Een aanleiding tot dubbele feestvreugde

DRIE MAART 1985 gaf aanleiding tot dubbele feestvreugde, in het bijzonder voor de 42 studenten van de 78ste klas van de Wachttoren-Bijbelschool Gilead. Het was niet alleen de dag van hun graduatie — op zich al voldoende reden tot vreugde — maar ook de eerste keer dat er een Gileadgraduatie gehouden werd in de nieuwe Congreshal van Brooklyn, die pas de vorige dag was ingewijd.

Tegen 10.00 uur in de ochtend was de 2400 zitplaatsen tellende zaal tot de laatste stoel gevuld met graduerende studenten, hun familie en vrienden en, voor het eerst sinds vele jaren bij een Gileadgraduatie, de hele Brooklyn-Bethelfamilie. Het gonsde er van opwinding. En in de gesprekken voerden opmerkingen over de door de broeders prachtig verbouwde zaal de boventoon. Het was overduidelijk dat geen van de aanwezigen probeerde de vreugde en dankbaarheid in te houden waarvan hun hart overvloeide.

Stipt om 10.00 uur riep Theodore Jaracz, de voorzitter van deze dag, het publiek tot de orde. Hij ontlokte de zaal een donderend applaus met de simpele opmerking: „Fijn hè, om hier te zijn?” Kennelijk troffen die woorden een gevoelige snaar.

Het onderwerp geluk bleek de sprekers van de dag na aan het hart te liggen. George Gangas van het Besturende Lichaam sprak over het onderwerp „Gelukkig zijn in het zendingsveld — Hoe?” Hij vertelde de graduerende studenten dat net zoals Jehovah in het verleden engelen had gebruikt, „Jehovah jullie zal gebruiken om mensen te bevrijden uit de boeien van Satans gevangenis”. Stel u eens voor wat een geluk dat voor hen zal betekenen! Vervolgens gaf Daniel Sydlik de studenten de raad „een trouwe vriend mee te nemen” naar hun toewijzingen in den vreemde. Die vriend is de bijbel. Zij kunnen zich erop verlaten in tijden van nood, zo vertelde hij hun. Er gaat zoveel kracht vanuit dat soms een enkele zin of zelfs een woord eruit al voldoende is om iemand te helpen. Broeder Sydlik spoorde de studenten aan dagelijks zowel in de bijbel te lezen als ernaar te luisteren en anderen te helpen dit ook te doen.

Robert Wallen van het Bethelcomité drukte, voortbordurend op het thema geluk, de studenten op het hart hun instelling van „Hier ben ik! Zend mij” te bewaren, en Joel Adams van het Dienstafdelingcomité vertelde de klas: „Om de grootst mogelijke mate van geluk te kunnen genieten, moeten wij ons geheel wijden aan het doen van Gods wil. Die twee dingen zijn onscheidbaar.”

De studenten kregen ook enige raad ten afscheid van hun twee leraren. Ulysses Glass herinnerde hen eraan dat „het zendelingenleven niet een en al rozegeur en maneschijn zal zijn”. Hij besprak het profetische drama van Elia en Elisa en drukte de studenten op het hart de hedendaagse Elisaklasse na te volgen en tot het einde toe in hun werk te volharden. Jack Redford verraste iedereen met de mededeling: „Vorig jaar heb ik een man ontmoet die in 4000 jaar geen fout begaan had.” Hij doelde op een Egyptische mummie in een museum. Waar het om ging, was natuurlijk dat alleen de doden geen fouten maken. Wanneer men ons op onze fouten wijst, doen wij dan zoals Saul, die zijn verkeerde handelwijze probeerde te rechtvaardigen, of zoals David, die zijn fouten grif erkende? Werkelijk vragen die tot nadenken stemden!

De laatste spreker van de ochtend was de president van de Wachttoren-Bijbelschool Gilead, F. W. Franz. Hij noemde de stichting van de Gileadschool een „schitterend staaltje van geloof” en vertelde hoe de school een krachtige impuls heeft gegeven aan de wereldwijde verkondiging van het goede nieuws van het Koninkrijk. Nu zullen de 42 studenten van de 78ste klas het voorrecht hebben naar veertien landen uit te trekken om bij dit grootse werk te helpen.

Nadat de studenten hun diploma’s hadden ontvangen, kwam een van hen, Gordon Grant, naar voren om een brief van de klas voor te lezen waarin hun waardering onder woorden werd gebracht. „Wij kwamen als nooddruftige mannen en vrouwen hier, al waren wij ons daar toen niet van bewust”, zei hij. „Nu, na slechts vijf maanden, gaan wij rijk en verzadigd hiervandaan.” Zij zijn vastbesloten in hun nieuwe toewijzingen een goed gebruik te maken van hun opleiding en hun geestelijke rijkdom.

Het middagprogramma begon met de deelname van de studenten aan een ingekorte Wachttoren-studie onder leiding van Calvin Chyke van het Drukkerijcomité. Vervolgens brachten de studenten een wervelende show van ervaringen en muzikale nummers, waarin zij voor het voetlicht brachten wat zij alleen al geleerd hadden door op de Bethelfamilie en anderen te letten en met hen om te gaan. Tot slot voerden zij een ontroerend bijbels drama op, gebaseerd op het veelbewogen verslag over Jozef en zijn broers. Er waren heel wat vochtige ogen in de zaal.

Toen de voorzitter het programma van de dag besloot, waren alle aanwezigen het er van harte over eens dat het fijn was geweest om erbij te zijn. Ja, het was een dag vol goede geestelijke dingen geweest — een aanleiding tot dubbele feestvreugde.