Inzicht in het nieuws

Bloedtransfusies — zonder AIDS-risico?

„Ik vind niet dat bezorgdheid over het risico van AIDS een factor mag zijn bij het nemen van een beslissing inzake operaties of enige andere reden om bloed te ontvangen”, beweert een woordvoerder van de in Atlanta (VS) gevestigde Centra voor Ziektebestrijding. De zestigjarige operatiepatiënt die besmet werd met het AIDS-virus nadat hij een transfusie had gekregen met bloed dat op AIDS was onderzocht, zal het daar misschien niet mee eens zijn.

The New York Times meldt dat de patiënt bloed ontving van een donor die zijn bloed had afgestaan „zo kort na een homoseksueel contact dat hij de antilichamen die op de AIDS-test moeten reageren nog niet had ontwikkeld”. Ongeveer drie maanden later stond de donor echter weer bloed af. Ditmaal „vertoonde het tekenen van antilichamen tegen AIDS en werd het afgekeurd”, zo berichtte de Times.

Nu men beschikte over de pas ontwikkelde methode om bloed op AIDS te testen, hadden de medische autoriteiten het vertrouwen dat de bloedvoorraad van de natie met succes gezuiverd was van besmet bloed. Dat men er niet in blijkt te slagen besmet bloed te identificeren waarin zich nog niet de antilichamen hebben gevormd die de testresultaten moeten bepalen, toont echter aan dat het risico voor patiënten die bloedtransfusies aanvaarden bepaald niet denkbeeldig is. In de Verenigde Staten zijn sedert 1977 meer dan 21.000 AIDS-gevallen geregistreerd, waarvan bijna 2 procent aan transfusies met besmet bloed wordt toegeschreven.

Degenen die Gods wet in acht nemen, worden niet getroffen door de mogelijk besmettelijke uitwerking van bloedtransfusies. Waarom niet? Omdat zij zich „blijven onthouden . . . van bloed en van al wat verstikt is”, wat niet uitgebloed is. Hoewel zij zich ervan onthouden uit religieuze overwegingen, genieten zij bijkomende voordelen, want het besturende lichaam van de vroege christelijke gemeente voegde eraan toe: „Indien gij u nauwlettend voor deze dingen wacht, zal het u goed gaan. Wij wensen u een goede gezondheid toe!” — Handelingen 15:28, 29.

Katholieken voorstanders van evolutie

Tijdens een in april 1986 gehouden algemene audiëntie in het Vaticaan verklaarde paus Johannes Paulus II: „Wat de geloofsleer betreft, zijn wij van mening dat het geen moeilijkheden oplevert het ontstaan van het lichaam van de mens te verklaren door middel van de hypothese van het evolutionisme.” Waarom niet? Omdat die katholieke „geloofsleer” de opvatting is toegedaan dat de mens los van het lichaam een onsterfelijke ziel bezit. De kerk betoogt dat deze ziel, en niet het lichaam, rechtstreeks door God werd geschapen.

Genesis 2:7 zegt echter dat toen God de mens uit het stof vormde en in zijn neusgaten de levensadem blies, ’de mens een levende ziel werd’. De mens kreeg geen ziel, maar werd een ziel, een levende persoon. (Vergelijk 1 Korinthiërs 15:45.) In Ezechiël 18:4 wordt ons meegedeeld: „De ziel die zondigt, díe zal sterven.” Hieruit blijkt dat de ziel de persoon is, niet een onstoffelijk deel van hem dat voortleeft nadat zijn lichaam gestorven is.

Oppervlakkig zou het kunnen lijken dat het geen problemen geeft als men de oorsprong van het lichaam van de mens aan evolutie toeschrijft. Maar daarmee heeft de Katholieke Kerk het scheppingsverslag uit Genesis verworpen, een verslag dat Jezus Christus zelf als waarheid aanvaardde (Matthéüs 19:4-6). Wiens zienswijze dient een christen te aanvaarden?

Onschriftuurlijk compromis

Het bezoek dat paus Johannes Paulus II op 13 april 1986 aan de synagoge in Rome bracht, is beschreven als een „historische gebeurtenis” die bestemd was om ’een nieuw tijdperk in te luiden’. Waarom? Omdat het de eerste keer was dat een paus een officieel bezoek had gebracht aan een joodse plaats van aanbidding. Volgens La Repubblica, een Romeinse krant, tracht de Katholieke Kerk door middel van dit gebaar „de fouten uit de geschiedenis te herstellen”, aangezien de kerk „niet altijd heeft voldaan aan de verplichtingen die de liefde van Christus jegens haar joodse broeders haar oplegt”.

Het bezoek van de paus had ten doel de „gemeenschappelijke geestelijke erfenis” van katholieken en joden te onderstrepen. Wat Johannes Paulus heeft gedefinieerd als „het fundamentele verschilpunt” tussen deze beide religies staat echter nog overeind, namelijk het feit dat de joden Jezus niet als de Messías aanvaarden. Welke oplossing heeft de paus voor dit probleem? In zijn toespraak noemde hij het tonen van „respect voor elkaars innige overtuigingen” en de noodzaak zich voortaan te onthouden van iedere druk om elkaar het eigen geloof op te dringen. Dergelijke uitspraken, zo merkt La Repubblica op, bevestigen dat „de paus heeft afgezien van iedere vorm van proselitisme” ten aanzien van joden.

De apostel Petrus echter deelde de joodse priesters en oudere mannen in Jeruzalem mee dat er „in niemand anders redding [is]” dan in Jezus Christus. Toen Petrus en Johannes bevel kregen op te houden met prediken op basis van Jezus’ naam, antwoordden zij bovendien: „Wij kunnen niet ophouden te spreken over de dingen die wij gezien en gehoord hebben” (Handelingen 4:8, 12, 18-20). Dienen Christus’ volgelingen in deze tijd niet hetzelfde te doen?