Inzicht in het nieuws
De gever vaart er wel bij
„Hoewel er in de dagen van Sint-Lukas geen stress-tests en ECG’s waren, had hij het medisch gezien bij het rechte eind toen hij [de woorden van Jezus, in Handelingen 20:35] schreef: ’Het is zaliger te geven dan te ontvangen’”, verklaart Denise Foley in het tijdschrift Prevention. „Wij hebben altijd geweten dat mensen met een edelmoedige inslag over het algemeen gelukkiger zijn, maar nu zeggen de artsen dat zij ook gezonder zijn en langer leven.”
Hoe komt dat? Een van de redenen die daarvoor wordt aangevoerd, is dat edelmoedig zijn voor anderen een doeltreffend tegengif is voor stress — een factor die bij veel ziekten een rol speelt, onder meer bij hoge bloeddruk en hart- en vaatziekten. Bovendien is door studies aangetoond dat eenzaamheid een fundamentele oorzaak van vroegtijdig sterven is. „Het gebod ’Heb uw naaste lief als uzelf’, is niet slechts een moreel gebod”, zegt Dr. James Lynch van de medische faculteit van de Universiteit van Maryland (VS). „Het is een fysiologisch gebod. Verzorgen ligt in het biologische vlak. Eén nuttig effect van het zorgen voor anderen is, dat je niet eenzaam bent. En hoe meer je hebt dat je aan het leven bindt, hoe gezonder je bent.” Maar, zeggen de onderzoekers, de gever vaart er alleen wel bij als hij werkelijk uit de goedheid van zijn hart geeft en niet slechts om er iets voor terug te krijgen of om in een eigen behoefte te voorzien.
Een dergelijke edelmoedigheid werpt niet alleen lichamelijke voordelen af, maar leidt ook tot Gods goedkeuring. „God heeft een blijmoedige gever lief”, zegt 2 Korinthiërs 9:7. De Koning Jezus Christus zegt tot degenen die van zo’n edelmoedige zorgzaamheid voor zijn „broeders” blijk geven: „Komt, . . . beërft het koninkrijk dat sedert de grondlegging der wereld voor u is bereid” (Matth. 25:34-40). En door oprechte, liefdevolle belangstelling voor hun naasten bewogen, prediken Jehovah’s Getuigen het „goede nieuws” van Gods koninkrijk. — Matth. 24:14.
De waarheid vermijden
Toen Jezus voor de Romeinse bestuurder Pilatus stond, zei hij tot hem: „Hiertoe ben ik in de wereld gekomen, om getuigenis af te leggen van de waarheid. Een ieder die aan de zijde van de waarheid staat, luistert naar mijn stem.” Waarheid was voor Jezus iets kostbaars, iets waarmee hij niet kon schipperen. — Joh. 18:37.
Hoe reageren mensen tegenwoordig op het begrip religieuze waarheid? In een bijdrage in de Londense Times merkte de rooms-katholieke schrijver Christopher Derrick op: „Zodra iemand het over religieuze ’waarheid’ heeft, houdt dat in dat hij er min of meer aanspraak op maakt die te kennen; en hoe afstandelijk of hoe tactvol ook, hij laat daarmee doorschemeren dat andere mensen het mogelijk bij het verkeerde eind hebben.” Hij voegde eraan toe: „Het afschuwelijke feit doet zich voor dat als u op religieus gebied een uitspraak doet die werkelijk iets betekent, u daarmee te kennen geeft dat iemand anders mogelijk ongelijk heeft; en dat is helemaal niet netjes.”
Waarom niet? Omdat oecumene, door Derrick beschreven als „een absolute waarde”, tegenwoordig het ideaal is waarvoor alles moet wijken, en omdat religieuze leiders het wenselijk vinden alles te vermijden wat verdeeldheid kan zaaien. Een ieder wordt dus vrijgelaten te geloven wat voor hem „juist” is. Hoe staat het dan met de waarheid? Jezus zei: „Gij zult de waarheid kennen en de waarheid zal u vrijmaken.” Degenen die luisterden naar wat hij zei, waren dankbaar dat hij de waarheid niet afzwakte. Had hij dat wel gedaan, dan zouden zij nooit zijn bevrijd van de tradities en de valse leer van hun religieuze leiders, waardoor zij ervan werden weerhouden leven te verwerven. — Joh. 8:32; Matth. 23:13, 15.