Inzicht in het nieuws

Het enige geneesmiddel

Toen velen van de internationale experts op het gebied van veroudering vorig jaar in Newyorks Mount Sinai Medical Center bijeenkwamen om de biologie van het verouderingsproces te bespreken, trad één feit duidelijk aan het licht — niemand kon het eens worden over de vraag waarom de mens oud wordt en sterft. Sommige experts speculeren dat „veroudering, evenals andere levensstadiums, genetisch ’geprogrammeerd’ is”, bericht Newsweek on Science & Technology. Het artikel voegt hier echter aan toe dat „het moeilijk te vatten is waarom de natuur een gen voor het verouderen zou ontwikkelen”. Eén theorie, geopperd door Leonard Hayflick, een gerontoloog aan de Universiteit van Florida (VS), was dat er zich „bepaalde genen ontwikkeld kunnen hebben om mensen gezond en actief te houden totdat zij zich kunnen voortplanten”. Hayflick komt tot de slotsom dat tegen de tijd dat de mens de leeftijd van ongeveer 30 jaar heeft bereikt, zulke lange-levensduurgenen beginnen te degenereren. De gemiddelde levensverwachting voor een Amerikaan bedraagt namelijk weinig meer dan 74 jaar „voor de generatie die nu in de luiers ligt”, en „zelfs remedies voor de ouderdomsziekten — kanker, artritis, ziekte van Alzheimer — zullen weinig uitrichten om de buitenste grenzen uit te breiden”, merkte het artikel op.

Hoewel het voor geleerden even moeilijk is een geneesmiddel voor veroudering te vinden als de oorzaak ervan te ontdekken, tasten zorgvuldige onderzoekers van Gods Woord in dit opzicht niet in het duister. De reden waarom de mens oud wordt en sterft, wordt uitgelegd in Romeinen 5:12, waar staat dat „door bemiddeling van één mens [Adam] de zonde de wereld is binnengekomen en door middel van de zonde de dood, en aldus [heeft] de dood zich tot alle mensen . . . uitgebreid”. De enige genezing van de gevolgen van overgeërfde zonde zal komen door het loskoopoffer van Jezus Christus. „God [heeft] zijn eniggeboren Zoon naar de wereld . . . uitgezonden, opdat wij door bemiddeling van hem leven zouden verwerven” (1 Johannes 4:9). Onder zijn Koninkrijksheerschappij zal „de dood . . . niet meer zijn, noch rouw, noch geschreeuw, noch pijn zal er meer zijn”. — Openbaring 21:3, 4.

Van universele betekenis

Toen de leiders van de twee grote wereldmachten op 8 december 1987 bijeenkwamen om een verdrag voor vermindering van raketten te ondertekenen, werd dit beschreven als een gebeurtenis die voor de mensheid „van uitermate grote betekenis” is. Waarom? Omdat „het de eerste keer sinds de aanvang van het nucleaire tijdperk is dat de supermachten zijn overeengekomen zich niet alleen beperkingen op te leggen ten aanzien van kernwapens, maar complete wapensystemen te vernietigen”, aldus de New York Daily News. Commentaar leverend op zowel het verdrag zelf als het verminderde aantal wapens, voegde de News hieraan toe: „Indien de essentie en de beginselen ervan uitgebreid kunnen worden, zal de geschiedenis ze uiteindelijk misschien als het eerste bedrijf in het allerbelangrijkste drama van vrede en internationale veiligheid van de Aarde te boek stellen.”

Het is waar dat de huidige voorstellen in de richting van vrede en veiligheid belangrijk zijn. Maar van veel groter universeel belang zal het ogenblik in de geschiedenis zijn wanneer wereldleiders op geprononceerder wijze dan ooit tevoren vrede en veiligheid zullen uitroepen. Er zal een ogenblik aanbreken wanneer hun roep anders zal blijken te zijn dan de vele vredespogingen die tot op die tijd waren gedaan. Waarom kunnen wij hier zeker van zijn? Omdat de apostel Paulus lang geleden heeft voorzegd: „Wanneer zij zeggen: ’Vrede en zekerheid!’ dan zal een plotselinge vernietiging ogenblikkelijk over hen komen zoals het barenswee over een zwangere vrouw, en zij zullen geenszins ontkomen” (1 Thessalonicenzen 5:3). Dan zullen ware vrede en veiligheid volgen onder de weldadige regering van Christus Jezus, de „Vredevorst”. — Jesaja 9:6, 7.

„De werkelijke ziekte”

„AIDS is noch een ongelukkige toevalligheid noch een onvermijdelijke natuurlijke calamiteit. De epidemische omvang ervan is een uitvloeisel van onze eigen dwaasheid. . . . Wij kunnen alleen maar onszelf er de schuld van geven”, zegt W. M. Merrick Thomas, obstetricus in Denver (VS). In de krant Rocky Mountain News zet hij de reden voor zijn zienswijze uiteen en merkt op: „AIDS is geen homo-ziekte. Het is een intimiteits- en promiscuïteitsziekte. . . . Promiscuïteitsziekten zullen rechtstreeks van invloed zijn op allen die promiscue leven.” Zoals Thomas dan ook opmerkt, „is ons gedrag de werkelijke ziekte”.

Hoe actueel zijn de woorden van Paulus, die, toen hij het niet te verontschuldigen gedrag beschreef van personen die beweren God te kennen, zei: „Daarom heeft God hen, in overeenstemming met de begeerten van hun hart, aan onreinheid overgegeven, . . . aan schandelijke seksuele begeerten, . . . ontucht plegend en in zichzelf de volledige vergelding ontvangend die hun voor hun dwaling toekwam”! (Romeinen 1:24-27) Een reine levenswijze in harmonie met bijbelse maatstaven dient vaak als een bescherming tegen kwalen die de mensheid thans kwellen. — Psalm 19:7-11.