Mensen bereiken in de wolkenkrabbers van New York
HET was een koude ochtend in februari in de stad New York. De mensen liepen in en uit winkels tussen torenhoge wolkenkrabbers, waarvan de hoogste het 110 verdiepingen hoge World Trade Center is. Slechts enkele blokken van die mammoetbouwwerken vandaan bevindt zich een verzekeringsgebouw waarheen ik op weg was.
Toen ik op de zevenendertigste verdieping uitstapte, stond ik in een lange gang met deuren die toegang gaven tot verscheidene kantoren. Het was mijn innige wens dat mensen die hier in de stad New York in grote kantoorgebouwen werkten, met de belangrijke boodschap bereikt zouden worden die wij voor hen hadden.
Toen wij ons eerder op die ochtend op onze missie hadden voorbereid, hadden wij ons als groepje afgevraagd: ’Hoe zouden de mensen in dit zakelijke en financiële centrum reageren op het goede nieuws van een komende wereldverandering door middel van Gods koninkrijk?’ Deze vraag flitste mij nu door de geest toen ik de gang uitliep op weg naar het kantoor van een researchinstituut.
De vriendelijke directeur die mij begroette, had juist een kop koffie ontvangen. In mijn begroeting maakte ik een opmerking over de koffiepauze, waarna ik mij voorstelde als een vertegenwoordiger van het Wachttorengenootschap, waarvan het hoofdbureau zich, vanuit Lower Manhattan gezien, precies aan de overkant van de East River bevindt. Nadat hij mij had uitgenodigd met hem naar een aangrenzend kantoorvertrek te gaan, bood hij mij een stoel dicht bij zijn bureau aan en zei me vriendelijk dat ik het mij gemakkelijk moest maken.
Toen ik het doel van mijn bezoek uiteenzette, stelde ik een vraag over de kwaliteit van het leven en wat eraan gedaan kon worden om deze te verbeteren. Zijn belangstelling scheen opgewekt te zijn. Hij dacht diep na voordat hij antwoord gaf. Het was binnen enkele minuten duidelijk dat deze man zich zorgen maakte over de algemene verslechtering van de situatie binnen de menselijke samenleving en vooral over wat er in de stad gebeurde. Hij wist echter niet goed wat er ter verbetering van de situatie gedaan kon worden, tenzij, zo zei hij, „het antwoord in het religieuze vlak gezocht moet worden”. Dat commentaar onthulde iets over zijn geestelijke instelling.
Zijn woorden werden benut om te beklemtonen wat het doel was van mijn bezoek en het werk dat Jehovah’s getuigen verrichten. Hij werd naar de bijbel verwezen en naar wat hierin over deze kritieke tijden en de basis voor een welkome verandering wordt gezegd. Voor gedetailleerde antwoorden op vragen in verband met de hoop op een betere levenswijze voor de gehele mensheid werd hem een bijbels studiehulpmiddel aangeboden getiteld „De waarheid die tot eeuwig leven leidt”. Nadat hij de publikatie belangstellend had aanvaard, stond hij erop dat ik een extra bijdrage zou aannemen, waarvoor hem extra zakformaatboeken werden gegeven. Wij hadden in ongeveer twintig minuten tijd enkele dringende vragen en geestelijke kwesties besproken. Toen ik vertrok, bedankte hij mij voor mijn bezoek.
Dat bezoek gaf mij extra moed. Het maakte mij er des te meer van bewust dat er altijd mensen zijn, ongeacht hun bezigheden of zakelijke belangen, die er de noodzaak van inzien enkele minuten van hun drukke dagschema af te nemen om uiterst belangrijke kwesties te beschouwen die van persoonlijk belang voor hen zijn. Voordat die ochtend voorbij was, werd dit besef nog versterkt door de ervaringen van mijn medewerkers en mij toen wij mensen bereikten die in kantoren hoog boven het straatniveau werkzaam waren.
Op enkele uitzonderingen na bleken de zakenlieden bijzonder hoffelijk, beleefd en vriendelijk te zijn in hun contact met bezoekers zoals wij. Door ons in hun positie te verplaatsen, konden wij beter begrijpen aan welke problemen zij zoal het hoofd moeten bieden. Evenals de meeste andere mensen voelen zij de druk van het dagelijkse leven en worden zij bestormd door problemen en zorgen. Zij vragen zich af wat de toekomst zal brengen en hebben derhalve dringend de vertroostende boodschap van de bijbel nodig.
ONZE VERSCHILLENDE ERVARINGEN
Hoe wordt er eigenlijk te werk gegaan om vast te stellen welke personen er bezocht zullen worden en hoe zij bereikt kunnen worden? De namen van de personen of firma’s die wij bezochten, bevonden zich in de meeste gevallen in het adresboek dat zich zowel in de ontvangsthal als op de verschillende verdiepingen bevond. In veel gevallen was het echter niet mogelijk de persoon wiens naam werd vermeld, rechtstreeks te bereiken. Wanneer er een receptionist(e) of secretaris (secretaresse), aanwezig was, vroeg ik, na mijzelf en de organisatie die ik vertegenwoordigde geïdentificeerd te hebben, naar een bepaald persoon of het hoofd van de firma. Als er enige aarzeling bestond, zei ik met klem dat mijn bezoek kort zou zijn.
In de meeste gevallen waren de personen in de receptie erg vriendelijk en behulpzaam. Bij andere gelegenheden was het duidelijk dat zij de instructie hadden ontvangen iedereen te weren die geen afspraak had gemaakt, in welk geval ik het geschikt achtte een afspraak te maken.
Toen ik eens zo’n afspraak met het hoofd van een personeelsafdeling nakwam, vestigde ik zijn aandacht op een artikel in De Wachttoren waarin op de slechte gevolgen van drugmisbruik werd gewezen en werd gezegd wat er gedaan kan worden om jongeren ervoor te behoeden aan drugs verslaafd te geraken. Aangezien hij kinderen in de tienerleeftijd had, toonde hij zich onmiddellijk bezorgd over het drugprobleem. Als ouder wilde hij zijn kinderen tegen dit gevaar beschermen en daarom ging hij helemaal in het gesprek op. Het was heel duidelijk dat deze man zich ongerust maakte over hetgeen er met jonge mensen gebeurt; hij maakte zich zorgen over zijn eigen gezin.
Ondanks verschillende onderbrekingen door telefoongesprekken en doordat zijn secretaresse hem om inlichtingen vroeg, was hij bij geen van deze keren geneigd ons gesprek af te breken. De punten waarnaar in het artikel werd verwezen, werden gebruikt om hem ertoe aan te moedigen de tijdschriften De Wachttoren en Ontwaakt! geregeld te ontvangen. Zonder aarzeling stemde hij erin toe dat beide tijdschriften over de post naar zijn huis werden gestuurd. Toen hij mij zijn visitekaartje gaf, waarbij hij mij uitnodigde hem nog eens te bezoeken, was het duidelijk dat ons dertig minuten durende gesprek veel goeds tot stand had gebracht.
Bij verscheidene gelegenheden toonde de receptionist(e) of secretaris (secretaresse) speciale belangstelling voor hetgeen wij op grond van de bijbel te zeggen hadden.
Een van ons bezocht een arts die in een flat woonde waar buitenstaanders niet gemakkelijk toegang konden krijgen. Hij had dus niet veel gelegenheid om met het werk van Jehovah’s getuigen bekend te geraken. Toen de Getuigen hem echter in zijn praktijkruimte opzochten, trok hij voordeel van de gelegenheid zorgvuldig te luisteren. Hij nam zelfs de telefoon niet op toen deze verscheidene keren overging. „Ze bellen wel terug”, zei hij, en moedigde de Getuige aan het gesprek voort te zetten. De arts nam vier bijbelse studiehulpmiddelen, die hij zorgvuldig wilde doornemen.
Twee Getuigen die een zakenman op zijn kantoor bezochten, werden op een ongebruikelijke wijze welkom geheten. Voordat zij nog maar de tijd hadden gehad zich voor te stellen, informeerde hij: „Jehovah’s getuigen? Ik heb naar uw komst uitgezien!” Het bleek dat zijn zuster in het zuiden van de Verenigde Staten veel voordeel trok van een huisbijbelstudie die door een van Jehovah’s christelijke getuigen werd geleid en hier met haar broer over had gesproken. Hij nam gretig verscheidene bijbelse publikaties.
VEILIGHEIDSMAATREGELEN NEMEN TOE
Wegens allerlei veiligheidsmaatregelen die thans als gevolg van de toenemende criminaliteit van kracht zijn, was het in sommige kantoorgebouwen moeilijker mensen te bereiken. In sommige gebouwen heeft men agenten van de veiligheidsdienst in de arm genomen; zonder identificatiekaart of pasje komt men niet verder dan de ontvangsthal. Soms hebben wij van tevoren toestemming moeten vragen of moesten wij eerst contact opnemen met het hoofd van de afdeling personeelszaken, met een vertegenwoordiger van de afdeling public relations of met iemand die een overeenkomstige functie bekleedde.
In één gebouw met een dergelijke veiligheidsdienst werd ik naar een makelaar verwezen die mij vertelde dat er iets met het gezinsleven mis was. „De mensen raken vervreemd van de bijbel”, merkte hij op. In het hierop volgende gesprek bleek dat hij respect had voor Gods Woord en een voorstander was van een nauwe gezinsband. Hij werd hiervoor geprezen. Om te beklemtonen hoe Jehovah’s getuigen mensen op dit belangrijke terrein helpen, werd hem een van de Wachttoren-publikaties getoond met daarin een hoofdstuk over „Een gelukkig gezinsleven opbouwen”. Hij nam graag een exemplaar van het boek aan.
Wat dit gesprek zo verfrissend maakte, was zijn gretige reactie en aandacht en zijn hoffelijke manier van optreden. Het was bijzonder aangenaam zo iemand met het goede nieuws in aanraking te brengen.
Toen ik in enkele blokken ten noorden van Wall Street bezoeken aflegde, merkte ik op dat een aantal kantoordeuren op slot waren. Er moest eerst gebeld worden om toegang te verkrijgen. Ook waren er massieve metalen deuren die van kijkgaatjes waren voorzien. Mijn gesprek met een receptioniste in dit gebied werd afgeluisterd door een rechter in een van de kantoren binnen. Hij nodigde mij uit in zijn kantoorkamer te komen om verder op dit punt in te gaan. Hij was net teruggekeerd van een rechtszitting, waarin een zaak was behandeld waarbij enkele jongeren waren betrokken. Hij uitte zijn vrees dat het ouderlijke gezag in het gezin aan het tanen was. Er volgde een fijn gesprek en hij nam een in hard kaft gebonden boek waarin werd uiteengezet wat de bijbel over deze en andere belangrijke kwesties te zeggen heeft.
WAT HEN ZORGEN BAARDE
Het is duidelijk dat deze zakenlieden en gestudeerde personen zich zeer bezorgd maakten over nationale en internationale problemen. Hun opmerkingen duidden op een algemene ontevredenheid over de gang van zaken in de wereld. Slechts weinigen gaven te kennen vertrouwen te stellen in menselijke plannen en krachtsinspanningen om een duurzame basis te leggen voor verbeteringen die in de naaste toekomst verwezenlijkt kunnen worden.
Hoewel deze houding een weerspiegeling vormde van de toenemende problemen elders in de wereld, verontrustten de problemen dichter bij huis hen nog meer. De recessie (teruggang in de conjunctuur), stijgende inflatie, werkloosheid, toenemende wetteloosheid, jeugd- en drugproblemen, ineenstorting van het gezinsleven en achteruitgang in de kwaliteit van het leven om hen heen benauwen hen van dag tot dag.
Door gunstig te reageren op de bijbelse boodschap die door Jehovah’s christelijke getuigen wordt gebracht, worden sommige personen die in de wolkenkrabbers van New York werken, naar de goddelijke bron van ware vrede en zekerheid geleid. — Ingezonden.