Cubaanse christenen volharden getrouw

GEDURENDE het afgelopen jaar zijn ruim 100.000 Cubaanse vluchtelingen de Verenigde Staten binnengekomen. Er bevonden zich ongeveer 3000 getuigen van Jehovah onder hen, van wie de meesten gewoon gedwongen werden Cuba te verlaten. Waarom?

Hun vertrek maakte deel uit van de religieuze vervolging die zij op Cuba ondervinden. Jehovah’s Getuigen staan Gods koninkrijk voor en maken het bekend als de enige hoop waardoor de problemen van de mensheid opgelost zullen worden (Matth. 24:14; 28:19, 20). De Cubaanse regering is hier niet mee ingenomen, en maakt het leven daarom moeilijk voor de Getuigen. Maar zelfs ondanks wrede vervolging volharden de Cubaanse christenen getrouw.

Eén Getuige vertelde dat hij naakt werd uitgekleed, in prikkeldraad werd gewikkeld en bovenop een dak werd achtergelaten als voedsel voor de muskieten. Als de muskieten beten, maakte hij even een heftige beweging, waardoor hij zijn vlees openhaalde. Hij had veel littekens die hem aan de beproeving herinnerden. Anderen werden in kuilen vol met menselijke uitwerpselen gestopt en daar dagenlang zonder voedsel vastgehouden.

Een 89-jarige vrouw, die nog steeds op Cuba woont, is al veertig jaar lang een Koninkrijksverkondigster. Knokig en helemaal kromgebogen, strompelt ze met haar stok voort, terwijl zij iedereen die zij tegenkomt, onbevreesd over Gods koninkrijk vertelt. Geüniformeerde functionarissen hebben haar gehoond met de woorden: „Oude vrouw, weet je niet dat je door wat je doet in de gevangenis terecht kunt komen?”

Zij antwoordt onbevreesd: „Ik ben nu te oud, en u kunt me in de gevangenis toch nergens voor gebruiken.” Daarom laten zij haar met rust, en zij blijft openlijk op straat prediken.

Ook jongeren verduren getrouw beproevingen op hun geloof. Vluchtelingen vertellen over een Cubaanse jongen die pas op school was. Zijn onderwijzeres verlangde van hem dat hij de halsdoek met het driehoekige insigne zou omdoen. Deze wordt op Cuba gedragen als bewijs dat men de Staat ondersteunt. De jonge Getuige legde echter aan de onderwijzeres uit dat hij zo’n politiek symbool niet kon dragen omdat hij een aanbidder van Jehovah God is.

De onderwijzeres probeerde de jongen er echter van te overtuigen dat hij de halsdoek moest omdoen, maar slaagde hier niet in. Ten einde raad ging zij de straat op en riep een politieagent binnen met het verzoek of hij de jongen ertoe kon overhalen van gedachten te veranderen. De politieagent haalde zijn pistool te voorschijn en richtte die op het hoofd van de jongen, terwijl hij hem gebood de halsdoek te dragen, of —— . Na enkele seconden keek de jongen op en vroeg: „Waarom schiet u niet? Ik denk er toch niet over hem te dragen.” Sprakeloos liep de politieagent de klas uit.

Behalve dat de regering veel Getuigen in gevangenissen en concentratiekampen heeft opgesloten, heeft ze de verspreiding van bijbelse lectuur, met inbegrip van de bijbel zelf, beperkt. Eén vluchtelinge berichtte dat er in het stadje waar zij woonde, slechts één Nieuwe-Wereldvertaling was. Deze was begraven op een plek die alleen aan de Getuigen bekend was. Wanneer iemand in deze stad een bijbelse publikatie weet te bemachtigen, schrijven kinderen vanaf de leeftijd van negen jaar deze met de hand over.

Een van de vluchtelingen vertelde dat zij ’s avonds laat een exemplaar van het boek Maak je jeugd tot een succes kreeg. Zij mocht het tot de volgende ochtend vroeg houden, waarna een andere Getuige het zou ophalen. Tegen die tijd had zij het uitgelezen en aantekeningen gemaakt. Op deze wijze konden anderen in de stad met de inlichtingen geholpen worden. Een Getuige uit Miami die deze ervaring van de vluchtelinge hoorde, merkte op: „Wij tonen soms niet de waardering voor bijbelse waarheden die deze broeders aan de dag leggen.”

Na verloop van enkele maanden waren alle Getuigen onder de vluchtelingen gesponsord en hadden zij onderdak gekregen. Vele Getuigen in de Verenigde Staten openden hun huis om aan deze medechristenen, die zij nog nooit eerder hadden gezien, huisvesting te verlenen — beslist een tentoonspreiding van de liefde waardoor Christus’ ware discipelen, volgens zijn woorden, geïdentificeerd zouden worden.

Het geloof van de Cubaanse christenen is beslist een bron van inspiratie voor hun broeders en zusters overal elders.