Inzicht in het nieuws
Het getuigenis van bevroren mammoeten
● Hoe duizenden grote mammoeten nu eigenlijk precies in Siberië’s ijs bevroren zijn geraakt, heeft geleerden decennia lang geïntrigeerd. Bij een beschouwing van een van de nieuwe theorieën werd in het Engelse tijdschrift New Scientist opgemerkt dat de bevroren mammoeten „er een bewijs van vormen dat het laatste ijstijdvak erg plotseling op aarde is aangebroken”. Professor F. Hoyle, van de University College in Cardiff, en Elizabeth Butler, van de Oxford-universiteit, „opperen dat indien het laatste ijstijdvak . . . er duizenden jaren over gedaan zou hebben om op aarde vaste voet te krijgen, de mammoeten tijd gehad zouden hebben om zuidwaarts naar een warmer klimaat te trekken. De uitstekende staat waarin ze bewaard zijn gebleven, vormt er ook een bewijs van dat ze na hun dood snel zijn bevroren — anders zouden ze reeds gedeeltelijk tot ontbinding zijn overgegaan”.
Ten einde te verklaren hoe zo’n plotselinge bevriezing in zijn werk kan zijn gegaan, „opperden [Hoyle en een collega] dat een grote hoeveelheid . . . stofdeeltjes van kometen de buitenste laag van de aardatmosfeer zijn binnengedrongen” en het licht van de zon hebben weerkaatst, waardoor de aarde in „slechts enkele jaren” is afgekoeld.
Maar in zo’n verwrongen en onwaarschijnlijke verklaring noodzakelijk? Neen. Het bijbelse Genesisverslag biedt een eenvoudige, duidelijke oplossing die aan alle feiten voldoet. Het wijst erop dat er vóór de Vloed „wateren . . . boven het uitspansel” of de „hemel” waren, als gevolg waarvan er over de gehele aarde een gelijkmatig warm klimaat veroorzaakt kan zijn waarin mammoeten en ander leven in noordelijke streken goed gedijt kunnen hebben. Het ’openen van de sluizen van de hemel’ ten tijde van de Vloed kan heel goed vergezeld gegaan zijn van grote temperatuurveranderingen, waardoor deze gebieden in een ijskoude diepvriestoestand werden gedompeld, met het gevolg dat de mammoeten en andere levensvormen in de toestand werden bewaard waarin ze zijn gevonden. — Gen. 1:7, 8; 7:11, 12.
Volwassen oorlogs-„spelletjes”
● Het tijdschrift Newsweek bericht dat een groep die zich de Greater New Orleans BB Warriors (de windbuksstrijders van New Orleans en omstreken) noemt, „maandelijks acht tot twaalf uur durende oorlogsspelen in en rondom het moerassige kustgebied van [de Amerikaanse staat] Louisiana, met zijn vele meren en dammen, opvoert”. Alleen maar spelende kinderen? Neen. „De windbuksstrijders zijn allemaal in de twintig en dertig.” De 30 „spelende” mannen en vrouwen trachten leden van het tegengestelde team met drie treffers uit hun windbuksen, waarmee zij kleine metalen kogeltjes schieten, te „doden”. Er worden dan ook zorgvuldig ontworpen dekkingsmiddelen gebruikt, met inbegrip van gezichtsmaskers van plexiglas of metaaldraad. Een treffer van een „poeder-handgranaat” of een steek van een rubberbajonet geldt ook als „dodelijk”. „De doden gaan naar de dodenzone, waar zij . . . praten over hun plannen wanneer zij, na een uur, herboren worden en weer tot de strijd worden toegelaten”, zegt Newsweek. Een achtentwintigjarige „strijder” zei enthousiast: „Dit is het enige spel dat ik ken waarbij je gehele voorstellingsvermogen betrokken is. In de meeste gevallen tracht ik het echter niet verstandelijk te verklaren. Ik vind het gewoon fijn om kapotgemaakt [gedood] te worden en me erop toe te leggen anderen te doden.”
Velen bezien de geesteshoudingen die door zo’n spel tot uitdrukking worden gebracht, met afgrijzen. Maar zijn de wereldomvattende oorlogsvoorbereidingen niet eveneens een sinister „spel” met mensen als pionnen? Hoe werkelijk het „spel” is, wordt vaak niet beseft totdat een kogel dit duidelijk maakt. Anderen evenwel, die verder kijken dan het „spel”, vervullen nu de bijbelse profetie: „Zij zullen hun zwaarden tot ploegscharen moeten slaan en hun speren tot snoeimessen . . . zij zullen de oorlog niet meer leren.” — Jes. 2:4.