De Canarische Eilanden zingen Jehovah’s lof
KUNT u zich een groepje eilanden voorstellen dat tijdens één bezoek bij u het beeld kan oproepen van de planeet Mars, een paradijs en de Sahara? Dit is het geval met de Canarische Eilanden, die vlak voor de kust van Marokko, in Noordwest-Afrika, liggen.
Jehovah’s Getuigen zijn daar georganiseerd sedert 1958, toen de eerste bijbelstudievergadering in de stad Las Palmas werd gehouden met zes aanwezigen. De afgelopen 24 jaar heeft het water der waarheid rijkelijk gestroomd en zijn er overal gemeenten ontstaan. Op 8 april 1982 bedroeg het totaal aantal aanwezigen tijdens de Gedachtenisviering op deze eilanden 4357 personen.
Laten wij u meenemen op een snelle rondreis door deze eilandengroep om de vruchten te zien die Jehovah heeft gegeven. — 1 Kor. 3:6, 7.
Lanzarote — een buitenaards eiland?
Als ons straalvliegtuig het eiland binnen ons gezichtsveld brengt, wacht ons een adembenemende aanblik. Voor ons uitgestrekt ligt een panorama van sterk vulkanische kegels en ingestorte kraters. Rood, zwart en okergeel zijn de overheersende kleuren. Wij beginnen ons af te vragen of wij op onze planeet Aarde of op Mars gaan landen.
Als wij eenmaal geland zijn, worden wij door twee feiten getroffen — de afwezigheid van bomen en de volstrekte dorheid van het gebied. Het regent er zelden, zodat water een schaars artikel is. De plaatselijke boeren moeten een moeizame strijd voeren om de middelen voor levensonderhoud te ontworstelen aan de uitgedroogde lava, door honderden uithollingen te graven om afzonderlijke wijnstokken te beschermen. Op een of andere manier wordt zo een kostelijke druivenoogst voortgebracht.
Jehovah’s Getuigen op het eiland hebben dezelfde vasthoudendheid aan de dag gelegd bij het voortbrengen van vruchten van lof voor God. Een voorbeeld daarvan zijn Juan Cabrera Medina en zijn vrouw Benedicta. In het begin van de jaren zeventig kwamen zij voor het eerst in contact met de Getuigen. Juan vertelt:
„Ik ben altijd een praktizerend katholiek geweest en wel zozeer, dat de plaatselijke pastoor een vriend des huizes was. Toen vroeg een vriend van mij me op een dag hem te komen helpen om de Getuigen te weerleggen die bij hem op bezoek kwamen. Ik dacht dat dat gemakkelijk zou zijn, maar dat misverstand werd bij het eerste gesprek al snel uit de weg geruimd. Met zijn bijbel in de hand stelde Manuel Sosa, de speciale-pionierbedienaar, mijn gebrek aan kennis tactvol aan de kaak. Ik kende Gods naam niet eens. Het liep erop uit dat ik met de Getuigen de bijbel begon te bestuderen.
Enkele dagen later kwam mijn ’vriend’ de pastoor me opzoeken. Acht avonden achter elkaar kwam hij bij mij op bezoek in een poging mij ervan af te brengen de bijbel te bestuderen. Toen dat mislukte, nam hij zijn toevlucht tot het uitoefenen van druk via mijn werkgever. Men dreigde mij dat ik mijn baan zou kwijtraken, maar het mocht allemaal niet baten. Ik hield voet bij stuk.”
Als gevolg van Juans vasthoudendheid met betrekking tot zijn standpunt voor de waarheid, zijn thans vijf van zijn familieleden Getuigen. Zij zijn verbonden met de gemeente Arrecife, waar vorig jaar 111 personen de Gedachtenisviering bijwoonden. Voor een eiland van 50.000 inwoners zijn dat goede vruchten.
Fuerteventura, het Sahara-eiland
Deed Lanzarote ons aan een andere planeet denken, Fuerteventura herinnert ons aan een ander werelddeel — Afrika, en de Sahara.
De afgelopen zes jaar hebben Vicente Bueno uit Zaragoza in Spanje en zijn Portoricaanse vrouw Abigaïl als speciale-pionierbedienaars op dit eiland gewerkt. Vicente vertelt over een bijzonder aspect van hun zendingsveld:
„Ons gebied telt duizenden soldaten, die het Spaanse Legioen vormen. In 1977 kwamen wij in contact met Máximo López, een sergeant en muzikant in het Legioen. Hij vroeg om een bijbel en het studieboek ’De waarheid die tot eeuwig leven leidt’. Zijn vrouw was ons niet al te gunstig gezind, en wij verwachtten moeilijkheden met haar bij ons volgende bezoek. Tot onze verrassing werden wij binnengenodigd en kwamen wij tot een gesprek over de bijbel dat tot vier uur in de ochtend duurde.
Als resultaat van de wekelijkse bijbelstudie die wij bij hen hielden, besloten zij zich in augustus 1978 op het internationale congres in Barcelona te laten dopen. Er was echter nog één obstakel. Hoewel hij zijn ontslag uit het leger had aangevraagd, was de bevestiging nog niet binnen. Niettemin nam ik de voorbereidingsvragen voor de doop met hen door, voor het geval het ontslag toch nog op tijd zou komen. Het kwam de dag voordat het congres zou beginnen! Zij kwamen op tijd in Barcelona aan om gedoopt te worden.
Op het ogenblik hebben wij een kleine gemeente van negentien verkondigers van het goede nieuws. Het heeft ons vreugde geschonken samen met in totaal 69 personen de Gedachtenisviering te mogen bijwonen. Op dit woestijnachtige eiland bevindt zich nu een degelijke geestelijke oase.”
Gran Canaria, een werelddeel in miniatuur
Vanuit de lucht lijkt het eiland Gran Canaria verdeeld te zijn in twee duidelijk verschillende zones — het vruchtbare groene noorden, met zijn rijke bananenplantages en hoge bomen, en het ruige gebied van het droge zuiden, dat uitloopt in de zandduinen van Maspalomas. Geen wonder dat het eiland dikwijls een werelddeel in miniatuur wordt genoemd.
Om de predikingsactiviteiten hier hangt een vleugje van het oude Midden-Oosten, vooral in de agrarische gebieden, waar de mensen over het algemeen gastvrij zijn voor vreemden. Uw religie zullen zij misschien niet aanvaarden, maar zij zullen u wel vriendelijk een verfrissing aanbieden.
Op een dag in 1978 kwam Yajaira Arias, een gezellige Venezolaanse zuster, bij een huis waar haar werd opengedaan door de tienerdochter, Julia Rosa. Julia was onlangs diep ontgoocheld geraakt door de plaatselijke pastoor, die geen antwoord op haar vragen had weten te geven. Het bezoek van Yajaira leek een antwoord op haar gebeden om hulp. Nadat haar vragen aan de hand van de bijbel beantwoord waren, wachtte Julia gretig op het beloofde nabezoek, om meer te weten te kunnen komen. Zij vertelt er het volgende over:
„Ik was diep onder de indruk van de warme, hartelijke begroeting die ik van Yajaira kreeg, want ik had behoefte aan oprechte vriendschap. Diezelfde ochtend hoorde ik voor het eerst van Gods naam, Jehovah. Wat een openbaring voor mij, nadat ik zo dikwijls ’Uw naam worde geheiligd’ had gebeden! Vanaf dat moment begon ik zorgvuldig de bijbel te bestuderen met behulp van het boek ’De waarheid die tot eeuwig leven leidt’. In mei 1979 werd ik gedoopt als symbool van mijn opdracht aan Jehovah. Mijn zoeken naar de ware God was beloond.”
In 1970, toen het werk van Jehovah’s Getuigen in Spanje wettelijke erkenning verkreeg, predikten op Gran Canaria ongeveer 175 Getuigen. Nu is hun aantal uitgegroeid tot 839 personen in veertien gemeenten.
Tenerife, het paradijseiland
Als wij aan komen suizen om op het vliegveld Reina Sofía te landen, wordt onze blik gevangen door de hoge berg Teide, die met zijn witte vulkanische top door de wolken steekt. Met zijn 3717 meter is het de hoogste berg van Spanje.
Aan de noordkust van Tenerife, achter de weelderige bananenplantages van Orotava, ligt de stad Icod de los Vinos. José Ramírez en zijn vrouw Antonia hebben verscheidene jaren in dit gebied gepredikt. Hij vertelt het volgende over de reactie op het predikingswerk van de Getuigen onder de eilandbewoners:
„Hoewel deze mensen in de grond der zaak vriendelijk en vreedzaam zijn, krijgen wij soms moeilijkheden als de geestelijkheid tot haat aanzet. Een paar jaar geleden bijvoorbeeld troffen wij, toen wij in de omstreken van San Pedro Daute van huis tot huis predikten, Ester Alonso, die belangstelling voor de bijbel toonde. Uiteindelijk begon ook haar echtgenoot de bijbel te bestuderen. Dit leidde alleen maar tot nog ergere tegenstand van hun familie en vrienden. De buren, die hen altijd van water hadden voorzien, weigerden dat nu. Dat betekende dat Ester naar de openbare fontein moest gaan om haar was te doen.
Op een dag moest zij haar wasgoed onbeheerd achterlaten. Toen zij terugkwam, bemerkte zij dat iemand het opzettelijk had bevuild. Waarom dit onchristelijke gedrag? Omdat de plaatselijke pastoor brochures tegen de Getuigen had verspreid en kritiek op hen had uitgeoefend in zijn preken.
Ester liet zich niet gemakkelijk uit het veld slaan en dapper hield zij de strijd voor de ware aanbidding vol. Nu zijn er vijf gedoopte personen uit dat kleine gebied voortgekomen en ook bestuderen verschillende familieleden van haar de bijbel.”
In de hoofdstad Santa Cruz zijn thans vier gemeenten. Het eiland wordt bewerkt door in totaal 774 actieve Getuigen in vijftien gemeenten.
De eilanden La Gomera, La Palma en Hierro — buitenposten van de waarheid
Columbus gebruikte La Gomera als zijn laatste fourageplaats voordat hij de Atlantische Oceaan opvoer naar onbekende kusten. De eerste keer dat Jehovah’s Getuigen op dit bergachtige eiland aan land gingen, was in 1972, met de komst van Gary Nelson uit de Verenigde Staten en Hasse Stenberg uit Zweden. Snel gingen zij op zoek naar een goedkoop pension, waar zij het gezin uitlegden dat zij zendelingen waren.
„Wat voor zendelingen?” werd hun gevraagd.
„Jehovah’s Getuigen.”
Daarop ging een van de dochters het huis binnen en kwam terug met enige Wachttoren-publikaties. „Wij hebben dit wel, maar wij begrijpen het niet. Kunnen jullie ons helpen?” Dat lieten Gary en Hasse zich geen tweemaal zeggen! Uiteindelijk is Gary met die dochter getrouwd en beiden zijn op Tenerife in de volle-tijddienst.
La Palma, „la isla bonita”, het mooie eiland, is begiftigd met een overvloedige watervoorziening. De algehele indruk is die van een bergachtig, maar vruchtbaar, groen paradijs. Er zijn twee gemeenten van Getuigen, een aan de westkust, in Los Llanos de Aridane, en de andere in het oosten, in Santa Cruz de la Palma. Gezamenlijk bewerken zij een bevolking van 66.000 bewoners. De Gedachtenisviering werd vorig jaar door 113 personen bijgewoond.
Onze laatste pleisterplaats is Hierro, het meest westelijke eiland. Eeuwenlang hebben zeelieden het als het uiteinde van de wereld beschouwd. Geplaagd door een tekort aan water voorziet het in het onderhoud van een schaarse bevolking van 7000 bewoners, die afgezonderd van de problemen van de moderne beschaving leven. In 1973 waren de eerder genoemde Gary en Hasse de eerste Getuigen die er voet aan land zetten. Nu wordt het predikingswerk daar verricht door de zeventigjarige Trinidad Vidal, die er vier jaar geleden uit Málaga (Spanje) naartoe is verhuisd.
Voor het geval u zich dat afvraagt — de Canarische Eilanden zijn niet genoemd naar de wilde kanaries, maar naar de wilde honden die hier tweeduizend jaar geleden aangetroffen werden. Zo schreef Plinius de Oudere over „Canaria [van het Latijnse canis, hond], zo genoemd naar de menigte honden van grote afmetingen”. Honden of vogels daargelaten, wordt Jehovah’s lof echter in heel het gebied van de Canarische Eilanden gezongen door Jehovah’s Getuigen, die Gods koninkrijk in handen van Christus met een gevoel van dringendheid bekendmaken. — Matth. 6:9; 24:14.
[Kaarten op blz. 12]
(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)
Spanje
Afrika
ATLANTISCHE OCEAAN
[Kaart]
Canarische Eilanden