In Donegal het goede nieuws bekendmaken

„FANTASTISCH!” „Het was geweldig.” Die uitdrukkingen werden gehoord in een groep van 120 personen die uit Engeland naar Donegal, een graafschap in het noordwesten van Ierland, waren gereisd. Neen, het waren geen toeristen die commentaar gaven op wat zij gezien hadden. Het waren mannen, vrouwen en kinderen die geheel op eigen kosten hun hoop voor de toekomst met de bewoners van West-Donegal waren gaan delen.

Aangezien er slechts negentien getuigen van Jehovah onder de 120.000 bewoners van Donegal zijn, hadden de meeste mensen jarenlang geen bezoek van Getuigen gehad. Vandaar dat deze grote groep bezoekers bereidwillig de taak op zich nam het goede nieuws van Gods koninkrijk langs de prachtige Atlantische kustlijn van Donegal bekend te maken.

De plaatselijke Getuigen hadden hard gewerkt om de komst van de groep voor te bereiden. Enkelen hadden honderden kilometers gereisd om het hele gebied in kaart te brengen, stafkaarten met de nieuwste gegevens bij te werken en elke weg van een nummeraanduiding te voorzien om de latere identificatie te vergemakkelijken. Vervolgens werd het gebied in kleinere stukken verdeeld, elk met ongeveer vierhonderd huizen. Intussen hadden de aanstaande reizigers in Engeland het druk met hun eigen voorbereidingen — de zorg voor vervoer, onderdak en een ruime voorraad bijbelse lectuur.

De datum van vertrek uit Engeland was zaterdag 8 juni 1985. In de vroege ochtenduren van die dag kwamen allen bij elkaar en begaven zich naar het vliegveld. Weldra landden zij in het Noordierse Belfast. Vervolgens verdeelde de groep zich over de tien minibussen die hen de komende twee weken zouden vervoeren. Nadat zij dwars door Noord-Ierland gereden waren en de gastvrijheid van de gemeente Londonderry hadden genoten, staken zij de grens over en gingen uiteen, op weg naar hun van tevoren toegewezen plaatsen in drie verschillende streken van Donegal. Hoe werden zij ontvangen?

De plaatselijke bevolking reageert gunstig

De mensen in Donegal zijn vriendelijk en gastvrij en dit maakte het gemakkelijk om met hen te praten. Een aantal van hen stelde vragen, en het was heerlijk de bijbel open te slaan en te laten zien welke duidelijke antwoorden erin staan. Ook was het een genot bijbelse lectuur te kunnen achterlaten bij mensen die vragen hadden, zodat zij hun begrip konden vergroten als de bezoekers weer weg waren.

Een dame die op een afgelegen boerderij woonde, nodigde twee Getuigen binnen. Zij beaamde grif dat de toestanden in de wereld verslechterden en legde uit dat velen in het gebied misschien zouden aarzelen vreemden binnen te nodigen omdat dit eens zo rustige en vredige hoekje van Ierland door een golf van misdaad werd geteisterd. Veel oudere mensen waren geslagen en beroofd door bandietenbenden die de omgeving onveilig maakten. Waarom had zij dan de Getuigen binnengenodigd? Omdat zij er „zo oprecht” uit zagen.

Toen deze vrouw inzag dat Jezus’ profetie omtrent de laatste dagen thans in vervulling gaat, begonnen haar ogen te stralen, en ze vulden zich met tranen toen zij hoorde van de opstandingshoop (Matthéüs hfdst. 24; Lukas hfdst. 21). Haar man was twintig jaar geleden gestorven. Gretig nam zij een exemplaar van het boek U kunt voor eeuwig in een paradijs op aarde leven en vroeg of iemand kon proberen nog eens bij haar te komen.

Dit soort ervaringen was schering en inslag. Een jonge man uitte ernstige twijfels aan het bestaan van God. „Als God werkelijk bestaat”, zei hij, „waarom is er dan zoveel goddeloosheid?” De Getuigen die hem bezochten, lieten zien dat God weldra in de aangelegenheden van de mensheid zal ingrijpen en veel van de problemen die de jonge man verontrustten, zou oplossen. Hij vroeg hun terug te komen om zijn ouders te ontmoeten. Toen de Getuigen dit deden, lieten zij een exemplaar van het Eeuwig leven-boek achter opdat het gezin ook op andere vragen die zij hadden het antwoord zou kunnen vinden.

Een jonge vrouw had een droevig verlies geleden, want haar vierjarige zoontje was enkele weken geleden gestorven. Zij werd bijzonder aangemoedigd door de inlichtingen in het Eeuwig leven-boek, vooral door de uitleg over de opstandingshoop die erin gegeven wordt. Door al het verdriet over de dood van haar zoontje was zij eraan gaan twijfelen of er zelfs wel een God bestond. Maar toen haar schriftplaatsen werden voorgelezen waaruit bleek wat de toestand van de doden is en welke hoop er voor hen bestaat, klaarde haar gezicht op. Waarom? Omdat zij begreep dat haar zoontje rust had en in de dood sliep met de mogelijkheid van een opstanding. — Prediker 9:5, 10; Johannes 5:28, 29.

Twee van de Getuigen bezochten een school en de onderwijzer nodigde hen uit in een klaslokaal met dertig jonge leerlingen. Graag nam de onderwijzer een exemplaar van de publikatie Mijn boek met bijbelverhalen en hij zei tegen de klas: „Vanmiddag krijgen wij een verhaal uit dit boek.” Toen de groep Getuigen later in de buurt zat te lunchen, kwamen enkele leerlingen even goedendag zeggen. Twee andere onderwijzers kwamen kijken wat er aan de hand was en ook zij namen graag een exemplaar van het boek.

Later op die dag sprak een van de Getuigen een elfjarig jongetje aan en vroeg hem: „Heb je wel eens van Jehovah’s Getuigen gehoord?” „Jawel”, zei het jongetje, „vandaag op school.” Toen vroeg hij om een exemplaar van het Bijbelverhalen-boek. Nog later zei bij een huis waar de moeder het Eeuwig leven-boek niet had genomen, haar kind iets over het Bijbelverhalen-boek dat het op school had gezien. Daarom nam de moeder een exemplaar van die publikatie aan.

Tot alle soorten van mensen

Bij één huis lieten de Getuigen die er aan de deur kwamen de illustraties in het Eeuwig leven-boek aan een bejaarde vrouw zien. De dame merkte op dat zij eigenlijk meer verlegen zat om een bijbel. Dus konden de Getuigen haar tot hun genoegen helpen aan een exemplaar van de Nieuwe-Wereldvertaling van de Heilige Schrift. Toen de dame eenmaal een bijbel had, wilde zij ook wel een publikatie hebben die haar kon helpen bij het bestuderen van de bijbel. Zij vertelde haar bezoekers dat zij had gehoord dat de Getuigen in het gebied waren en dat zij had gebeden of zij bij haar mochten komen om haar een bijbel te bezorgen. Nu voelde zij dat haar gebed verhoord was.

Een jonge man van in de dertig nodigde twee Getuigen binnen. Na een kort gesprekje over de bijbel zei hij: „U zult het wel niet prettig vinden te weten wie ik ben. Ik ben priester.” De Getuigen zeiden dat zij heel graag met hem zouden willen spreken, waarop de priester hun allerlei vragen over hun geloofsovertuigingen stelde. Toen hij informeerde naar het gebruik van de naam Jehovah deed het de bezoekers genoegen hem een exemplaar te kunnen verschaffen van de brochure De Goddelijke Naam die eeuwig zal blijven bestaan. Ook nam hij een exemplaar van het Eeuwig leven-boek, een publikatie die hem beslist zal helpen zijn vele vragen te beantwoorden.

Bij een andere gelegenheid werd een van de Getuigen aangesproken door een jonge man die haar over de bijbel had horen praten met de receptionist van een hotel. Hij stelde vragen als: „Waarom is de wereld er zo verschrikkelijk aan toe?” De Getuige was erg blij hem te kunnen vertellen wat zij hierover en over verwante onderwerpen uit de bijbel had geleerd. En wie was de jonge man? Een priester die in het gebied op vakantie was.

Behalve de formele van-huis-tot-huisprediking werden ook andere gelegenheden aangegrepen om tot alle soorten van mensen te spreken. Op een plek in de bergen hield een van de minibussen aan de kant van de weg stil om enkele inzittenden in de gelegenheid te stellen hun stadsschoenen te verwisselen voor rubberlaarzen voordat zij zich in het laagveen waagden om met een groep mannen te gaan praten die daar als brandstof voor de winter turf aan het steken waren. Een andere groep stopte bij een schilderachtig plekje aan een bergmeer in het bos. In een dichtbij geparkeerde auto benutte een man die bij een elektrische centrale werkte zijn middagpauze om in de eenzaamheid een dutje te doen. Zijn rust werd verstoord, maar hij genoot van een bijzonder stimulerend gesprek en woonde die avond een voor de groep georganiseerde vergadering bij.

Een andere man reed met zijn trekker op de weg toen een Getuige hem aanhield en vroeg of hij even tijd had voor een gesprekje. Hij wilde heel graag over de bijbel praten, vooral in verband met de „kritieke tijden” waarin wij leven (2 Timótheüs 3:1-5). Zijn belangstelling werd nog veel groter toen hem de illustraties in het Eeuwig leven-boek werden getoond. De man was opgetogen te horen dat deze publikatie gebruikt kon worden voor gezinsbesprekingen over de bijbel en hij zei dat hij onmiddellijk zou beginnen zijn zes kinderen eruit te onderwijzen.

De energieke bedienaren van alle leeftijden die hier op bezoek waren, hebben, te zamen met de kleine groep plaatselijke Getuigen in Donegal, goede redenen om opgetogen te zijn over het resultaat van hun krachtsinspanningen. Gedurende de twee weken van hun bezoek daar hebben zij er 5767 uren aan besteed om met anderen over de bijbel te spreken. Zij hebben 1613 boeken en bijbels verspreid, alsmede 2611 exemplaren van de tijdschriften De Wachttoren en Ontwaakt! Sommige huisbewoners hadden in het bijzonder waardering voor de Ierstalige uitgave van Mijn boek met bijbelverhalen.

Het was geen arrogant dogmatisme noch een gevoel van eigendunk dat de Getuigen tot hun bezoek aan Donegal had bewogen. Zij wilden daarentegen goed nieuws vertellen aan mensen die, omdat zij in een afgelegen gebied woonden, misschien niet veel gelegenheden hadden gehad om het te horen. Een plaatselijke krant had in een commentaar op een eerdere, soortgelijke veldtocht de deelnemers „zwaluwen” genoemd. Kennelijk wilde men hiermee suggereren dat zij slechts voor de duur van de zomer ter plaatse waren en weldra weer zouden wegvliegen. Maar die „zwaluwen”, of anderen zoals zij, zullen terugkomen om oprechte mensen te helpen nauwkeurige kennis te verkrijgen van de schitterende beloften die in de bijbel staan. Sommigen die aan eerdere predikingstochten hadden deelgenomen, hebben zich inmiddels zelfs blijvend in Donegal gevestigd.

„Dit is de mooiste tocht tot dusver geweest.” Dat was een van de uitspraken waarmee sommige deelnemers aan de veldtocht hun waardering en blijdschap onder woorden brachten. Zij ondervonden de waarheid van de bijbelse spreuk: „De edelmoedige ziel zal zelf vet gemaakt worden, en wie anderen rijkelijk laaft, zal ook zelf rijkelijk gelaafd worden” (Spreuken 11:25). Ja, het was een grote zegen deel te nemen aan een speciale krachtsinspanning om in Donegal het goede nieuws bekend te maken. Kunt u een aandeel hebben aan een soortgelijke voldoening schenkende dienst voor Jehovah in uw gedeelte van het wereldomvattende veld, waar thans een overvloedige opbrengst rijp is om geoogst te worden?

[Kaarten/Illustratie op blz. 29]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

DONEGAL

NOORD-IERLAND

Londonderry

Belfast

IERLAND

[Kaart]

EUROPA

ATLANTISCHE OCEAAN

[Illustratie]

Zij waren opgetogen het goede nieuws in Donegal te kunnen bekendmaken

[Illustratie op blz. 30]

Van huis tot huis prediken in het noordwesten van Ierland