Ik vond vrijheid in de gevangenis
HET lijkt verschrikkelijk lang geleden dat een dum-dum-kogel uit het 7 mm pistool van een provinciale politieagent in het noorden van de Canadese provincie Ontario, mij in een federale gevangenis in Canada deed belanden.
Eerst moest ik echter in het ziekenhuis opgenomen worden, om mijn verbrijzelde rechterarm te laten amputeren. Vervolgens werd ik voor de rechtbank van een poging tot moord beschuldigd omdat ik in beschonken toestand aan een vuurgevecht had deelgenomen waardoor ik het leven van mijzelf, mijn metgezel en de betrokken politieagenten in gevaar had gebracht. Ik werd dus achter de grijze stenen muren van een strafgevangenis opgesloten.
Om de tijd van inactiviteit en doelloosheid te doden, probeerde ik er wat bij te leren. Door een studie op het gebied van de ecologie begon ik te beseffen dat het maatschappelijke samenstel dat wij thans kennen, met uitroeiing wordt bedreigd.
Hierdoor werd er een vertrouwde snaar getroffen. Verscheidene jaren voordien had een bijzonder geduldige getuige van Jehovah mij bezocht, en als hij mij thuistrof, had hij een kleine bijbelse publikatie als basis gebruikt voor enkele vriendschappelijke schriftuurlijke besprekingen. Hij had mij aan de hand van de bijbel aangetoond dat het huidige geslacht de verwijdering van de verderfelijke maatschappij van deze aarde zal meemaken, waarna hier op aarde een nieuwe ordening zal volgen, onder de heerschappij van Jehovah God, die zijn Zoon, Jezus Christus, als het bestuurshoofd zal gebruiken.
Ik begon al gauw ernstige gesprekken te voeren met een medegevangene, Bill genaamd, die het eerste jaar uitzat van een gevangenisstraf van twaalf jaar. Onze gesprekken verdiepten zich toen wij na twee maanden een exemplaar van het tijdschrift De Wachttoren en een oude bijbelconcordantie vonden.
Toen besefte ik dat wij zonder hulp niet ver zouden komen. Ik dacht aan de man in het noorden van Ontario en schreef hem om hulp en om lectuur. Er werden enkele publikaties opgestuurd, maar deze hebben ons als gevolg van de vele voorschriften waaraan voldaan moest worden, nooit bereikt. Er werd echter ook bericht gestuurd naar het bijkantoor van het Wachttorengenootschap, waarna vertegenwoordigers van de plaatselijke gemeente van Jehovah’s Getuigen contact met ons opnamen.
In het begin werd het ons niet toegestaan onze studie in een afzonderlijke kamer te houden. Er werd dus apart met mij en apart met Bill gestudeerd, midden in de bezoekerszaal, te midden van dichte sigaretterook, die onze ogen vaak deed tranen. Al gauw wist iedereen in de gevangenis wat er gaande was. Als gevolg hiervan werd Jehovah’s naam op grotere schaal bekendgemaakt dan wij hadden verwacht. Uiteindelijk werd ons een afzonderlijke kamer toegewezen en werd ons gevraagd niet langer in de bezoekerszaal te studeren.
In november 1973 mocht ik tijdelijk met verlof uit de gevangenis, lang genoeg om een dooplezing in het huis van een Getuige bij te wonen en in een zwembad in de tuin gedoopt te worden. Het water en het weer waren fris, maar de omgang verwarmde mijn hart. In het volgende voorjaar symboliseerde ook Bill zijn opdracht aan Jehovah.
Ik ben voorwaardelijk in vrijheid gesteld en maak nu Gods koninkrijk van huis tot huis bekend, in de onmiddellijke omgeving van de grijze stenen muren waarachter ik zoveel dagen heb doorgebracht.
Via de krachtsinspanningen van Bill en nu nog een andere man, Phillip, gaat het Koninkrijkswerk achter de muren voort, ondanks de moeilijkheden die hun door vertegenwoordigers van de belangrijkste religies en hun sympathisanten in de weg worden gelegd. Zowel onderwijzers en bewakers als gevangenen ontvangen een getuigenis als de gelegenheid daartoe zich voordoet. Wat de reactie op de prediking betreft, verschilt de houding van de meerderheid niet van die van de meerderheid buiten de muren.
Het werk gaat echter voort, en als gevolg van Jehovah’s onverdiende goedheid en geduld zullen misschien nog een of twee personen de gelegenheid ontvangen gunstig op de boodschap te reageren en Gods waarheid te leren kennen.
Woorden schieten te kort om duidelijk te maken hoeveel Jehovah voor mij heeft gedaan en hoeveel hij voor mijn geestelijke broeders in de gevangenis doet. Wij doen ons best om gunstig op Gods liefde te reageren, en wel op de enige manier waarop dit mogelijk is: door er gehoorzaam aan mee te werken deze boodschap van leven aan anderen door te geven.
Misschien lijken de problemen in uw leven wel onoverkomelijk naarmate er over de gehele aarde donkerheid neerdaalt. Vat moed en laten Jehovah’s Getuigen u helpen, zoals zij ook mij hebben geholpen, om aan de hand van Gods Heilige Woord te zien dat er een deugdelijk gebaseerde hoop voor u is, zoals zovele anderen dit hebben ervaren. — Ingezonden.