Een vreugdevolle inwijding op Tahiti
VOOR Jehovah’s Getuigen op Tahiti beloofde vrijdag 15 april 1983 een opwindende dag te worden. Op die datum zou de inwijding plaatsvinden van hun nieuwe bijkantoorgebouw, dat gebruikt zou worden voor de bevordering van de Koninkrijksprediking op de eilanden van Frans-Polynesië.
Toen de dag naderde, waren de voorbereidingen in volle gang. Alle betrokkenen zagen met vreugdevolle verwachting uit naar de komst van gasten uit Fidji en Nieuw-Zeeland, en van een lid van het Besturende Lichaam van Jehovah’s Getuigen, Lloyd Barry, en zijn vrouw Melba, die ook aanwezig zouden zijn. Bij iedereen speelde echter de vervelende vraag door het hoofd: Hoe zal het weer zijn?
Tropische cyclonentijd!
Over het algemeen vormt het weer op Tahiti geen probleem. Zonneschijn, verkwikkende passaatwinden en tropische depressies gedurende de regentijd vormen het gewone weerpatroon. Vorig jaar was de situatie echter anders. Voor het eerst sinds 1906 was Tahiti door een serie vernietigende tropische cyclonen of tyfonen getroffen. Reeds in december 1982 had de tyfoon Lisa op de Genootschapseilanden, waarvan Tahiti het grootste is, daken afgerukt en bomen ontworteld. De situatie was nauwelijks hersteld toen eind januari 1983 de tyfoon Nano, met winden die nabij het centrum van de tropische wervelstorm snelheden van 130 kilometer per uur bereikten, verdere schade aanrichtte.
Eind februari joeg een hevige derde tropische cycloon, Orama genaamd, met een enorm oog van meer dan 70 kilometer in doorsnede en winden die 150 kilometer per uur bereikten, met vliegende vaart door het gebied en vernietigde veel van wat Nano had overgelaten. De rust scheen weergekeerd te zijn toen de bewoners op 8 maart te horen kregen dat er een nieuwe tropische wervelstorm, Reva genaamd, op weg was met rukwinden van 180 kilometer per uur. Op 12 maart passeerde het centrum van de tyfoon Reva Tahiti op een afstand van 140 kilometer en blies in Papeete, de hoofdplaats van het eiland, bomen en elektriciteitsmasten omver.
Er bestond dus bezorgdheid over het weer. Zou Tahiti niet meer door tropische cyclonen geteisterd worden? Zou het weer de komst van gasten onmogelijk maken en er de oorzaak van zijn dat de inwijding van het nieuwe bijkantoor uitgesteld moest worden? Het antwoord op beide vragen bleek Neen te zijn!
De gasten arriveren
Tahiti had de laatste tropische cycloon nog niet achter de rug. Op maandagavond 11 april werd bekendgemaakt dat een tropische depressie, Veena genaamd, zich in de naburige Tuamotou-archipel tot een tropische cycloon had ontwikkeld en waarschijnlijk koers zou zetten naar Tahiti. En ja hoor, het oog van de tropische cycloon, waaromheen winden bulderden van meer dan 200 kilometer per uur, passeerde het eiland op een afstand van 40 kilometer van Tahiti’s zuidoostkust. Vanaf dinsdagmorgen vroeg werd het eiland door winden met orkaansnelheden geteisterd.
Toen deze tropische wervelstorm voorbij was, bleek dat Tahiti’s image als tropisch paradijs een behoorlijke knauw had gekregen. Naar schatting 3043 huizen waren vernield en 3199 hadden schade opgelopen; 26 boten waren gestrand en 39 gezonken en 25.000 mensen waren dakloos geworden. Toen de Tahitianen op 13 april wakker werden, was de lucht vervuld van een ongewoon concert van hamerslagen die luid op hout en plaatijzer neerkwamen. De eilandbewoners waren bezig met de herbouw. Maar hoe stond het met de inwijding van het nieuwe bijkantoorgebouw? En hoe stond het met de gasten? Zouden zij Tahiti kunnen bereiken? Een vliegtuig dat uit Fidji afkomstig was, had reeds rechtsomkeert moeten maken. Ten lange leste, verscheidene uren te laat, kwam het vliegtuig met de gasten echter veilig aan.
Donderdag 14 april was een drukke dag. Velen knapten hun beschadigde huizen op, en in het nieuwe bijkantoorgebouw — dat gelukkig niet was beschadigd — werden de laatste voorbereidingen getroffen. De bezoekers kregen de gelegenheid het nieuwe Tahitiaanse bijkantoorgebouw, ongeveer 25 kilometer van Papeete verwijderd, te bezichtigen. Zij troffen een degelijk gebouw van twee verdiepingen aan dat huisvesting biedt aan op zijn hoogst acht personen. Op de benedenverdieping bevinden zich verschillende kantoren, opslagruimten en een bibliotheek, terwijl de tweede verdieping een keuken, eetkamer, woonkamer, wasserij en vier slaapkamers bevat.
Het inwijdingsprogramma
Uiteindelijk brak vrijdag de 15de april aan. Om vijf uur ’s avonds opende Francis Sicari, een lid van het Tahitiaanse bijkantoorcomité en voorzitter van het programma, de bijeenkomst met een welkomstwoord. Vervolgens gaf Alain Jamet, de coördinator van het bijkantoorcomité, een diavoorstelling waarin werd getoond hoe de bouw van het bijkantoor was verlopen.
Na dat interessante onderdeel kwam Francis Sicari weer op het podium en gaf hij een overzicht van de ontwikkeling van het predikingswerk in Frans-Polynesië. Hij herinnerde de 702 aanwezigen eraan dat in het begin van de jaren ’50 enkele zaadjes op de eilanden begonnen uit te komen. In 1957 deed de president van het Wachttorengenootschap, Nathan H. Knorr, tijdens een congres in Los Angeles (VS) een oproep voor vrijwilligers die dienst wilden verrichten op Tahiti, als een van de gebieden waar de behoefte aan predikers sterker werd gevoeld. Sommigen reageerden hier gunstig op en de groei werd versneld.
Ten einde hulp te bieden bij het organiseren van gemeenten trof het Genootschap er vervolgens regelingen voor dat Tahiti af en toe door een aantal volle-tijddienaren werd bezocht. Tot hen behoorden John en Helene Hubler, die in 1954 het werk hadden geopend op Nieuw-Caledonië en die nu in Nieuw-Zeeland in de districtsdienst zijn. De Hublers behoorden tot de gasten op het inwijdingsprogramma en hun werd gevraagd enkele van hun ervaringen te vertellen. Helene beschreef op treffende wijze de eerste Gedachtenisviering die zij op Tahiti bijwoonde. Deze bijeenkomst werd buiten onder de sterrenhemel gehouden, verlicht door een volle maan die door de kokospalmen scheen, terwijl de lucht bezwangerd was met de geur van bloemen die door een zachte passaatwind werd overgebracht. Dit tafereel was sindsdien onuitwisbaar in haar geest gegrift gebleven.
Donald Clare, de coördinator van het bijkantoorcomité op de Fidji Eilanden, was ook aanwezig. Hij had verscheidene jaren meegeholpen toezicht uit te oefenen op het werk in Polynesië voordat Tahiti een afzonderlijk bijkantoor was geworden en hij vertelde enkele ervaringen die hij tijdens zijn verschillende reizen naar Tahiti had opgedaan. Hij zei dat de eenvoud en hartelijkheid van de vroege volle-tijdpredikers op Tahiti tot zijn dierbaarste herinneringen behoorden.
De belangrijkste lezing werd door Lloyd Barry gehouden. Hij moedigde de plaatselijke Getuigen, die van de recente tropische cyclonen te lijden hadden gehad, heel erg aan. Hij herinnerde hen eraan dat rampen een kenmerk vormen van de laatste dagen van dit samenstel van dingen maar dat Jehovah, indien hij dit wenst, zijn volk kan redden. Het belangrijkste is dat wij het werk verrichten dat Jehovah ons heeft opgedragen, ongeacht in welke omstandigheden wij verkeren (Matthéüs 24:14; 28:19, 20). Veel vertroostende ervaringen die uit alle delen der wereld afkomstig zijn, tonen aan hoe goed deze opdracht ten uitvoer gebracht wordt en hoe volledig Jezus Christus en de engelen het werk steunen.
Waarom bouwt het Genootschap echter nieuwe gebouwen terwijl de wereldsituatie zo onzeker is? Broeder Barry legde uit dat Jehovah’s organisatie verwacht deze veelbewogen tijd te overleven. Gods dienstknechten worden toegerust en georganiseerd om in deze laatste jaren voordat Armageddon een eind maakt aan dit samenstel van dingen, het grootst mogelijke getuigenis te geven. En zij hopen dat veel van hun nieuwe faciliteiten gebruikt zullen worden in het grootse reorganisatiewerk dat na Armageddon zal worden verricht.
De spreker vergeleek het inwijdingsprogramma met het joodse loofhuttenfeest in de oudheid. Dat feest was voor Gods dienstknechten uit de oudheid een bijzonder vreugdevolle gebeurtenis (Deuteronomium 16:13-15). Evenzo was het voor degenen die tijdens het inwijdingsprogramma aanwezig waren, bijzonder vreugdevol mee te maken hoe de nieuwe faciliteiten op Tahiti aan de exclusieve dienst van Jehovah God werden opgedragen. Tot slot namen alle aanwezigen een resolutie aan waarin zij het besluit kenbaar maakten hun vertrouwen in Jehovah’s beloften sterk te houden.
Nog een tropische cycloon
Iedereen was heel erg gesterkt en aangemoedigd door het inwijdingsprogramma. Toen de gasten vertrokken, werden zij bijna bedolven onder de talloze bloemenslingers die hun Tahitiaanse vrienden hun omhingen. Op maandag 18 april trok vervolgens de tyfoon William voorbij, die zijn ergste woede koelde op de oostelijke Tuamotou Eilanden. De atollen werden door enorme golven overspoeld, terwijl hevige stormwinden dorpen en kokosboomplantages wegvaagden. Voordat William was uitgewoed, had ook deze tyfoon veel schade aangericht.
Toch waren de 496 getuigen van Jehovah die onder het Tahitiaanse bijkantoor werkzaam zijn, blij dat de stormen lang genoeg onderbroken waren geweest om het mogelijk te maken dat de inwijding van hun nieuwe bijkantoor op de vastgestelde tijd kon plaatsvinden. Zij waren gereed om het goede nieuws van het Koninkrijk nog ijveriger aan hun naasten bekend te maken. En zij waren vooral blij te kunnen uiteenzetten dat, ondanks natuurrampen, ’in de vrees voor Jehovah een sterk vertrouwen ligt, en voor zijn zonen zal er een toevlucht blijken te zijn’. — Spreuken 14:26.