Inzicht in het nieuws

De vrucht van religie

De commercialisering van religie heeft geleid tot „corruptie, immoraliteit en andere vormen van tuchteloosheid in onze kerken”, verklaarde de patriarch van de Methodist Church of Nigeria. Volgens de Nigeriaanse Daily Times gaf hij toe dat de kerk het hare bijdroeg tot een golf van misdaad in de Nigeriaanse samenleving door „giften van misdadigers en corrupte openbare ambtenaren te vragen en te ontvangen”. Hij zei ook dat het wangedrag van religieuze leiders en lidmaten de kerk had veranderd in „een plaats voor onruststokers, oplichters en immorele daden”.

Femi Abbas, een commentator voor islamitische aangelegenheden, bracht eveneens de toename van de misdaad in verband met de toevloed van mensen naar sterk gecommercialiseerde religieuze groeperingen. In een artikel in de Nigeriaanse National Concord merkte hij op dat de leiders van deze groeperingen hun aanhang verkregen door middel van een „flemende tong, een elegant voorkomen en het vermogen anderen te slim af te zijn”, en hij stelde vast dat zij zich slechts „vermommen met de mantel des geloofs”.

Zulke slechte vruchten zijn te verwachten wanneer een religie de aandacht op materiële dingen richt. Ze bewijzen de nauwkeurigheid van de bijbelse profetie dat de mensen „in de laatste dagen” ’het geld zouden liefhebben en een vorm van godvruchtige toewijding zouden hebben, maar de kracht ervan niet zouden blijken te bezitten’. ’Zij zullen de gezonde leer niet verdragen, maar zich overeenkomstig hun eigen begeerten tal van leraren bijeenbrengen om hun oren te laten kittelen.’ Van ware religie daarentegen mag verwacht worden dat ze de nadruk legt op geestelijke in plaats van op materiële dingen. Ze zal daarom mensen motiveren wier eerzame leven hen zowel tot betere burgers als tot getrouwe dienstknechten van God maakt. — 2 Timótheüs 3:1-5; 4:3; Matthéüs 6:19-21, 33; 7:16-21.

De symptomen behandelen, niet de ziekte

„Britse meisjes kunnen zonder toestemming de pil krijgen”, aldus een krantekop in The New York Times. Het artikel onthulde: „Met een stemmenverhouding van 3 tegen 2 besloot het Britse Hogerhuis dat ouders geen absolute autoriteit over hun kinderen hebben en dat de wet gelijke tred moet houden met veranderende maatschappelijke opvattingen.” Als gevolg van dit besluit zijn Britse artsen nu bij de wet gerechtigd meisjes onder de zestien jaar voorbehoedmiddelen voor te schrijven zonder hun ouders te raadplegen. Deze beslissing van het Hogerhuis van het Britse parlement werd geprezen door de Labor Party, de British Medical Association en verschillende gezinsplanningsverenigingen.

Naar verluidt is het doel van deze wet ’de ongewenste tienerzwangerschappen en abortussen onder controle te krijgen’. Maar komt een dergelijke benadering van een moeilijk en groeiend probleem niet neer op slechts een behandeling van de „symptomen”? Is het niet tekenend voor onze tijd dat wetgevers, gesteund door artsen en sociale organisaties in een land dat trots is op zijn christelijke tradities, een wet uitvaardigen die indirect de „ziekte” van tienerimmoraliteit in de hand werkt?

Stellig is de beste methode om tienermeisjes te beschermen tegen de „symptomen” ongewenste zwangerschap en abortus, hun morele waarden te leren die hen beveiligen tegen seksueel wangedrag. Een beproefde schatkamer van zulke waarden is de bijbel, die tevens de behandeling van deze „ziekte” daar legt waar ze hoort — bij de ouders, die verantwoordelijk worden gesteld voor het gedrag van hun kinderen. — Efeziërs 5:5; 6:1-4.

Leven vóór de geboorte

„Eerder dan wij tot nu hadden aangenomen, beginnen de zintuigen van de ongeborene zich te manifesteren; en veel eerder dan men tot voor kort geloofde, beginnen zich fijne structuren en vermogens in de hersenen te ontwikkelen.” Zo schrijven de auteurs van de brochure Leven vóór de geboorte, die in 1984 in de Bondsrepubliek Duitsland is uitgegeven door de bondsminister van jeugd, gezin en gezondheid. Zij spreken over het ongeboren leven als leven in zijn „meest broze vorm” en wijzen erop dat „de eerste banden van het kind met zijn ouders al in de baarmoeder worden gevormd”. Zij zeggen dat hoewel veel geleerden voorheen geloofden dat het ongeboren leven een evolutieproces doorloopt en zich ontwikkelt van cel tot vis en vervolgens tot amfibie voordat het een mens wordt, deze theorie nu verworpen is omdat „de wetenschap vorderingen heeft gemaakt”. Zij geven toe dat ’niemand meer in ernst beweert dat ongeboren leven geen persoonlijk menselijk leven is. Een mens wordt niet pas bij zijn geboorte mens’.

Deze bevindingen stemmen overeen met de wijze waarop de Schepper van het leven de ongeborene beziet — als een levend, zelfstandig wezen. Gods dienstknecht David richtte zich tot zijn Schepper en schreef: „Gij hebt mij afgeschermd gehouden in de buik van mijn moeder. Ik zal u prijzen omdat ik op een vrees inboezemende wijze wonderbaar ben gemaakt . . . Uw ogen zagen zelfs het embryo van mij, en in uw boek waren alle delen ervan beschreven.” — Psalm 139:13, 14, 16.