Inzicht in het nieuws

Wanneer ’zij de oorlog leren’

● Een persbericht van U.P.I. uit Beirut zegt dat „jongeren de overgrote meerderheid vormden in de milities van de Palestijnen en de rechtse Libanezen” die deelnamen aan de in november geëindigde burgeroorlog in Libanon. Het bericht zei dat „duizenden nog niet volwassen moordenaars” dat 19 maanden durende conflict hebben beheerst. Wat er nu gaat gebeuren, zo stelt één psychiater, is dat „in een Beirut waar nu weliswaar vrede heerst, Libanons jeugdige mensendoders, beroofd van de almacht van vuurwapens, hetzij misdadigers zullen worden of neurotici”. — Bulletin Today, Manila, Filippijnen.

Er komen nu bij jong en oud in Libanon veel psychologische problemen voor — zoveel dat, volgens het persbericht, psychiaters zeggen dat het land „de mentale prijs begint te betalen voor de oorlog, en de opgroeiende jongeren krijgen waarschijnlijk een behoorlijk deel van die rekening te betalen”. Maar is dat ook niet te verwachten wanneer ’zij de oorlog leren’?

Ware christenen in Libanon zijn echter gezond van verstand en hun kijk op het leven maakt hen gelukkig. Dit komt doordat zij de autoriteit van Gods hemelse regering erkennen. Als gevolg daarvan streven zij vrede na en genieten zij de rust die daarmee gepaard gaat. In welk land zij ook wonen, overal hebben Jehovah’s Getuigen ’hun zwaarden tot ploegscharen geslagen en zij leren de oorlog niet meer’. — Jes. 2:4; 1 Petr. 3:10-12.

’Bedreiging voor de staat’

● Jeugd-psychotherapeute Christa Meves gelooft dat „de ’westerse crisis in het opvoeden van kinderen’ een van de grondoorzaken is van het terrorisme in Duitsland”, verklaart de Duitse Schwäbische Zeitung. Zij is ook van mening dat „we nog maar pas het begin hebben gezien van de crisis”, zegt de krant, want naar haar mening zullen de fouten van nu niet eerder aan het licht treden dan wanneer de kinderen zijn opgegroeid, ofwel na 1990.

Ondertussen zullen de problemen blijven toenemen en „een bedreiging voor de volksgezondheid en de constitutionele staat” worden, beweert mevrouw Meves. Zij beklemtoonde dat dit in feite „slechts het topje van een vreselijke ijsberg is”.

Een „bedreiging voor de volksgezondheid en de constitutionele staat”, zoals wordt gevreesd is geen kleinigheid. Maar ouders moeten meer doen dan zich passief zorgen maken over wat er zou kunnen gebeuren wanneer hun kinderen zijn opgegroeid. „Tuchtig uw zoon terwijl er nog hoop bestaat”, zegt een door God geïnspireerde spreuk (Spr. 19:18). Wanneer u dit doet, waarbij u uw zoon of dochter nauwkeurig schriftuurlijk onderricht geeft, hebt u reden te geloven dat hij of zij ’u rust zal verschaffen en uw ziel veel genot zal schenken’. Ja, „leid een knaap op overeenkomstig de weg voor hem”, wordt ons verteld, en „ook als hij oud wordt, zal hij er niet van afwijken”. — Spr. 22:6; 29:17.

Reclassering opnieuw onderzocht

● „Onze filosofie van reclassering heeft schipbreuk geleden”, zei de hoogste officier van justitie van Zweden, Holger Romander. „Reclassering van veroordeelden is geen geneesmiddel voor criminaliteit.” Hoewel het Zweedse gevangeniswezen als een van de meest vooruitstrevende ter wereld wordt beschouwd, is het aantal vroegere veroordeelden dat weer in de gevangenis terechtkomt, meer dan 70 percent. Dit is even hoog als waar ter wereld maar ook. Een Westeuropese gevangenisexpert zei dan ook: „Het is ontmoedigend. Vergeleken met de Zweedse aanpak van misdadigers bevinden wij ons in ons land nog in de Middeleeuwen.”

Wat zeggen misdadigers zelf over reclassering? Volgens een recente studie van 49 habituele Californische criminelen door de Rand Corporation, zeiden de meesten dat niets hen ervan kon weerhouden weer tot de misdaad terug te keren — zelfs geen hardvochtiger behandeling in de gevangenis, langere straffen of de grote waarschijnlijkheid gesnapt te worden. De meerderheid gaf duidelijk de voorkeur aan de misdaad als carrière. „Ik was er niet geschikt voor om met de buitenwereld om te gaan”, verklaarde een van hen. „Ik heb me nooit echt op m’n gemak gevoeld met eerlijke mensen.”

Zoals J. Q. Wilson, hoogleraar in de staatkunde aan de Harvard-Universiteit, in zijn boek Thinking About Crime opmerkte, is het duidelijk dat „er verdorven mensen bestaan”. Het is natuurlijk zo dat menselijke reclasseringssystemen het hart van sommige mensen wellicht ook niet kunnen bereiken. Maar wij kunnen er zeker van zijn dat ’s mensen Schepper, die het hart kent, spoedig handelend zal optreden om werkelijk verdorven mensen van de aarde te verwijderen, zoals Gods Woord belooft: „Nog maar een korte tijd en de goddeloze zal er niet meer zijn. . . . De zachtmoedigen daarentegen zullen de aarde bezitten.” — Ps. 37:10, 11.