Hoe ik het hoofd bied aan armoede
BENT u een weduwe? Ik ook. Misschien bent u net als ik achtergelaten met kinderen voor wie u moest zorgen zonder een directe bron van inkomsten te hebben. Mijn man stierf in 1973 en liet mij achter met drie zoons van 20, 16 en 14 jaar oud. Zijn dood kwam als een verbijsterende schok en betekende een groot verlies in mijn leven. Toen, kort na zijn dood, volgde een nieuwe slag — twee van mijn zoons, de oudste en de jongste, besloten het huis te verlaten. Waarom? Dat zal ik u uitleggen.
Mijn man en ik waren hindoe geweest en hadden ook onze kinderen opgevoed in de hindoe-aanbidding. Ongeveer tien jaar vóór de dood van mijn man waren Jehovah’s Getuigen echter door middel van hun systematische predikingswerk met mij in contact gekomen. Hun bijbelse boodschap van redding door middel van Gods koninkrijk sprak mij aan. Na enige maanden van ernstige bijbelbesprekingen en studie, was ik ervan overtuigd dat Jehovah de ware God is en dat Jezus Christus de door God aangestelde Redder van de mensheid is (Ps. 83:18; Hand. 4:12). Dus werd ik, zeer tegen de zin van mijn familie en ondanks het openlijke misnoegen van mijn echtgenoot, een christelijke getuige van Jehovah en werd gedoopt.
In de ogen van de hindoegemeenschap rust er op het christen-zijn een onvergeeflijke schandvlek, iets wat mijn man niet kon verdragen. Hij heeft zich tot op de dag van zijn dood tegen mijn christelijke aanbidding verzet. Zowel mijn oudste als mijn jongste zoon gehoorzaamden de wil van hun vader en hielden vast aan de hindoeïstische levenswijze. Zij hebben de dood van hun vader aangegrepen als een gelegenheid om het huis uit te gaan en zo bevrijd te worden van de schandvlek dat zij een christelijke moeder hadden. Ik had mijn tweede zoon, Jayasimman, echter weten te overtuigen van de waarheidsgetrouwheid en redelijkheid van de bijbel en zijn levenreddende inhoud. Nu werd ik alleen met Jayasimman achtergelaten. Hoe moesten wij het hoofd bieden aan de armoede waarin wij verkeerden?
Praktisch en zuinig zijn
Toen ik van de eerste stadiums van diepe geschoktheid herstelde en het tot mij doordrong dat mijn rijstwinner nu weg was, moest ik mij ertoe zetten mijn situatie in ogenschouw te nemen. Er waren geen staatsuitkeringen of sociale voorzieningen van regeringswege voor mij beschikbaar. Ik was op mijzelf aangewezen. Tot voor kort werd een weduwe in mijn gemeenschap zelfs beschouwd als iemand die zich op de laagste tree van de maatschappelijke ladder bevond. Haar lot was zo ellendig dat een weduwe er soms de voorkeur aan gaf zich op haar mans brandstapel te werpen om te sterven.
Maar wel hebben wij een bescheiden eigen driekamerwoning hier in Madras in India. Dus wij hebben ten minste een dak boven ons hoofd. Ik besloot een van de kamers te verhuren en had weldra een klein maar geregeld maandelijks inkomen van 60 rupees (ongeveer ƒ 18,50). Ook bezit ik een trapnaaimachine; daarom begon ik dameskleding te maken, vooral onderrokken, die door de dames onder hun sari gedragen worden. Na verloop van tijd kreeg ik enige vaste klanten en verhoogde daarmee mijn totale maandelijkse inkomen tot 144 rupees (ongeveer ƒ 44,50).
Maar zelfs daarmee moeten wij eenvoudig leven. Mijn huis heeft elektriciteit en stromend water, maar wij hebben vrijwel geen meubels. Dat levert echter geen moeilijkheden op; miljoenen van mijn landgenoten leven zonder meubels. Wij zijn eraan gewend op een dunne matras te slapen die op de vloer wordt gelegd. Zolang de vloer schoon is, vinden wij het heel behaaglijk om met gekruiste benen op de vloer te zitten om onze maaltijden te nuttigen. Ik gebruik een petroleumstel om op te koken, en ook dat is geen probleem, aangezien het handiger is dan hout te stoken in een open vuur. Wat wij eten?
Jayasimman en ik krijgen vrij goede maaltijden. Voor het ontbijt is wat wij idli noemen een van onze lievelingsgerechten. Dat is een koekje van rijstemeel vermengd met gemalen peulvruchten, in stoom gekookt en opgediend met chutney, een mengsel van gemalen kokosnoot, kruiden en specerijen. Hier in India worden twee of drie idli’s, een banaan en een kop koffie beschouwd als een tamelijk stevig ontbijt.
Ons middag- en avondmaal bestaat uit rijst en kerrie, ons hoofdvoedsel. Uit zuinigheidsoverwegingen maak ik dikwijls kerrieschotels met groenten, en breng daar afwisseling in door van dag tot dag een verschillende soort van groente te gebruiken.
Op een gegeven moment heb ik, om onze financiële problemen het hoofd te bieden, een van de kamers van ons huis veranderd in een eethuisje. Iedere morgen stond ik om 4 uur op om idli’s, chutney en koffie te maken en vaste klanten een ontbijt te serveren. Met wat naaiwerk, kokkerellen aan huis plus een inkomen van een kamerhuurder konden wij genoeg verdienen om in onze dagelijkse behoeften te voorzien. Maar behalve praktisch en zuinig zijn, is er nog iets wat mij zeer heeft geholpen om aan mijn armoede het hoofd te bieden.
Een grotere bron van hulp
Dat is de hulp die ik heb ontvangen uit Gods Woord de bijbel. Hoe heeft de bijbel mij geholpen het hoofd te bieden aan armoede? Welnu, om te beginnen is daar het voortreffelijke voorbeeld van getrouwe mannen en vrouwen uit bijbelse tijden, zoals de patriarch Job, die een tijdlang als een arme man heeft moeten leven, met vernederingen en kwelling op de koop toe. Nadenken over dergelijke voorbeelden heeft mij geholpen mijn beproevingen te doorstaan. — Job 1:13-19; 2:7-9; 21:7.
Dan heeft ook het geloof dat ik door de bijbel heb gekregen, mij erg aangemoedigd. Hoewel ik op de rand van de armoede leef, koester ik geen wrok of bitterheid. De bijbelse waarheid geeft mij een positieve kijk op de dingen. Ik heb geleerd dat wanneer ik Gods Koninkrijksbelangen op de eerste plaats in mijn leven stel en bereid ben om op een eerlijke manier te werken en geld te verdienen, Jehovah God in mijn noodzakelijke levensbehoeften zal voorzien, zoals Jezus Christus verzekerde: „Weest dus nooit bezorgd en zegt niet: ’Wat zullen wij eten?’ of: ’Wat zullen wij drinken?’ of: ’Wat zullen wij aandoen?’ Want al deze dingen streven de natiën vurig na. Want uw hemelse Vader weet dat gij al deze dingen nodig hebt. Blijft dan eerst het koninkrijk en Zijn rechtvaardigheid zoeken, en al deze andere dingen zullen u worden toegevoegd” (Matth. 6:31-33). Wat ben ik dankbaar dat ik dit persoonlijk heb ondervonden!
Mijn geloof in die beloften van de bijbel heeft mij geholpen tevreden te zijn met mijn levenslot, en dikwijls denk ik na over de schriftplaats in 1 Timótheüs 6:8, waar staat: „Wanneer wij daarom voedsel en kleding hebben, zullen wij daarmee tevreden zijn.”
De bijbelse waarheid heeft mij ook op andere manieren geholpen. Toen ik als hindoe in een hindoe-samenleving leefde, was ik een leven gewend waar ik in sterke mate door mijn echtgenoot werd beschermd en beveiligd. Daardoor ontwikkelde ik een teruggetrokken, nerveuze kijk op het verkeren onder andere mensen in het openbaar. Maar nu heeft datgene wat ik uit de bijbel heb geleerd, mij ertoe bewogen naar mensen toe te gaan en hen thuis op te zoeken om hun te vertellen over Gods voornemens, met inbegrip van zijn belofte om een rechtvaardige Nieuwe Ordening in het leven te roepen, waar armoede tot het verleden zal behoren (Ps. 72:12-14). Ik schrijf deze wonderbaarlijke verandering in mijn instelling toe aan de goddelijke wijsheid die in de bijbel staat opgetekend. Psalm 19:7 zegt terecht: „De wet van Jehovah is volmaakt, de ziel wederbrengend. De vermaning van Jehovah is betrouwbaar, de onervarene wijs makend.”
Uit waardering heb ik mijn leven zo ingericht dat ik nu een volle-tijdevangeliste van Gods Koninkrijksboodschap ben. Dat betekent dat ik geen tijd meer heb om mijn eethuisje te exploiteren. Maar ik verhuur nu twee van mijn kamers voor een maandinkomen van 120 rupees (ongeveer ƒ 37), en voor zover de tijd het toelaat, blijf ik thuis naaiwerk doen. Ook Jayasimman verdient elke maand iets met verschillende karweitjes, en hij staat bereidwillig 75 procent van zijn verdiensten af voor zijn kosten van levensonderhoud. Wij passen de behoeften en uitgaven in ons leven aan ons totale maandelijkse inkomen aan. Hierdoor kan ik er iedere dag tijd aan besteden mensen thuis te bezoeken en treurenden te vertroosten zoals ikzelf ben vertroost met behulp van Gods Woord, de bijbel. — Matth. 5:4; 2 Kor. 1:3, 4.
O zeker, er zijn tijden geweest dat ik met financiële moeilijkheden te kampen kreeg — plotselinge, onvoorziene uitgaven — en me heb afgevraagd hoe ter wereld ik het toch moest klaarspelen rond te komen. Toch heb ik ervaren dat Jehovah op een of andere manier in het nodige heeft voorzien. Er is altijd op het juiste ogenblik iets gebeurd dat mij hielp het hoofd boven water te houden. De ene keer was het misschien wat geld dat via de post van een van mijn andere zoons kwam, die mij nooit helemaal zijn vergeten. Of ik kreeg een onverwachte opdracht voor een dameskledingstuk. Hoewel ik dus door de jaren heen wel eens in behoeftige omstandigheden heb verkeerd, ben ik met mijn bereidheid om hard te werken en vindingrijk te zijn in het gebruikmaken van de weinige hulpmiddelen die binnen mijn bereik liggen, toch nooit in de steek gelaten. — Ingezonden.