De Cayman Islands — De eilanden die allengs vergeten werden
U KUNT er in de rustige, blauwe wateren zwemmen. U kunt er duiken om de vele wrakken op de oceaanbodem te onderzoeken. Of u kunt een schildpadfokkerij bezoeken. Waar? Op de Cayman Islands — Grand Cayman, Cayman Brac en Little Cayman.
’Maar waar liggen de Cayman Islands eigenlijk?’ zult u misschien vragen. Dat is een begrijpelijke vraag, want ze zijn zo klein dat ze zelden op wereldkaarten worden afgebeeld. Als ze er wel op staan, zijn ze waarschijnlijk alleen maar met drie stipjes in de westelijke Caribische Zee aangegeven, 240 kilometer ten zuiden van Cuba of ongeveer 800 kilometer ten zuiden van Miami (Florida, VS).
De in 1503 door Christophorus Columbus tijdens zijn laatste reis naar West-Indië ontdekte eilanden — Cayman Brac en Little Cayman, aangezien Columbus nooit op Grand Cayman is geweest — werden Las Tortugas (De schildpadden) genoemd. Dat kwam door het grote aantal schildpadden dat op en rondom de eilanden werd waargenomen. In 1670 stond Spanje, krachtens het Verdrag van Madrid, de eilanden aan Brittannië af, en sindsdien zijn ze altijd een Britse kolonie gebleven.
Schildpadden, piraten en high tech
In de dagen van de zeilschepen vormden deze eilanden een geliefde aanloophaven voor de grote schepen die geregeld de Caribische wateren bevoeren. De talrijke groene zeeschildpadden werden een gemakkelijke bron van vers vlees voor de hongerige zeelieden. De schildpadden werden vers gegeten of werden gedroogd of gezouten aan boord meegenomen. Ze werden een belangrijke eiwitbron gedurende lange zeereizen.
Maar de eilanden stonden om nog iets anders bekend. Het vlakke terrein en de veilige havens trokken andere mannen van de vrije zee aan. Beruchte kaperkapiteins en piraten, zoals Sir Henry Morgan en Edward Teach, ook bekend als Blackbeard, gebruikten deze eilanden als schuilplaatsen of operatiebases voor hun rooftochten tegen handelsschepen. Dit kleurrijke brokje geschiedenis wordt herdacht tijdens een jaarlijks feest dat Piratenweek wordt genoemd en plaatselijk als een hoogtepunt van het jaar wordt beschouwd.
Toen de schildpadpopulatie afnam en de zeilschepen door stoomboten werden vervangen, deden steeds minder schepen de eilanden aan. En aangezien weinig eilandbewoners in het bezit waren van een radio, werden de Cayman Islands feitelijk van de rest van de wereld afgesneden en vergeten. Ze verwierven terecht de titel „De eilanden die allengs vergeten werden”.
Omstreeks de jaren ’60 begon er echter verandering in de situatie te komen. Plaatselijke bank- en belastingwetten, gekoppeld aan de komst van high techcommunicatiesystemen, veranderden dit eens vergeten gebied in een van de meest bekende internationale bankcentra. In juni 1987 werd de 500ste bank op het eiland geopend. De opleving stimuleerde ook de toeristenindustrie. Het plaatselijke toeristenbureau was verrukt toen er in 1966 in totaal 8244 bezoekers kwamen. Dit getal is in 1986 tot 430.000 gestegen, waardoor het toerisme alleen door de financiële bedrijfstak in belangrijkheid wordt overtroffen. Er is echter nog een andere groep mensen die veel belangstelling heeft voor deze eilanden.
Een ander soort van bezoekers
Jehovah’s Getuigen, die Jezus’ woorden dat het goede nieuws van het Koninkrijk tot alle natiën gepredikt zal worden, serieus opvatten, hebben de Cayman Islands niet over het hoofd gezien (Matthéüs 24:14). Reeds in 1929 bracht Patrick Davidson, die het toezicht had over het predikingswerk op Jamaica, een bezoek aan Grand Cayman. Ondanks tegenstand slaagde hij erin de zaden van Koninkrijkswaarheid te zaaien.
In 1937 bracht Davidson er een tweede bezoek, maar pas in 1950 werd het eiland Grand Cayman door Aleck Bangle en een medezendeling grondig bewerkt. In korte tijd werden er honderden stuks bijbelse lectuur verspreid. De zendelingen berichtten dat de bevolking vriendelijk was, men gemakkelijk met de mensen kon praten en zij graag naar het goede nieuws luisterden.
De Caymanianen horen het goede nieuws
Gestadig en geduldig zetten de zendelingen en andere volle-tijddienaren hun werk voort. Omstreeks 1959 was er een groepje van twaalf Koninkrijksverkondigers en werd er een gemeente georganiseerd. Een van de eerste plaatselijke bewoners die de bijbelse waarheid aanvaardde, was Wilbert Sterling. Hij kan zich nog goed de tijd herinneren dat het groepje Getuigen het gebied te voet moest bewerken. Hoewel broeder Sterling nu blind en in de tachtig is, verricht hij nog steeds dienst als ouderling in de gemeente Georgetown.
De ijverige krachtsinspanningen van die vroege Koninkrijksverkondigers zijn door Jehovah gezegend. Er zijn nu gemiddeld zestig Koninkrijksverkondigers onder de ongeveer 17.000 bewoners. Veel eilandbewoners zijn gaan inzien dat de Getuigen anders zijn omdat hun aanbidding op de bijbel is gebaseerd.
Zo zag een vrouw die in een restaurant werkte, een Getuige van huis tot huis prediken. Zij ging naar hem toe en vroeg wat zij moest doen om een van Jehovah’s Getuigen te worden. Zij kreeg te horen dat zij nauwkeurige kennis van Jehovah God en zijn Zoon, Jezus Christus, moest verwerven en deze kennis vervolgens in praktijk moest brengen (Johannes 17:3). Toen zij dit hoorde, aanvaardde zij een huisbijbelstudie. Nu dient zij Jehovah als een van zijn getuigen.
Velen van degenen die de waarheid hebben aanvaard, zijn uit andere landen afkomstig. Zij hebben de Cayman Islands tot hun tehuis gemaakt of wonen er tijdelijk op grond van een werkcontract. Daarom gaf één zuster te kennen hoe fijn het zou zijn als er meer autochtone Caymanianen in de gemeente zouden komen. Zij vroeg Jehovah in gebed haar te helpen een inheemse bewoner te vinden die de bijbel wilde bestuderen. Niet lang daarna kwam zij in contact met een jonge vrouw die reeds in het bezit was van het boek De waarheid die tot eeuwig leven leidt, en de zuster begon een bijbelstudie met haar. Na enkele maanden begon de vrouw de vergaderingen te bezoeken, zei haar vroegere religie vaarwel en begon datgene wat zij leerde met anderen te delen. Binnen een jaar werd zij een opgedragen, gedoopte getuige van Jehovah.
Het predikingswerk kreeg een verdere stimulans in 1982, toen er een zendelingenechtpaar aan Grand Cayman werd toegewezen. Zij leidden veel huisbijbelstudies en legden een schitterend fundament voor verdere expansie.
Tegenstand verijdeld op Cayman Brac
Het eiland Cayman Brac ligt ongeveer 140 kilometer ten noordoosten van Grand Cayman. Van tijd tot tijd brachten zendelingen en andere volle-tijdwerkers van Grand Cayman er een kort bezoek om het goede nieuws aan de 1700 eilandbewoners te brengen. Maar in 1986 begonnen er zich opwindende dingen voor te doen.
Een echtpaar dat er op contractbasis werkte, begon te studeren en maakte zulke goede vorderingen dat zij het punt van opdracht en doop bereikten. Toen verhuisden twee andere Getuigen uit andere landen naar het eiland. De toegenomen activiteit wekte al gauw de woede op van tegenstanders, die de immigratieautoriteiten ertoe trachtten te brengen de werkvergunning van het pasgedoopte echtpaar in te trekken. Hun pogingen werden echter verijdeld toen het hoofd van de immigratiedienst in Georgetown (Grand Cayman) het standpunt innam dat als de religieuze tegenstanders verstoord waren door het werk van de Getuigen, zij eveneens van huis tot huis moesten gaan om deze activiteit te neutraliseren. Sindsdien is er geen openlijke vijandschap meer getoond.
In Jehovah’s gedachten
De bewoners van de Cayman Islands worden door Jehovah, de Grootse Schepper, beslist niet vergeten. Hij maakt het veeleer mogelijk dat het goede nieuws op deze kleine eilanden gepredikt wordt, waardoor hij de profetie van Jesaja in vervulling doet gaan: „Zingt Jehovah een nieuw lied, zijn lof van het uiteinde der aarde, gij die afdaalt naar de zee en naar dat wat haar vult, gij eilanden en gij die ze bewoont.” — Jesaja 42:10.
De Cayman Islands kunnen zich erover verheugen dat Jehovah ze niet beziet als „De eilanden die allengs vergeten werden”.
[Kaarten op blz. 22]
(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)
Caribische Zee
LITTLE CAYMAN
CAYMAN BRAC
[Kaart]
GRAND CAYMAN
[Kaart]
CUBA
LITTLE CAYMAN
GRAND CAYMAN
CAYMAN BRAC
JAMAICA