Wat werkelijke betekenis aan mijn leven heeft gegeven
zoals verteld door Jaya Reddy
MIJN belangstelling voor religie werd aanvankelijk gewekt door mijn liefde voor boeken. Ja, zolang ik mij kan herinneren, hebben boeken altijd een speciale bekoring voor mij gehad.
Toen ik op zekere dag een stapel boeken doorkeek om naar iets te zoeken wat ik graag zou willen lezen, zag ik een exemplaar met een bijzondere titel: Van het verloren naar het herwonnen paradijs. Wij hadden het gekocht van een van Jehovah’s Getuigen die bij ons aan de deur was gekomen. Het was onaangeroerd in de la gelegd en vergeten. Ik vond de inhoud erg fascinerend. Binnen een week had ik het helemaal uit.
Ik was toen twaalf jaar oud. Het boek wekte mijn belangstelling voor de bijbel, het leerboek van een religie die verschilde van mijn religie. Ik was in een Hindoegezin geboren, maar ik heb die religie in werkelijkheid nooit beoefend. Wij wonen in Durban, die bedrijvige havenstad aan de oostkust van Zuid-Afrika.
FYSIEKE HANDICAP
Mijn moeder had drie kinderen, en wij allen hadden één ding gemeen. Wij werden allen met een erfelijke ziekte geboren, progressieve spierdystrofie. Er zijn drie verschillende vormen van de ziekte. Mijn oudste broer had de ergste vorm, en hij stierf toen hij vier jaar oud was.
Wij waren bij de geboorte allemaal normaal en gezond, maar de schijn bedroog. De tekenen treden pas later aan het licht — misschien een zwakte in de armen, een gebrek aan kracht in de benen, waardoor men plotseling struikelt, en in de loop der jaren wordt de werking van de ledematen en spieren geleidelijk aan steeds trager. De ziekte breidt zich op een langzame, verraderlijke manier steeds verder uit.
In de loop der jaren zijn steeds meer van mijn spieren als gevolg van de ziekte verzwakt. Zo kosten mij zulke eenvoudige dingen als eten of mijn haar kammen, heel veel inspanning. Zelfs zitten kan het uiterste vergen van de spieren. Mijn spieren zijn zo verschrikkelijk zwak, dat ik de lichtste kleren moet dragen, en ik kan alleen zitten met behulp van een rugbeugel.
Wanneer de spieren als gevolg van inspanning moe worden, raken ze gespannen en doen ze pijn, soms dagen achtereen. Soms wordt de spanning in mijn spieren zo groot, dat elke zenuw en vezel zeer doet en ik het wel kan uitschreeuwen van de pijn. De spieren die iemand in staat stellen te zitten, zijn in de loop der jaren dermate verzwakt, dat ik een ruggegraatsverkromming heb opgelopen.
Toen ik achttien jaar oud was, onderging ik een belangrijke operatie ter correctie van de wervelkolom. Dit gebeurde volgens de Harrington-methode, waarbij de rug recht wordt gehouden door stalen pennen in de wervelkolom, die door stalen schroeven op hun plaats worden gehouden. In het geval van mijn broer ontwikkelde de zieke zich veel langzamer, maar halverwege zijn tienerjaren kwam ook hij uiteindelijk in een rolstoel terecht.
EEN BREDE BELANGSTELLING ONTWIKKELEN
Dat ik aan een rolstoel gekluisterd was, weerhield mij er niet van een brede belangstelling te ontwikkelen. Ik heb dit aan mijn moeder te danken. Zij deed al het mogelijke voor ons, waarbij zij niets spaarde en veel opofferde. Zij gaf ons een normale opvoeding. Wij werden nooit verwend of als wekelijke moederkindjes behandeld.
Ik was elf jaar oud toen moeder voor het eerst opperde dat ik zou gaan schrijven. Het zou een ideale oplossing zijn, merkte zij op. Ik kon dan thuis werken, in mijn eigen tijd. Het idee stond me wel aan. Afgezien van de praktische overwegingen, hield ik van de sprookjeswereld. Ik was ook een zelfbespiegelend type die mij overgaf aan dagdromen en mijmeren. Ik begon er dus mee sprookjes aan het papier toe te vertrouwen.
Nu ik terugkijk, ben ik blij dat ik vroeg ben begonnen, aangezien schrijven geen gemakkelijk beroep is. Toch is het iets waarin men groeit en dat zich gaat ontwikkelen. Het wordt onvermijdelijk zo’n onvervreemdbaar deel van jezelf, dat een bepaald deel van je geest altijd automatisch ideeën, indrukken en gedachten opdoet voor toekomstig gebruik.
Ik ontwikkelde een speciale belangstelling voor geschiedenis en in het wild levende dieren. Ook las ik alles wat ik maar in handen kon krijgen over religie. Omdat ik van gedichten en literatuur hield, vond ik de zeldzame lyriek en schoonheid van de bijbel bijzonder treffend. Later, toen ik mij meer bewust werd van het leven en het onrecht van ’s mensen onmenselijke bejegening van medemensen, ontwikkelde ik een belangstelling voor sociologie en de geesteswetenschappen.
NAAR ANTWOORDEN ZOEKEN IN RELIGIE
Toen ik vijftien jaar was, sloot ik mij bij een van de kleine „christelijke” sekten aan en bezocht ik af en toe de diensten in een poging iets te vinden dat heilzaam was en mij voldoening schonk. Ik was echter heel erg teleurgesteld over veel van wat ik zag.
Ik merkte op dat de priester, op enkele uitzonderingen na, geen belangstelling aan de dag legde voor de leden van zijn kudde. Zijn positie bleek hem geen windeieren te leggen, want hij had vaak een nieuwe auto en leidde een luxueus leven. Ook hield men in de kerk vast aan raciale ongelijkheid. Een zwarte priester verdiende veel minder dan zijn blanke collega. De preken waren uitermate saai. De ene preek verschilde nauwelijks van de andere en ze schenen allemaal rondom slechts een handjevol schriftplaatsen te zijn opgebouwd.
Ik betwijfelde het of bepaalde kerklidmaten de bekwaamheid bezaten om in talen te spreken en de gehandicapten te genezen. Ondanks mijn fysieke toestand was ik in mijn speurtocht naar de waarheid niet uit op fysieke gezondmaking. Het leek mij onredelijk toe dat een liefdevolle God enkele mensen zou genezen terwijl hij het lijden van de massa over het hoofd zag. Ik was ervan overtuigd dat er iets diepers bij betrokken was.
Ik werd in de kerk niets wijzer. Ik besloot derhalve er niet langer naar toe te gaan en zelf de bijbel te gaan bestuderen.
BEPAALDE ZIENSWIJZEN NEMEN VORM AAN
Ondertussen had ik twijfels gekregen over het leven om mij heen. De geschiedenis in haar geheel scheen gekenmerkt te zijn door ’s mensen onmenselijke daden jegens medemensen, ongelijkheid, onrecht en onderdrukking van de armen door een handjevol personen die de touwtjes in handen hadden. Wij hadden een ideologie nodig die voor allen vrijheid en gelijkheid inhield en die elkeen toestond zich vrijelijk en volledig te ontplooien.
Ik meende stellig dat het antwoord in de politiek was gelegen, want wanneer macht zich in de juiste handen bevond en op juiste wijze werd uitgeoefend, kon er veel goeds worden bewerkstelligd. Wat zou het niet veel beter zijn wanneer onze leiders werkelijke christenen waren die zich om de rechten en vrijheden van het individu bekommerden en die zich, tot heil van hun land, in hun beslissingen door de leringen van Jezus Christus lieten leiden!
Af en toe kreeg ik De Wachttoren en Ontwaakt! in handen. Ik merkte op dat alle feiten en raadgevingen die in deze tijdschriften werden verschaft, door de bijbel werden ondersteund. De argumentatie scheen mij deugdelijk toe en leek mij vooral geschikt voor de problemen en moeilijkheden waarmee de huidige wereld heeft te kampen. Maar vooral één ding kon ik niet accepteren: De neutraliteit van christenen in politieke aangelegenheden. Ik was ervan overtuigd dat ware christenen een sterke kracht ten goede in de wereld konden vormen als zij zich politiek zouden opstellen.
Hoe krachtiger deze mening bij mij begon post te vatten, des te meer was ik het oneens met de Getuigen over hun politieke neutraliteit. Maar toch bewonderde ik hun standpunt. Als gevolg van mijn studie van de geschiedenis was ik het met hen eens dat oorlog iets verschrikkelijks is. Twee wereldoorlogen hadden genoeg vernielingen aangericht dat wij de fout hopelijk nooit zouden willen herhalen.
In werkelijkheid was ik tegen al het achteloze doden, met inbegrip van de moedwillige afslachting van in het wild levende dieren. Als gevolg van ’s mensen dwaasheid en zelfzucht waren veel prachtige en zeldzame soorten bijna uitgestorven. Uit mijn studie van de bijbel had ik opgemaakt dat dit niet in Gods voornemen besloten lag. ’s Mensen heerschappij over Gods dierlijke schepping had een heerschappij van liefde moeten zijn.
Ik raakte ervan overtuigd dat het antwoord op ’s mensen problemen ergens op de bladzijden van de bijbel te vinden moest zijn. Mijn kennis was echter te beperkt. Ondertussen had ik besloten mijn schrijven als middel te gebruiken om de moeilijkheden en onderdrukking te beklemtonen waaronder de Zwarten gebukt gingen. Ik was van mening dat er een verandering moest komen.
DE BRON VAN WARE WIJSHEID
Op dit punt in mijn leven ging ik naar het ziekenhuis voor de operatie aan mijn wervelkolom. Het herstel ging langzaam en nam veel tijd in beslag. Twee jaar later, toen ik twintig was, begon ik de bijbel heel serieus te bestuderen.
Een Getuige die ik oppervlakkig kende, belde mij op zekere dag in januari 1969 op om een babbeltje te maken. Ik nodigde hem uit om gedurende het eerstvolgende weekend lang te komen. Hij verspreidde het boek De waarheid die tot eeuwig leven leidt aan mij en zei: „Ik weet dat je het in een week uit zult hebben. Maar lezen alleen is niet voldoende. Het materiaal dat het boek bevat, is diep en vereist een zorgvuldige studie.”
En inderdaad had ik het boek tegen het volgende weekend al helemaal uit. Toen hij terugkwam, stelde hij een bijbelstudie voor. Ik ging hierop in. Tijdens zijn volgende bezoek nodigde hij mijn broer uit om mee te doen. Hij stemde hierin toe, maar aangezien hij een atheïst was, deed hij dit met tegenzin.
Ik leerde alles niet meteen. Iemand wordt pas werkelijk wijs wanneer kennis diep in zijn hart doordringt en een deel van zijn hele wezen wordt. Men moet erover nadenken en mediteren, zoals de apostel zei: „Denk diep over deze dingen na, ga er geheel in op” (1 Tim. 4:15). Ik ging inzien dat Gods Woord werkelijk de bron van ware wijsheid is.
DE BOODSCHAP DIE MIJN LEVEN VERANDERDE
De „ideologie” van de bijbel, zo onthulde onze studie, is theocratie — regering door God. God zal een nieuw samenstel van werkelijke vrede voor de mensheid oprichten. Gods koninkrijk, waar christenen om hebben leren bidden, zal dit tot stand brengen (Matth. 6:9, 10). Ik was verbaasd te vernemen dat dit koninkrijk een werkelijke regering in de handen van Gods Zoon, Jezus Christus, is en dat het alle menselijke regeringen van de aarde zal wegvagen en de aarde tot een schitterend paradijs zal herstellen (Jes. 9:6, 7; Dan. 2:44). Aldus zal de wereld opnieuw vrij zijn van conflicten en strijd.
In dat samenstel zal er ook wijs bestuur zijn, in tegenstelling tot de situatie in dit samenstel, waar men vaak de verkeerde mensen verantwoordelijke posities ziet bekleden. „Ik heb knechten te paard gezien maar vorsten die net als knechten op de aarde liepen” (Pred. 10:7). Degenen die onder Gods koninkrijk verantwoordelijke posities bekleden, zullen onder Gods leiding worden uitgekozen. Iedereen zal zich ten volle kunnen ontplooien en die maatschappij verrijken met de inbreng van zijn eigen individualiteit.
Uiteindelijk zullen ware kennis en wijsheid datgene brengen wat goed en de moeite waard en opbouwend is. Hoeveel gelukkiger zou de wereld bijvoorbeeld zijn indien al het geld dat thans aan de bewapeningswedloop wordt uitgegeven, besteed zou worden om de armen te onderwijzen en te voeden! Gods Woord zegt terecht: „Wijsheid is beter dan werktuigen voor de strijd, en slechts één zondaar kan veel goeds teniet doen.” — Pred. 9:18.
Ik begon in te zien dat de burgers van Gods nieuwe samenstel thans op het leven aldaar worden voorbereid. Zij zijn levende voorbeelden die aantonen hoe praktisch het ware christendom is. Ik was ingenomen met wat ik leerde en vond het bijzonder bevredigend. Aan het einde van het jaar, in december 1970, symboliseerde ik mijn opdracht aan Jehovah God door mij te laten dopen. Later werd ook mijn broer gedoopt. In de loop der jaren bereikte ook mijn moeder het punt dat zij datgene wat wij geloofden, ging liefhebben en aanvaarden.
BRON VAN WERKELIJK GENOEGEN
Het schenkt mij bijzonder veel vreugde de Koninkrijkshoop met anderen te delen. Als gevolg van mijn fysieke handicap geef ik voornamelijk getuigenis per brief. Wanneer interessante onderwerpen zoals abortus, principiële dienstweigering, dierenmishandeling, spreken in talen, en dergelijke, in de pers worden vermeld, schrijf ik naar de publikatie en vermeld ik het bijbelse standpunt. Ik verschaf altijd mijn naam en adres, en vaak schrijven mensen mij persoonlijk, na mijn opmerkingen gelezen te hebben. Dit geeft mij de gelegenheid terug te schrijven en hun een getuigenis te geven betreffende Gods grootse voornemen met betrekking tot de mensheid. Ik geef ook vaak informeel getuigenis en heb bijbelstudies geleid met kinderen in de gemeente.
Wat iemand op de duur werkelijk nodig heeft, is de liefde en het begrip van vrienden. Jehovah’s organisatie verschaft ons zulke oprechte vrienden en werkelijke hartelijkheid. Ik heb opgemerkt dat degenen die materiële rijkdommen najagen, gewoonlijk ontevreden en eenzaam zijn. Zij verliezen de werkelijke dingen uit het oog. Het is alsof men naar de schaduw grijpt, terwijl men zich de werkelijkheid laat ontglippen.
Bovenal heb ik geleerd dat wat werkelijk in het leven telt, iemands verhouding tot Jehovah God is. Hoe dichter iemand tot hem nadert, des te meer hij de genezende kracht en werkzaamheid van Jehovah’s geest in zijn leven gaat ervaren. Alleen dan zal men werkelijk kunnen ervaren welk een rijkdom het is om in leven te zijn, om gezond van lijf en leden te zijn en een nimmer aflatende vreugde te hebben. Hoe groots zal het zijn wanneer onze hoop in Gods rechtvaardige nieuwe samenstel wordt verwezenlijkt! — 2 Petr. 3:13; Openb. 21:3, 4.