Inzicht in het nieuws

Mensenrechten en de paus

● Toen paus Johannes Paulus II onlangs verscheidene landen in Azië bezocht, vormden de mensenrechten een belangrijk thema van zijn toespraken. „Er bestaat nooit ofte nimmer enige rechtvaardiging voor welke schending maar ook van de waardigheid van het menselijke wezen, of van de fundamentele rechten die deze waardigheid beschermen”, verklaarde hij in Manila (Filippijnen). Hieruit zou men kunnen opmaken dat de Kerk altijd op de bres heeft gestaan voor de eerbiediging van de mensenrechten. Kolomschrijver Gordon Brook-Shepherd scheef echter in de Londense Sunday Telegraph:

„De grote religies van de wereld, met inbegrip van de katholieke Kerk, hebben in de loop der eeuwen zelf heel wat lessen in onmenselijkheid gegeven. In 1252 heeft een van Johannes Paulus’ verre voorgangers, paus Innocentius IV, machtiging verleend tot het gebruik van marteling ten einde beschuldigde ketters zowel bekentenissen af te dwingen als hen ertoe te brengen de namen van andere ketters te onthullen . . . De Spaanse inquisitie (in 1478 door een andere paus, Sixtus IV, ingevoerd) was de lange en verschrikkelijke culminatie van ’schending van menselijke waardigheid’ voor zover dit de katholieke Kerk betrof.”

De Rooms-Katholieke Kerk beweert vanzelfsprekend dat haar eigen schendingen van mensenrechten tot het verleden behoren. Maar kan de Kerk in sommige van de landen waar het katholicisme de overheersende religie is, in alle eerlijkheid beweren dat haar politieke invloed niet is gebruikt, ook niet in recente tijd, om de vrijheid van bepaalde religieuze minderheden te beperken?

’Weer Sodom en Gomorra’

● Onder het etiket van verdraagzaamheid en maatschappelijke gerechtigheid heeft de stad San Francisco (Californië, VS) openlijke homoseksuelen in de regering en in regeringsinstellingen toegelaten. Naar verluidt zijn dan ook ongeveer zestig leden van het politiekorps homoseksueel of lesbisch. In een verslag voor Canada’s Toronto Star merkte de religieuze redacteur Tom Harpur op dat „verbazingwekkend genoeg misschien, veel van de verdraagzaamheid afkomstig is van de zijde van de georganiseerde religie — de belangrijke protestantse, anglicaanse, rooms-katholieke en joodse kerken en synagogen”.

Harpur prijst San Francisco vervolgens als een stad „waar de nadruk ligt op de vrijheid om zelf te kiezen wat men wil doen, op verdraagzaamheid, een niet-veroordelende houding jegens anderen en het algemene streven naar maatschappelijke gerechtigheid”. „Anderzijds”, zo voegt hij hieraan toe, indien „moraliteit een kwestie is van strakke regels die door de velen aan de weinigen worden opgelegd, indien ze is gebaseerd op het brandmerken van anderen of op een traditionele, angstige vrees voor degenen die anders zijn, dan hebben sommige mensen gelijk als zij zeggen dat dit weer helemaal Sodom en Gomorra is”.

Aangezien men over de gehele wereld steeds soepeler staat tegenover morele ontaarding, kunnen wij er zeker van zijn dat de Schepper binnenkort handelend zal optreden, evenals hij dit ten aanzien van Sodom en Gomorra heeft gedaan, om degenen te bevrijden die zijn als de „rechtvaardige Lot . . ., die zwaar gekweld werd doordat de mensen, die de wet trotseerden, zich overgaven aan losbandig gedrag”. — 2 Petr. 2:6-8.