Waar is de waardering toch gebleven?
DE TWAALFJARIGE jongen stond enigszins tegen zijn zin af te drogen. Plotseling glipte er een grote schaal uit zijn vingers en viel in gruzelementen op de keukenvloer. Er scheen geen eind te komen aan de ogenblikkelijke stilte die daarop volgde. Toen zei zijn moeder: „Weet je, Robert, van alle keren dat je voor me hebt afgedroogd, is dit de eerste keer dat je iets hebt laten vallen. Volgens mij heb je een record gevestigd.”
De angstige blik verdween van het jongensgezicht en hij lachte liefdevol naar zijn moeder. Haar waarderende woorden op het juiste moment hadden de dag voor haar en haar zoon gered. Wat een waarheid schuilt er in de woorden van de wijze Salomo! „Als gouden appels in zilver beeldsnijwerk is een woord, gesproken op de juiste tijd ervoor.” — Spr. 25:1, 11.
’Volslagen gebrek aan dankbaarheid’
Het is beslist hartverwarmend een paar woorden van lof of dankbaarheid te horen te krijgen. Maar waar is de waardering gebleven? In de huidige materialistische wereld zijn oprechte uitingen van waardering aan het verdwijnen! Dankbaarheid moet plaats maken voor een „ik eerst”-houding. In de woordenschat van veel mensen ontbreekt het simpele zinnetje „Dank u wel!” Deze situatie is een vervulling van de woorden van de apostel Paulus: „U moet echter beseffen dat de tijden in de laatste dagen vol gevaar zullen zijn. De mensen zullen volkomen in zichzelf opgaan . . . Het zal hun volslagen aan dankbaarheid ontbreken.” — 2 Tim. 3:1-5, Phillips.
Daarbij komt nog dat waardering vaak vervangen wordt door vleierij. Uitingen van waardering komen uit het hart zonder dat men daarbij aan persoonlijk gewin denkt. Vleierij — meestal onoprecht en overdreven — spruit echter voort uit de bijbedoeling er beter op te worden of bepaalde persoonlijke voordelen te verwerven (Jud. 16). Wie wil er nu onoprecht gevleid worden? Maar echte waardering — dat is iets heel anders!
De schrijver Mark Twain heeft eens gezegd: „Op een goed compliment kan ik twee maanden leven.” De meesten van ons doet het goed een oprecht gemeend compliment te krijgen. Een compliment of woorden van echte waardering kunnen ons in feite aanmoedigen ons best te blijven doen en ook anderen te prijzen of te bedanken als zich daartoe een gelegenheid voordoet.
Dat innige dankbaarheid een godvruchtige deugd is, blijkt uit veel uitspraken in de bijbel. Talrijke psalmen bevatten bijvoorbeeld uitingen van dank. Als illustratie: De psalmist David bad of hij zijn gehele leven in Jehovah’s huis van aanbidding mocht wonen en Gods tempel „met waardering” mocht bezien (Ps. 27:4). Asaf, een andere psalmist, verklaarde: „Wij brengen u dank, o God; wij brengen u dank” (Ps. 75:1). Het is dus gepast dat wij onze gedachten laten gaan over deze kwestie van het tonen van waardering.
Hoe kunnen wij echter waardering jegens anderen tonen? En hoe tonen wij dankbaarheid jegens Degene die alle dingen heeft gemaakt?