Jehovah’s naam verheerlijken op de eilanden van de zee

STELT u zich de verbazing van een ontdekkingsreiziger eens voor die, bij het betreden van een „onbekend” eiland, daar de vlag van zijn land ziet wapperen. In het begin van de negentiende eeuw deed John Williams, een lid van het Londense Zendingsgenootschap, een soortgelijke verrassende ervaring op toen hij voet aan wal zette op Rarotonga, een eilandje van de Cookeilanden, in het zuiden van de Grote Oceaan. Op dit eiland, waar hij de eerste vertegenwoordiger van de christenheid meende te zijn, ontdekte hij een altaar ter ere van Jehovah en Jezus Christus. In het verslag over zijn zendingsreizen wordt de volgende toelichting gegeven:

Enige jaren vóór Williams’ komst was er een vrouw van Tahiti gekomen die de bewoners had verteld over de wonderbaarlijke dingen die zij in haar geboorteland had gezien. Zij sprak over het bestaan van blanken die „Cookees” (naar kapitein Cook) werden genoemd. Zij beschreef hoe deze mensen metalen werktuigen gebruikten in plaats van beenderen om bomen om te hakken en met groot gemak en verbazingwekkende snelheid kano’s te maken. Maar zij vertelde hun ook dat de blanken de God Jehovah en Jezus Christus aanbaden. Hierdoor geïnspireerd, besloot de oom van de koning van het eiland een aan hen gewijd altaar en een marae te bouwen.a Aldus bereikte Gods persoonlijke naam de eilanden van Polynesië voordat de zendelingen van de christenheid er kwamen.

Jehovah — aanvankelijk een welbekende naam

Toen de zendelingen van de christenheid hun religie aan de bevolking van Polynesië begonnen te onderwijzen, ontdekten zij dat er op die eilanden veel goden werden aanbeden. Ten einde eventuele verwarring met deze goden te vermijden, begonnen zij de Allerhoogste God met zijn naam aan te duiden in plaats van met een titel zoals Heer, de Eeuwige of zelfs Atua, het woord voor „God” in de meeste Polynesische talen. Aldus leerden de bewoners van deze eilanden tot Jehovah te bidden met gebruikmaking van zijn persoonlijke naam.

Later verschenen de eerste vertalingen van de bijbel in de plaatselijke talen. Logischerwijs werd hierin de persoonlijke naam van God gebruikt: Iehova in het Hawaiiaans, Rarotongaans, Tahitiaans en Niueaans; Ieova in het Samoaans en Ihowa in het Maori. Nog opmerkenswaardiger is het feit dat de naam in veel vertalingen zelfs in de christelijke Griekse Geschriften (het Nieuwe Testament) voorkwam.

De oudere generatie van Maori’s in Nieuw-Zeeland kan zich nog steeds de tijd herinneren dat Jehovah’s naam algemeen werd gebruikt — vooral op de marae. Bij officiële gelegenheden maakten aanhalingen zoals „de vrees voor Jehovah is het begin van wijsheid” deel uit van de welkomsttoespraak waarmee bezoekende hoogwaardigheidsbekleders werden begroet. In geheel Polynesië werd de naam vrijelijk in kerkdiensten gebruikt. Tot op de huidige dag zijn oudere personen bekend met Gods naam in hun plaatselijke taal. Dit kan echter niet gezegd worden van velen van de jongere generatie, die de traditionele levenswijze geleidelijk de rug hebben toegekeerd.

Pogingen om de naam te onderdrukken

Mettertijd werden verscheidene Polynesische vertalingen herzien. Net als dit het geval is geweest met verscheidene in Europa en Noord-Amerika vervaardigde herziene vertalingen, was een van de voornaamste veranderingen de verwijdering van de naam Jehovah (of enkele van de nauw daarmee overeenkomende equivalenten). Aldus werd de naam in de herziene uitgave van de bijbel in het Samoaans, die in 1969 verscheen, vervangen door Alii (Heer), en er bestaan plannen voor een soortgelijke herziening in het Niueaans.

Het is waar dat de bewoners van Polynesië niet langer, zoals voorheen, hun goden of afgoden aanbidden, zelfs niet Io van het Verborgen Aangezicht, de voormalige oppergod van de Maori’s. Maar geeft dit bijbelvertalers hoe dan ook het recht om de God van de bijbel tot een naamloze God te maken door zijn naam uit de bijbel te verwijderen en er louter een titel voor in de plaats te zetten? Is die naam thans soms minder belangrijk? Beslist niet, want Jezus zelf heeft zijn discipelen in het Modelgebed geleerd allereerst om de heiliging van die naam te bidden.b

Verdedigers van de naam

Ondanks deze recente ontwikkelingen zal de naam Jehovah in Polynesië beslist niet verdwijnen. Waarom niet? Omdat Jehovah’s Getuigen, evenals in alle andere landen, de bewoners van deze eilanden geregeld bezoeken om die naam aan hen bekend te maken. Op het ogenblik hebben meer dan 16.000 Getuigen in dit deel van de wereld een aandeel aan dit belangrijke werk en maken zij hun medemensen duidelijk hoe belangrijk het is een nauwkeurige kennis van Gods Woord te hebben en die kennis in praktijk te brengen. Dàt houdt het in God te aanbidden en zijn naam te heiligen. — Johannes 4:21-24.

[Voetnoten]

[Kaart op blz. 14]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

Hawaii

Samoa

Niue

Tahiti

Rarotonga

Nieuw-Zeeland

[Illustraties op blz. 15]

Tutuila, American Samoa

Lake Gunn, Nieuw-Zeeland

Savai’i, West-Samoa

Avatele Beach op Niue