Inzicht in het nieuws

Homoseksuelen — Voor God gelijk?

In de Australische deelstaat Queensland is het bedrijven van homoseksuele handelingen — zelfs al vinden die in afzondering plaats en met instemming van beide partners — bij de wet verboden. Onlangs heeft een belangrijke kerkelijke groepering in die staat zich krachtig uitgesproken tegen zulke wetten; zij willen dat homoseksualiteit gedecriminaliseerd wordt, niet langer onder de strafwet valt.

Volgens The Courier-Mail bestaat deze Gezamenlijke Kerkelijke Sociale-Gerechtigheidsgroep uit anglicanen, rooms-katholieken, lutheranen, baptisten, leden van de Verenigende Kerk en Quakers (Genootschap der Vrienden). De groep, die beweert dat de bestaande wetten tegen homoseksualiteit gebaseerd zijn op onwetendheid en vooroordeel, verklaarde: „Onze steun voor dit standpunt is gebaseerd op het geloof dat voor God alle mensen gelijk zijn en dat zij ook voor de wet gelijk zouden moeten zijn. Wij geloven dat een homoseksueel persoon net zozeer een menselijk persoon is als een heteroseksueel persoon.”

Het is waar dat alle mensen als gelijken geboren worden, maar hoe beziet God homoseksualiteit? In de bijbel worden alle homoseksuele handelingen veroordeeld als onnatuurlijk; ze brengen Gods misnoegen met zich, wat tot de dood leidt. Dit was niet alleen zo in het oude Israël, maar ook in christelijke tijden (Leviticus 18:22; Romeinen 1:26, 27). De veroordeling is duidelijk en behoeft geen interpretatie: „Noch hoereerders, . . . noch mannen die er voor tegennatuurlijke doeleinden op na worden gehouden, noch mannen die bij mannen liggen, . . . zullen Gods koninkrijk beërven.” — 1 Korinthiërs 6:9, 10.

In plaats van te ijveren voor het decriminaliseren van homoseksualiteit, dringen ware christenen er bij degenen die aan deze godonterende gewoonte verslaafd zijn, op aan zich ervan los te maken door zich tot Gods Woord der waarheid te keren.

Bloed blijft gevaarlijk

Bij een recent onderzoek kwam aan het licht dat er door het Amerikaanse Rode Kruis honderden procedurefouten zijn gemaakt met besmet bloed. Bijna de helft van de twaalf tot vijftien miljoen eenheden bloed die jaarlijks in de Verenigde Staten worden gebruikt, wordt geleverd door het Amerikaanse Rode Kruis. Als er op de een of andere manier een eenheid bloed wordt vrijgegeven die besmet blijkt te zijn, moet de FDA, (Dienst voor Voedings- en Geneesmiddelen), een regeringsinstantie, daarvan worden verwittigd. Maar volgens The New York Times beweert een federaal inspecteur dat het Rode Kruis dit vaak heeft nagelaten. Een onderzoek van hun verslagen zou 380 gevallen aan het licht hebben gebracht waarin een ten onrechte vrijgeven van besmet bloed nooit aan de regering was gemeld. Bovendien ontdekte de inspecteur dat van de 228 gevallen van AIDS die wellicht op bloedtransfusies zijn terug te voeren, het Rode Kruis er slechts 4 aan de FDA heeft gemeld.

Hoewel velen bloedtransfusies nog steeds als levenreddend bezien, is bloed elk jaar verantwoordelijk voor de dood van duizenden. Maar terzelfder tijd worden ware aanbidders van God door hun gehoorzaamheid aan zijn wetten met betrekking tot bloed beschermd tegen de gevaren van transfusies. God gaf het gebod: „Gij moogt het bloed niet eten; giet het als water uit op de grond . . . zodat het u en uw kinderen na u goed moge gaan, omdat gij doet wat juist is.” — Deuteronomium 12:23-25, New International Version.

De paus en militaire dienst

Vorig jaar had de paus een ontmoeting met meer dan 7000 cadetten in Romes garnizoensplaats Cecchignola. Bij die gelegenheid vroegen vier jonge officieren die het garnizoen vertegenwoordigden, aan de paus of militaire dienst verenigbaar is met het christelijke geweten. Exact weergegeven luidde hun vraag volgens de Vaticaanse krant L’Osservatore Romano: „Kan iemand een trouw christen zijn en terzelfder tijd een trouw soldaat?” Hierop gaf de paus ten antwoord: „Er bestaat geen fundamentele moeilijkheid of onmogelijkheid om de christelijke roeping te verenigen met die van de militaire dienst. Als wij de laatste positief bezien, kan hij als iets moois, waardigs en voortreffelijks beschouwd worden.”

Is een dergelijke zienswijze echter verenigbaar met de neutraliteit waaraan de eerste christenen vasthielden? In zijn boek An Historian’s Approach to Religion haalt Arnold Toynbee het geval aan van Maximilianus, een derde-eeuwse martelaar die, toen hij door een Romeinse rechtbank met de dood werd bedreigd omdat hij weigerde in militaire dienst te gaan, zei: „Ik weiger te dienen. Gij moogt mij onthoofden, maar ik zal de machten van Deze Wereld niet dienen; ik zal mijn God dienen.” Waarom weigerde hij in militaire dienst te gaan, zelfs al betekende dat voor hem een gewisse dood? Omdat hij van mening was dat ware volgelingen van Jezus „geen deel van de wereld” zijn evenals Jezus geen deel van de wereld was. Bovendien was in zijn ogen de christelijke oorlogvoering geestelijk, in overeenstemming met de woorden van de apostel Paulus: „Wij voeren geen oorlog overeenkomstig datgene wat wij zijn in het vlees. Want de wapenen van onze oorlogvoering zijn niet vleselijk.” — Johannes 17:16; 2 Korinthiërs 10:3, 4.