan brengen samen het beeld over van een vredig tropisch paradijs. Terecht heeft Mayotte, wegens de overheerlijke geur van de kenangaboom, de bijnaam Parfum-eiland gekregen. Extracten van de bloemen van deze boom worden naar Frankrijk verzonden als basis voor wereldberoemde parfums.
Het duurt met een sloep maar vijftien minuten om op het hoofdeiland te komen. Na wat verfrissingen in het zendelingenhuis worden wij uitgenodigd voor een boekstudie aan de andere kant van het eiland, negentien kilometer hiervandaan. Daar gaan onze verwachtingen van een ontspannen bezoek met veel vrije tijd! Wij klimmen in de open jeep voor een huiveringwekkende rit langs smalle wegen. Voor ons gevoel rijden wij rakelings langs mensen, koeien, en andere voertuigen. Maar onze Franse chauffeur weet de weg. Spoedig arriveren wij in Chiconi, waar wij het gezin ontmoeten in wier huis de studie gehouden wordt.
De vader, een voormalig moslim, stelt zijn acht kinderen aan ons voor. Zijn jongste zoon van vier jaar begroet ons op de, zoals wij later te weten komen, traditionele manier. Hij legt de rug van zijn ene hand in de palm van de andere en houdt ze ons dan als een kommetje voor. Wij proberen eerst zijn handen te schudden, dan probeert mijn vrouw zijn handen op haar hoofd te plaatsen. Het kereltje met zijn grote ronde ogen wacht geduldig, en vraagt zich ongetwijfeld af wat wij aan het doen zijn. Eindelijk doen wij het goed — wij leggen zijn handen op zijn hoofd. De studie begint met veertien aanwezigen. Halverwege komt er een geïnteresseerde binnen en geeft iedereen een hand. Dat is kennelijk ook een van hun gebruiken.
Op onze terugreis door het nu donker wordende platteland krijgen wij enorme vleerhonden in het oog die op weg zijn naar de bomen voor hun nachtelijke maaltijd. Ook ruiken wij het aroma van de stekelige broodvruchten die op de kronkelige weg gevallen zijn en de zoete geur van mango’s, papaja’s en guaven. Dit is een woongebied van de maki’s, de kleine aapachtige dieren met een vossesnuit en een lange geringde grijpstaart. Als wij over de top van een heuvel rijden, worden wij op een adembenemend schouwspel getrakteerd. De oranjerode volle maan is net boven de baai opgekomen en werpt een glinsterende weerspiegeling op het stille water. Zelfs onze chauffeur gaat wat langzamer rijden om het te bewonderen. De verdere reis kijken wij er bij iedere bocht in de weg naar uit.
De volgende morgen gaan wij met de zendelingen prediken. Allereerst bezoeken wij een jongeman die onderwijzer is en goed Frans spreekt. Hij zit op de grond en wij zitten op zijn bed. De volgende studie is ook met een jongeman, en hij nodigt ons uit op zijn matras op de vloer van zijn kamertje te gaan zitten. Na een tijdje beginnen wij ons in allerlei bochten te wringen, ondanks onze pogingen om de kramp in onze benen en de transpiratie die langs onze rug loopt, te negeren. Het is niet gemakkelijk ons op de studie, die deels in het Frans en deels in het Mahorisch wordt geleid, te concentreren terwijl de radio bij de buren de nieuwste popsongs uitgalmt.
De laatste die wij bezoeken, is een jongeman van de naburige Komoren. Hij verontschuldigt zich dat hij niet zo goed Frans spreekt, haalt zijn brochure te voorschijn en is klaar om te beginnen. Wanneer de zendeling mij nog iets uitlegt, valt hij hem in de rede en zegt dat hij de paragraaf gaat lezen. Hij zegt ons beleefd dat wij stil moeten zijn. Al deze mensen zijn moslims, maar zij waarderen werkelijk wat zij uit de bijbel leren.
Wij vragen ons af waarom er zo veel jongemannen studeren, en zo weinig vrouwen of meisjes. Er wordt ons verteld dat dit een gevolg is van maatschappelijke en familietradities. Daar polygamie religieus en maatschappelijk aanvaard is en iedere vrouw in haar eigen huis woont, is de invloed van de vader minimaal; de moeder is degene die de leiding heeft. Wij vernemen ook dat dochters traditiegetrouw tot aan hun huwelijk in het huis van hun moeder blijven wonen. Zonen gaan daarentegen in de puberteit van huis weg en bouwen hun eigen banga, of hut, of wonen met andere jongens in een banga. Onder deze omstandigheden zijn jongemannen vrij om te studeren als zij dat willen, maar slechts weinig meisjes hebben die vrijheid.
Zondag vindt de speciale dagvergadering plaats. Het weer is eerst goed, maar tegen de middag beginnen wolken zich samen te pakken, en al snel begint de regen in stromen te vallen. Niemand lijkt het erg te vinden, want het koelt er juist door af. Ook hier vinden wij overvloedige geestelijke rijkdommen, want de 36 verkondigers en pioniers zijn verheugd dat er 83 aanwezigen en drie dopelingen zijn.
De vrijgave van de brochure Geniet voor eeuwig van het leven op aarde! in hun taal is een grote gebeurtenis. Die brochure is niet alleen de enige Wachttoren-publikatie in het Mahorisch maar tevens de tot nu toe enige publikatie van welke soort dan ook in die taal. In de brochure staat het Arabische schrift onder de in Romeins schrift geschreven tekst. De mensen leren het Arabische schrift op school maar zij leren niet de Arabische taal. Zij kunnen gebeden in het Arabisch opzeggen en de koran in het Arabisch lezen, maar zij begrijpen niet wat zij uitspreken. Als zij het Arabische schrift in de brochure lezen, staan zij er versteld van dat zij het kunnen begrijpen. Wat zij lezen is in werkelijkheid hun eigen Mahorische taal, fonetisch geschreven in Arabisch schrift. Het is een vreugde te zien dat hun gezichten gaan stralen als zij de betekenis begrijpen van wat zij lezen.
Brochures worden gemakkelijk bij de mensen verspreid. In een van de afgelegen dorpen benadert een man ons terwijl wij tot een vrouw prediken. Hij begint zeer hard in het Mahorisch tegen onze broeder te praten. Het lijkt ons dat hij erg vijandig is. De man gaat een tijdje door, hevig gebarend. Later legt de broeder uit dat de man klaagde: „Hoe kunt u verwachten dat wij alles wat u ons vertelt onthouden als u ons maar één keer per jaar bezoekt? Hoe kunt u dat? U zou veel vaker moeten komen om met ons over deze dingen te spreken.”
Die laatste woorden vertolken ook onze gevoelens. Jehovah is beslist de begeerlijke dingen uit alle natiën aan het bijeenvergaderen door middel van het goede nieuws van het Koninkrijk. Hoewel de eilandbewoners door uitgestrekte stukken oceaan van elkaar gescheiden zijn, voegen zij hun stemmen bij het machtige lofgezang voor hun Maker en hemelse Vader, Jehovah God. — Haggaï 2:7.
[Kaart op blz. 21]
(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)
SEYCHELLEN
INDISCHE OCEAAN
KOMOREN
MAYOTTE
MADAGASKAR
MAURITIUS
RÉUNION
RODRIGUES
[Illustratie op blz. 23]
De rotsachtige kaap bij de St.-Anne Baai op Praslin
[Illustratie op blz. 24]
Een ossekar-„taxi” op La Digue (Seychellen)
[Illustratie op blz. 25]
Met de nieuwe brochure prediken op Mayotte