Inzicht in het nieuws

Gemakkelijke redding

● In een recensie van twee onlangs verschenen biografieën van evangelist Billy Graham, maakt de New York Review of Books enkele opmerkingen over zijn „eens gered altijd gered”-evangelisatiestijl: „De huidige evangelieprediking is tot het uiterste gegaan op het gebied van geloof zonder werken. Graham heeft het denkbeeld van een wereldomvattende parochie — dat wil zeggen, in het geheel geen parochie — volledig geperfectioneerd. Hij is bevrijd van de noodzaak particuliere bezoeken af te leggen, dozen met oude kleren in de kelder van de kerk bijeen te brengen, huwelijken te voltrekken, de doden te begraven . . . Niet alleen híj is bevrijd, maar ook de geredden zijn, indien zij dit willen, vrijgesteld van eisen op het gebied van werken die in samenwerking met anderen worden verricht. Met hun reddingsuitrusting zijn zij als patiënten die één enkel bezoek aan een kliniek afleggen en daardoor in de genezingsstatistieken zijn opgenomen. Men behoeft in zijn toewijding niet zo ver te gaan dat men de mis bijwoont of van huis tot huis aanbelt om de Wachttoren te verkopen, en men hoeft ook geen bloedtransfusies en militaire dienst te weigeren.” — 16 augustus 1979, blz. 4.

In het leven van de meeste mensen die Graham „redt”, blijkt zijn oppervlakkige benadering van redding echter vrijwel geen blijvende uitwerking te hebben. Dit komt ongetwijfeld doordat zij de snelle genezing trachten te verkrijgen die Graham zo goed „verkoopt” in plaats dat zij acht slaan op de duidelijke verklaring van de bijbel dat „geloof, indien het geen werken heeft, op zichzelf dood” is. — Jak. 2:17, 26.

„Het ritme van kaplaarzen”

● Vorig jaar nam de wetgevende macht van de Amerikaanse staat Illinois een wet aan op grond waarvan schoolkinderen vanaf 1 januari 1980 verplicht zijn hun dag met de vlaggegroetceremonie te beginnen. Toen Illinois’ gouverneur James Thompson de wet door zijn handtekening van kracht liet worden, gaf hij in geschrifte toe dat „het duidelijk is dat deze wet onder de huidige constitutionele wetgeving volslagen ongrondwettig is”. En tijdens de discussie door de wetgevende macht zei afgevaardigde Richard Mugalian dat „dit verreweg de slechtste wet van de zittingsperiode was. Als men goed luistert, kan men het ritme van kaplaarzen [van een dictator] horen”.

Afgevaardigde Glen Schneider wees op de zwakte van dergelijke naäperige methoden die ten doel hebben iemand werkelijke waardering voor zijn land bij te brengen, door te zeggen: „Ik geloof niet dat de vijftien seconden die nodig zijn voor het afleggen van de Gelofte van Trouw tot een begrip zullen bijdragen van wat er allemaal in dit land omgaat.”

In de in Joliet (Illinois, VS) verschijnende Herald-News werd het commentaar opgenomen van een plaatselijke woordvoerder van één groep die invloed van de wet ondervindt. Hij zei: „Niet alleen in dit land, maar in de gehele wereld hebben Jehovah’s Getuigen altijd een neutraal standpunt ten aanzien van de regering ingenomen. Het is niet zo dat wij geen respect voor dit land hebben. U zult Jehovah’s Getuigen alleen nooit een gelofte van trouw aan welk land maar ook horen afleggen.” — Joh. 17:16.

Recht door te lynchen?

● „De recentste maatschappelijke plaag” is volgens het Braziliaanse nieuwstijdschrift Veja een golf van lynchgevallen in Brazilië. In de buurt van Rio de Janeiro doodde een woedende menigte een boer en zijn ploegbaas die van een misdaad waren beschuldigd. In een tijdsbestek van slechts enkele dagen werden verscheidene rovers en verkrachters door woedend gepeupel afgeslacht. Sommigen zeggen dat mensen niet langer geloven dat er via de wettelijke kanalen recht zal worden gedaan, zodat zij zichzelf recht verschaffen.

Toen taxichauffeurs in het zuiden van Brazilië echter een jonge man ophingen die een van hun collega’s zou hebben gedood, ontdekten zij later tot hun ontzetting dat hij onschuldig was.

Hoewel christenen inzien dat mensen niet in staat zijn een eind aan misdaad te maken, blijven zij ’onderworpen aan de regeringsautoriteiten’ (Rom. 13:1). Zij verschaffen zichzelf geen recht. In plaats daarvan zien zij geduldig uit naar de tijd dat Gods koninkrijk goddeloosheid zal uitwissen en over de gehele aarde recht zal doen geschieden. — Ps. 37:9, 10; Jes. 32:1.

Een „arglistig motief”?

● Tijdens een bezoek aan Australië gaf de beroemde violist Yehudi Menuhin als volgt commentaar op de verborgen kracht van muziek: „Muziek is vanzelfsprekend bijzonder therapeutisch. Ze heft alle spanningen op, maar ze kan ook spanningen veroorzaken. Als musicus moet ik naar muziek luisteren . . . en ik houd niet van wat er thans met veel muziek gebeurt. Ik vind dat veel muziek gewelddadigheid in de hand werkt. In zoveel ervan ligt een thema opgesloten — nee, niet een thema, het woord thema is te sterk — een arglistig motief dat veel van de verdraaide toespraken van demagogen weg heeft. Het dreunt niet op het bewuste niveau van de geest, maar op het niveau daaronder. Ik weet niet waarom het daar is en hoe het daar gekomen is, alleen maar dat het daar is.”

Ook anderen hebben de onbewuste uitwerking van muziek opgemerkt. Eén wetenschappelijke studie onthulde dat bepaalde muzikale ritmen invloed uitoefenen op het hart, de slagaderlijke ritmen en de hersensynchronismen. Een ander rapport zette uitvoerig uiteen hoe muziek in winkels wordt gebruikt om impulsieve inkopen te stimuleren. En nadat op 3 december 1979 elf jonge mannen en vrouwen tijdens een rockconcert in Cincinnati (VS) waren gestorven, werd in een artikel in de New York Times twijfel tot uitdrukking gebracht over de invloed van de muziek, waarna de volgende conclusie werd getrokken: „Er is iets inherent gewelddadigs in verband met rockmuziek.”

Muziek motiveert ten goede of ten kwade. Gebruik dus onderscheidingsvermogen wanneer u naar muziek luistert. Wees ervoor op uw hoede het slachtoffer van een „arglistig motief” te worden. De apostel Paulus zei: „Ziet er . . . nauwlettend op toe hoe gij wandelt, niet als onwijzen, maar als wijzen.” — Ef. 5:15.