Pioniersgeest bespoedigt de oogst op de Filippijnen
ALS u in 1935 in Manila was geweest en contact had willen opnemen met Jehovah’s Getuigen, zou u een flatje op het adres 1134 Rizal Avenue hebben moeten opzoeken. Daar kwamen geregeld ongeveer twintig personen bij elkaar om de bijbel te bestuderen. Dat flatje was het eerste bijkantoor van de Watch Tower Society op de Filippijnen.
Nu zijn er in het gebied van de wereldstad Manila 103 gemeenten van Jehovah’s Getuigen met meer dan 9000 Koninkrijksverkondigers! Evenzo waren er vijftig jaar geleden geen Getuigen in de stad Davao, in het uiterste zuiden van de Filippijnen. Nu zijn er meer dan 2800 in de 41 gemeenten van die stad.
De toename in deze twee grote steden is een van de bewijzen dat die vroege Getuigen hun naam eer aan hebben gedaan (Jesaja 43:10-12). Zij hebben hun predikings- en onderwijzingswerk tot alle delen van de Filippijnen uitgestrekt. Als u naar de hierbij afgedrukte tabel kijkt, kunt u zien welke vruchten het maken van discipelen in de afgelopen halve eeuw heeft voortgebracht. Waardoor wordt de groei in het Filippijnse veld bespoedigd?
Pioniersgeest bevordert de groei
Als de vroege Filippino-Getuigen niet zo’n ijverige pioniersgeest hadden bezeten, zou het onmogelijk geweest zijn de honderden bewoonde eilanden met het goede nieuws te bereiken. Die geest is nog altijd springlevend. Het bericht over februari 1986 bijvoorbeeld liet zien dat er buiten de 758 speciale pioniers in het hele gebied van de Filippijnen nog 9090 gewone pioniers in de dienst stonden. Dit was meer dan tweemaal het aantal dat nog slechts twee jaar geleden bericht inleverde! In april 1985 namen 26.630 verkondigers — een derde van alle Getuigen in het land — aan een of andere tak van de volle-tijdprediking deel.
Ja, Jehovah’s volk op de Filippijnen voelt de dringendheid der tijden. Dit zet hen ertoe aan er zoveel mogelijk tijd aan te besteden Gods Woord tot hun naasten te prediken en hen erin te onderwijzen. Ongetwijfeld zal het u interesseren te vernemen hoe sommigen hun aangelegenheden zo weten te regelen dat zij in de volle-tijddienst kunnen gaan en zult u benieuwd zijn naar hun geweldige ervaringen.
Veranderingen aanbrengen om te kunnen pionieren
Felipe Ventura, uit Binalonan (Pangasinan), heeft in zijn jeugd, voordat hij een gezin stichtte, dertien jaar in de volle-tijddienst gestaan. Toen zijn kinderen opgroeiden, wilde hij het pionierswerk weer op zich nemen, maar ten gevolge van suikerziekte was hij aan één oog blind geworden. Ongeveer vier jaar geleden werd hij volkomen blind. Toch slaagde Felipe erin om door middel van een klein bedrijfje in het onderhoud van zijn gezin te blijven voorzien, en met de hulp van zijn vrouw en kinderen kon hij zijn tijd zo indelen dat hij op 1 april 1985 weer pionier kon worden. Ondanks zijn handicap neemt hij aan de van-huis-tot-huisbediening deel, geholpen door zijn zoon, die bijbelteksten voor hem leest. Broeder Ventura leidt ook verscheidene huisbijbelstudies en is een aangestelde ouderling in de gemeente. Een van zijn zoons is samen met hem in de gewone pioniersdienst en zijn dochter neemt op gezette tijden aan de hulppioniersdienst deel.
Clodualdo Quiohilag, een ouderling in Biñan (Laguna) was pionier en reizend opziener in de jaren ’60 totdat hij en zijn vrouw een baby kregen. Maar, zoals hij zegt, „als je eenmaal de vreugde van de volle-tijddienst hebt gesmaakt, blijf je er altijd naar verlangen”. Ook al had hij succes gehad in het bedrijfsleven en leidde hij met zijn vrouw en dochter een comfortabel leven, hij beschouwde dit dus niet als zijn ware doel in het leven. Hij merkt op: „Alles wat ik bezit, zou zinloos zijn als ik mijn lang gekoesterde droom om weer in de volle-tijddienst te gaan niet kon verwezenlijken.” Om pionier te kunnen worden, beperkte hij zijn zakelijke activiteiten tot halve dagen, en gebruikte hij de ochtenden in de velddienst. Zijn droom werd werkelijkheid toen hij op 1 oktober 1984 als gewone pionier ging dienen. Weliswaar is zijn inkomen tot ongeveer de helft gedaald, maar zijn onkosten zijn ook lager. Nu is zijn vrouw samen met hem in de gewone pioniersdienst, en zijn dochter dient van tijd tot tijd als hulppionierster.
Ondanks blindheid in de volle-tijddienst
Ten gevolge van rodehond is Pantaleon Tatoy sinds zijn derde jaar blind. In 1972 hoorde hij voor het eerst de waarheid en begon hij het boek De waarheid die tot eeuwig leven leidt te bestuderen. Dit hielp hem al spoedig zijn verslaving aan tabak en drank te overwinnen, en op 29 juli 1973 symboliseerde hij zijn opdracht aan Jehovah door de doop.
Toen Pantaleon tot zijn naasten begon te prediken, berispte zijn oudere zuster hem met de woorden: „Hoe kun je nu een bedienaar zijn als je blind bent en maar één broek bezit?” Maar dat ontmoedigde hem niet. Aangezien hij het gebied in de omgeving van zijn huis goed kende, ging hij er alleen op uit en predikte de waarheid tot zijn naasten. In 1984 kon hij tot zijn vreugde zijn neef en zijn neefje helpen de waarheid te leren kennen, en in september van dat jaar werden zij gedoopt.
Pantaleon ziet ook kans een bijbelstudie te houden met zijn tweelingnichtjes, Lorna en Luz, die allebei doofstom zijn. Hoe studeert een blinde pionier met zulke mensen? Met de hulp van een assistent maakt hij uitvoerig gebruik van de illustraties in de publikaties. Als hij de waarheid uitlegt, vertaalt zijn neef Roquina wat hij zegt voor de tweeling in gebarentaal. Lorna en Luz werden op 20 april 1985, ondanks hun grote handicap, gedoopt. Wat Pantaleon betreft, nadat hij een jaar lang als hulppionier had gediend, werd hij op 1 maart 1985 aangesteld als gewone pionier.
De volle-tijddienst als loopbaan
Bij een diploma-uitreiking van een middelbare school zei een leerlinge tegen een Getuige uit haar klas: „Als ik aan geloofsgenoten van jou vraag wat zij gaan doen als zij van school komen, zeggen zij allemaal steevast ’Pionieren’. Wat is dat toch voor werk?” De jonge Getuige legde uit wat pionieren was. De medescholiere kreeg belangstelling en aanvaardde een bijbelstudie, en al spoedig had ook zij zich de pioniersdienst ten doel gesteld.
Anderen hebben bemerkt dat een voortgezette opleiding niet in hun geestelijke behoeften voorziet. Een jonge zuster in Bohol, die in haar laatste studiejaar was, ontdekte dat zij naast haar studie tijd had om te pionieren. Later bezocht zij de Pioniersschool en merkte op dat wat zij tijdens haar wereldse opleiding geleerd had niet in de schaduw kon staan bij het onderwijs op de Pioniersschool en de vreugde die zij in de volle-tijddienst voor Jehovah ondervond. Zij dient nu als pionierster waar de behoefte aan predikers groot is.
Gewillige deelname door jong en oud
Het boek Psalmen voorzei dat Gods volk zich in de dagen van Koninkrijksmacht ’gewillig zou aanbieden’. Het zei ook dat ’jongelingen, maagden, oude mannen en knapen’ Jehovah’s naam zouden loven (Psalm 110:3; 148:12, 13). Dit is onder Gods volk op de Filippijnen beslist waar gebleken.
Bij de laatste telling waren 1159, ofte wel 13 procent, van de gewone pioniers die op de Filippijnen stonden ingeschreven, jonger dan twintig jaar. Wat een vreugde te zien dat jonge mensen op deze wijze onzelfzuchtig ’hun Schepper gedenken in de dagen van hun jeugd’ in plaats van die tijd te verspillen aan het najagen van zelfzuchtige of wereldse doeleinden! — Prediker 12:1.
Sommigen die in hun jeugd met de volle-tijddienst begonnen zijn, raken nu op leeftijd, maar dienen nog steeds getrouw. Broeder Leodegario Barlaan en zijn vrouw Natividad begonnen op 1 april 1938 met de pioniersdienst. Zij hebben de moeilijke oorlogsjaren doorgemaakt en hebben in vele hoedanigheden gediend, onder andere in het reizende werk. Nu is broeder Barlaan 72 en hij dient nog steeds ijverig als speciale pionier in San Carlos (Pangasinan), samen met zijn vrouw.
Anderen zijn later in hun leven met de volle-tijddienst begonnen en zijn er tot op hoge leeftijd mee doorgegaan. Leoncio Sabandal bijvoorbeeld is op 52-jarige leeftijd in de pioniersdienst gegaan en is nu, op 92-jarige leeftijd, nog steeds speciale pionier. Hij en zijn vrouw hebben 118 personen geholpen hun leven aan Jehovah op te dragen. Ook Cipriano Sepulveda sr. ging in de pioniersdienst toen hij 72 was en hij is als gewone pionier actief gebleven tot hij in 1985 op 88-jarige leeftijd overleed. Paula Mariano begon te pionieren toen zij 71 was en is ondanks lichamelijke gebreken op 88-jarige leeftijd nog steeds in de volle-tijddienst. Wat een prachtige voorbeelden van geloof en toewijding zijn deze en andere bejaarden!
Vreugde over de toename
Wanneer wij terugzien op de afgelopen halve eeuw, is Jehovah’s zegen op de ijverige krachtsinspanningen van zijn Getuigen duidelijk merkbaar geweest. Wat een vreugde was het, om na het handjevol van 1935, te zien dat in februari 1986 88.113 verkondigers een aandeel aan de velddienst hadden! De ene kleine gemeente van Rizal Avenue in Manila is thans uitgegroeid tot 2454 gemeenten in het hele land, die in 120 kringen zijn georganiseerd.
En wat zijn de vooruitzichten voor de toekomst? Een aanmoedigende aanwijzing vormt het opmerkelijke aantal van 268.526 aanwezigen bij de Gedachtenisviering op 4 april 1985 — meer dan driemaal het aantal Getuigen in het land. Bovendien werden er in februari 1986 63.248 huisbijbelstudies met geïnteresseerden geleid. En ongetwijfeld zal, met Jehovah’s zegen en goedkeuring, de groei zich voortzetten.
Wij zijn blij dat Jehovah het werk dat meer dan vijftig jaar geleden door zijn vroege gezalfde getuigen op deze eilanden werd begonnen, buitengewoon vruchtbaar heeft gemaakt. Met zijn zegen en leiding stelt zijn volk op de Filippijnen zich ten doel hun predikings- en onderwijzingswerk in de komende tijd te blijven uitbreiden.
[Tabel op blz. 29]
Vijftig jaar toename op de Filippijnen
1935 20
1940 222
1950 10.055
1960 31.608
1970 54.789
1980 61.164
1986 88.113
[Kaarten op blz. 28]
(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)
De Filippijnen
San Carlos
Manila
Biñan
Zamboanga
Davao