Congressen die werkelijk de goddelijke naam verhogen
„BIJ HET [Riverfront] stadion zullen zij een kleine stad bouwen die door Jehovah wordt bestuurd”, aldus beschreef een rubriekschrijver voor de Enquirer de „Goddelijke Naam”-districtsvergadering waarvoor toen in Cincinnati voorbereidingen werden getroffen.
Deze voorspelling bleek ook waar te zijn met betrekking tot alle vierendertig vergaderingen die van eind juni tot en met augustus in de Verenigde Staten en de elf vergaderingen die in deze zelfde tijd in Canada werden gehouden.
Ja, vanaf het begin van de voorbereidingen tot aan de laatste dag van het vijfdaagse programma was het duidelijk dat de bijeengekomen getuigen van Jehovah de glimlach van hun God en Schepper genoten, die zij als de bestuurder van hun activiteiten erkennen. De overheersende geest van het congres was, de Goddelijke Naam te verhogen en tevens een goede naam bij God op te bouwen. Er werd heel veel nadruk gelegd op een geestelijke gezindheid — hoe deze te verwerven en vervolgens te behoeden — en op de geestelijke opbouw van anderen.
De bijeenkomsten waren zo van deze geesteshouding doortrokken dat een schrijver in de Atlanta Constitution ertoe werd bewogen te zeggen: „Zij komen om geestelijke steun en verkwikking te vinden, om geholpen te worden met hun eigen problemen of hulp te ontvangen zodat zij iemand anders kunnen helpen die zij liefhebben — en zij hebben iedereen lief.”
DE VOORBEREIDING
Het is geen kleine onderneming om zulke congressen, waar honderdduizenden personen worden verwacht, te organiseren. Ruim een jaar — en soms jaren — van tevoren wordt er met het werk begonnen om de nieuwe bijbelse lectuur die verkrijgbaar gesteld zal worden, te verschaffen. Ook worden er congresgelegenheden uitgezocht en besproken. Maanden van tevoren begint de drukkerij van het Wachttorengenootschap de lectuur te zetten en te drukken. De gebonden boeken houden de binderijafdeling van de drukkerij tot aan de congrestijd druk bezig. De gedrukte vrijgaven van het congres, die nog komen bij de normale vraag naar de bijbels, bijbelverklarende boeken en tijdschriften van het Genootschap, vormen een extra belasting voor de verschillende afdelingen en maken het vaak nodig dat er wordt overgewerkt.
Bovendien moet het programma worden voorbereid ten einde in de behoeften van christenen in de huidige wereldsituatie te voorzien. Enkele van de belangrijkste lezingen worden in manuscriptvorm gedrukt. Andere worden in schemavorm verschaft, zodat hetzelfde geestelijke voedsel wordt ontvangen, ongeacht welk congres iemand bezoekt. De bijbelse drama’s worden op de band gezet en op tijd naar de vergaderplaatsen gezonden opdat de deelnemers het script kunnen leren en het gesproken woord dat over de geluidsinstallatie wordt uitgezonden, in pantomimevorm kunnen vertolken. Andere drama’s worden grondig voorbereid, gerepeteerd en „live” opgevoerd.
Afgezien hiervan worden er duizenden manuren besteed om elk plaatselijke congres te organiseren, zodat er voorzien is in een cafetaria, verfrissingenstands, hulpverleners om de menigten ordelijk te leiden, een grote schoonmaakploeg een geluidsinstallatie, parkeergelegenheden met hulpverleners, huisvesting, een vrijwilligersdienst en talloze andere dingen die allemaal op de openingsdag voor elkaar moeten zijn.
STEDEN VERWELKOMEN DE CONGRESGANGERS
In het verleden hadden Jehovah’s getuigen er als gevolg van tegenstand van de zijde van de religies der christenheid, veel moeite mee vergaderruimten voor congressen te krijgen. Ook was het, door de invloed die de geestelijken op plaatselijke burgers uitoefenden, soms moeilijk huisvesting te krijgen. Zelfs stadsfunctionarissen en zakenlieden werden door een onjuiste voorstelling van de beweegredenen en de betrouwbaarheid van de Getuigen beïnvloed. In deze tijd is dit echter zelden het geval.
Een journalist van de Montreal Star, die bemerkte dat er zo velen bijeenwaren (22.692 aanwezigen in een wielerstadion), merkte op: „De bijbel heeft hier meer personen bijeengebracht dan de wielrennen. Jehovah’s getuigen zijn nu eenmaal buitengewoon volhardend. Degenen die hen bestreden, zijn er niet meer, maar Jehovah’s getuigen zijn er nog altijd.”
Typerend voor de houding van stadsfunctionarissen, directeuren van stadions en zakenlieden zijn de volgende voorbeelden.
Op de tweede dag van het congres in Memphis stond op de voorpagina van de Commercial Appeal:
„Met VIJFTIENDUIZEND man sterk zijn de Jehovah’s Getuigen Memphis binnengekomen voor een vijfdaagse vergadering, en Memphis verwelkomt hen graag.
De Getuigen zijn bijzonder ijverig. Zij zijn al eerder in Memphis geweest, en hun gedrag is altijd voorbeeldig geweest. De sekte is evangelisch van aard en de leden werken als vrijwilligers. Hun congresorganisatie tracht de kosten voor hun in geldverlegenheid zittende werkers zo laag mogelijk te houden en de geïmproviseerde cafetaria die zij hebben opgericht, is een voorbeeld van hun zorgvuldige planning.
Zulk een ijver van hun zijde maakt hen tot welkome gasten. Wij hopen dat zij de stad gastvrij zullen aantreffen.”
En de Memphis Press-Scimitar merkte op dat de menigte, die een „familiezaak” vormde, te groot was voor de grootste congreszaal van de stad en zei vervolgens: „Tegen de tijd dat de Getuigen hun volgende congres in Memphis organiseren, zal het nieuwe Everett Cook Convention Center voor hen gereed zijn. De Getuigen zijn altijd een welkome groep. Hun gedrag en beleefdheid staan op een hoog peil en zij lossen hun eigen problemen op.”
Dit was de ontvangst in vrijwel alle congressteden. Slechts in enkele gevallen bestond er twijfel wanneer directeuren van stadions of congreszalen werden benaderd. Maar wanneer hun de raad werd gegeven andere directeuren op te bellen met wie de Getuigen eerder te maken hadden gehad, werden hun twijfels weggenomen. De directeur van Veterans Stadium in Philadelphia merkte tegenover journalisten op dat hij met enkele andere stadiondirecteuren had gesproken voordat hij het stadion had verhuurd. Hij voegde hieraan toe: „Het is een winstpunt hen te ontvangen. Zij trekken heel veel mensen aan maar verrichten een prachttaak wat het opruimen en de zorg voor hun eigen behoeften betreft.”
Een dergelijke samenwerking met politie, stadsautoriteiten en zakenlieden vormde een kenmerk van elk congres in de Verenigde Staten. Het succes van de huisvestingsactiviteiten was zo groot dat dit het volgende commentaar uitlokte in de in New Mexico verschijnende Albuquerque News: „Men krijgt bijna het gevoel dat een Belangrijk Persoon zich persoonlijk voor de kwestie interesseert.”
HET DOEL VAN DE CONGRESSEN
Er zou gezegd kunnen worden dat de congressen een tweeledig doel dienen: 1. de Goddelijke Naam Jehovah in de geest en het hart van Jehovah’s getuigen en van alle anderen die zij kunnen bereiken te verhogen (Matth. 6:9) en 2. onderwijs te verschaffen voor henzelf, hun kinderen en anderen in het gehoorzamen van de goddelijke beginselen welke door die Naam worden vertegenwoordigd.
De thematoespraak van het congres, die op de openingsdag werd uitgesproken, was getiteld „Wiens naam respecteer je meer — je eigen naam of die van God?” Er werd duidelijk in aangetoond dat de geestelijken van de christenheid zich boven God plaatsen en hun eigen ideeën boven die van Gods Woord verkiezen. In tegenstelling hiermee vormde de nadruk die op het gebruik van de bijbel wordt gelegd, een belangrijk kenmerk van dit congres. Elk gezin werd ertoe aangemoedigd dagelijks de bijbel te lezen. En om het gelezen schriftgedeelte werkelijk te begrijpen en goed te kunnen toepassen, werd de noodzaak gedemonstreerd de achtergrond en de gebeurtenissen in verband met de bijbelboeken, alsook de context van het schriftgedeelte te beschouwen.
De noodzaak acht te slaan op de soevereiniteit van God en de rechtvaardiging van de Goddelijke Naam werd beklemtoond in de openbare lezing „Wanneer alle natiën frontaal met God in botsing komen”. Deze uiterst belangrijke lezing op de laatste dag van het congres leidde tot een hoogtepunt in het bezoekersaantal, dat in de Verenigde Staten en Canada tot 678.359 opliep.
De congressen vormen in werkelijkheid belangrijke stappen in de voorbereiding op leven in een nieuwe ordening waarin gerechtigheid, ordelijkheid, vrede, ware liefde en zorg voor elkaar de overhand zullen hebben. Jehovah’s getuigen trachten nu reeds zo te leven.
De Getuigen geloven werkelijk in het „Onze Vader”, waarin aan God wordt gevraagd: „Uw koninkrijk kome. Uw wil geschiede, gelijk in de hemel, alzo ook op aarde” (Matth. 6:10). Zij volgen Jezus’ raad op: „Blijft dan eerst het koninkrijk en [Gods] rechtvaardigheid zoeken.” En dit heeft hen werkelijk gelukkig gemaakt. — Matth. 6:33.
Sommige mensen vinden Jehovah’s getuigen sympathiek maar willen niet luisteren naar wat zij uit Gods Woord geloven. Maar zonder Gods Woord en de toepassing van de daarin opgetekende beginselen in hun leven zou hun gedrag niet voorbeeldig zijn en zouden zij niet in staat zijn geweest zulke prachtige congressen te houden. Sommige mensen zien dit in. Een vrouw in Portland, in de Amerikaanse staat Oregon, zei tegen twee getuigen van Jehovah die met haar spraken over het verlenen van huisvesting aan congresafgevaardigden: „Jullie zijn zo hartelijk, zo vriendelijk en zo goed. Het moet jullie religie zijn die jullie zo maakt.”
Een rubriekschrijfster merkte in de Buffalo Evening News op: „De Getuigen beschouwen consideratie ten opzichte van andermans bezittingen gewoon als een uiting van christelijk gedrag.” Zij vermeldde een ervaring van een huisbewoonster in Tonawanda, New York, die eerst had geaarzeld kamers voor afgevaardigden af te staan maar later zei: „Als alle mensen net zo waren als zij, zou ik mijn kamers elke week willen verhuren. Als het een regenachtige dag was, trokken zij zelfs hun schoenen uit voordat zij binnenkwamen, om de vloerbedekking niet vuil te maken. Zij behoren tot de beleefdste mensen die ik ooit heb ontmoet.”
ONDERWIJS
Het congresprogramma legde veel nadruk op het geven van onderwijs. Uitwisseling van gedachten op gezinsniveau moet levend worden gehouden, werd aan de congresgangers gezegd. Ten einde een ’generatiekloof’ te voorkomen, moeten kinderen vanaf hun prille jeugd worden onderwezen. Voordat de spreker het 192 bladzijden tellende boek Listening to the Great Teacher verkrijgbaar stelde, zei hij tot de ouders: „Denk niet dat jullie kinderen van nature discipelen zullen worden omdat jullie dit zijn. Zij zullen geen volgelingen van Jezus Christus worden tenzij jullie hun dit leren.”
Ouders ontvingen het boek als een ware zegen waardoor zij geholpen zouden worden een georganiseerd onderwijsprogramma op touw te zetten, ten einde diepe bijbelse waarheden en beginselen op het gebied van christelijk gedrag met begrijpelijke, eenvoudige woorden en illustraties aan de kinderen duidelijk te maken. De kinderen die het congres bezochten, gaven er ook blijk van heel graag zulk een bijbels onderwijs te ontvangen, aangezien men honderden van hen op de congresterreinen kon zien, terwijl zij het boek dat ’voor hen’ was, stevig vasthielden of er geboeid in lazen.
Vóór de publikatie van dit boek was er een serie van dergelijke artikelen in De Wachttoren verschenen. Sommige personen hadden de artikelen uitgeknipt en er een boek van gemaakt. Een ouder merkte op: „Mijn kinderen controleren mij elke week om er zeker van te zijn dat ik geen artikel oversla. Wij maken er een spelletje van deze artikelen te lezen. De kinderen beantwoorden elke vraag die in het artikel wordt gesteld. Wij moeten er zelfs op aandringen dat zij eerst hun hand opsteken om te voorkomen dat zij allemaal tegelijk praten. Deze artikelen brengen de kinderen ertoe na te denken en mentaal aan de studie deel te nemen.” Een ander zei: „Ik stond er perplex van dat een kind zo snel zelfs moeilijke begrippen kan leren.”
Zulk een zorgvuldig ouderlijk onderwijs werpt rijke zegeningen af. In deze wereld van gezinsverval is de gezinseenheid onder ware christenen opmerkelijk, zoals een journalist in de State Journal van Lansing, Michigan, opmerkte: „De zee van oude en jonge gezichten in de gehoorzaal, in de gangen en in de bijzaal beneden vormt een toonbeeld van gezinssolidariteit — een hoeksteen van de beoefening van de religie. Deze band strekt zich uit tot de gehele groep van aanhangers.” (Wij cursiveren.)
’Het onderwijsprogramma houdt niet op bij de jongeren’, zei één congresspreker. ’Wij bezoeken allemaal een school waarvan wij nooit afgestudeerd raken. Wij moeten allemaal blijven leren uit de onuitputtelijke schatkamer van God. De Goddelijke Naam schijnt met een steeds grotere helderheid naarmate wij meer over Jehovah’s wegen te weten komen.’ Vervolgens stelde hij het boek Handleiding voor de Theocratische Bedieningsschool verkrijgbaar, dat gebruikt zal worden op de bedieningsschool die wekelijks in elke gemeente van Jehovah’s getuigen voor zowel jong als oud wordt gehouden.
Voor een meer gevorderde bijbelkennis werd een 1700 bladzijden tellend boek, Aid to Bible Understanding, verkrijgbaar gesteld. Dit boek, dat een soort bijbels woordenboek is, vertegenwoordigde zeven jaren van naspeurwerk.
MORALITEIT
Gedurende het gehele programma werd er veel nadruk gelegd op de moraal. Er werden jongelui op het podium geïnterviewd ten einde het drugprobleem te bespreken zoals dit op de scholen bestaat. Een vader en moeder spraken over deze kwestie met hun tienerkinderen, waarbij zij hen op het gevaar van drugs wezen en raad gaven over de reden waarom en hoe zij het druggebruik moesten vermijden. Deze begripvolle wijze van redeneren diende als een model voor ouders, die moeten weten wat hun kinderen doen en die hen tegen de drugbedreigingen moeten wapenen als zij hen willen redden.
Op het podium werden sommigen geïnterviewd die in het verleden drugs hadden gebruikt maar die door het leren en toepassen van bijbelse beginselen van het gebruik van drugs waren afgekomen. In verscheidene congressteden werden deze jongeren later uitvoerig over de radio en de TV geïnterviewd. Na één interview concludeerde de programmaleider van een radiostation in Atlanta: „Uw jonge mensen hebben niet alleen antwoorden op bijbels gebied, maar zij hebben ook antwoorden in verband met het drugprobleem.”
Velen waren heel erg onder de indruk van het drama „Jehovah zegent de loyalen”, waarin de strik werd uitgebeeld waarin de Israëlieten uit de oudheid vielen door hun omgang met de immorele, afgoden aanbiddende Moabieten toen Israël op het punt stond het Beloofde Land binnen te gaan (Numeri hoofdstuk 22-25). Dat losbandig, seksueel onrein gedrag van welke aard maar ook een zonde is, net zoals hoererij en afgoderij, werd duidelijk uiteengezet. Het drama doordrong alle toeschouwers ervan hoe gevaarlijk slechte omgang in deze tijd is, nu de vernietiging van dit huidige samenstel van dingen ophanden is en Gods volk heel binnenkort Gods nieuwe ordening van rechtvaardigheid zal binnengaan.
OP HET HART GERICHT
Er waren heel veel uitingen van waardering voor het schitterende materiaal dat door het programma werd geboden. Maar meer nog dan de inlichtingen zelf werd de geest die erdoor werd verwekt gewaardeerd, aangezien het programma de nadruk legde op het hart. Eén congresganger, die negentien jaar de „weg” der waarheid had bewandeld, zei: „Het programma was van een heel bijzondere aard en bracht ons ertoe onze hartetoestand en die van ons gezin te onderzoeken en liefdevolle schriftuurlijke hulp te verschaffen wanneer deze nodig was. Het heeft mij meer bewust gemaakt van mijn verplichting de gemeente meer hulp te bieden.” Weer een ander antwoordde toen hem werd gevraagd wat hij als het belangrijkste punt van het programma beschouwde: „Een liefde voor God en niet voor statistieken. Wij willen dat de Goddelijke Naam gerechtvaardigd wordt.”
Een onderdeel van het programma dat de aandacht van iedereen boeide, was getiteld: „Wat leeft er in je hart?” De deelnemers aan dit drama ondergingen situaties waarin christenen kunnen geraken en waarbij de hartetoestand ernstig wordt onderzocht. Op het podium lichtten grote modellen van de hersenen en het hart op wanneer het verstand en het hart binnen de persoon die met een moeilijke morele beslissing worstelde, „spraken”. Het drama „Maak Jehovah’s voornemen tot je levenswijze”, waarin de toewijding van de Moabitische jonge vrouw Ruth aan de God van Naomi werd uitgebeeld, ontroerde het hart van allen. Ruths woorden: „Waarheen gij gaat, zal ik gaan, . . . Uw volk zal mijn volk zijn en uw God mijn God”, brachten de luisteraars ertoe hun eigen hart te onderzoeken om te zien of zij zich volledig beschikbaar stelden ten einde de aanbidding van de ware God, Jehovah, te bevorderen.
De algemene opinie met betrekking tot de doeltreffendheid van de „drama”-presentatiemethode werd weergegeven door een afgevaardigde uit Portland, Oregon, die verklaarde: „De lezingen en drama’s hebben krachtig de nadruk gelegd op de noodzaak ’ons hart te behoeden’ en onmiddellijk handelend op te treden om verkeerde gedachten uit te bannen.” Een afgevaardigde uit de staat Washington zei: „Op dit congres werd de nadruk gelegd op liefde, terwijl wij allen werden geholpen ons hart te onderzoeken om te zien hoe diep onze loyaliteit en toewijding jegens Jehovah en Christus Jezus gaan.”
Ja, ’uit het hart zijn de oorsprongen van het leven’. Het is zoals een afgevaardigde uit de gemeente Poughkeepsie, in de Amerikaanse staat New York, opmerkte: „De kwestie van juiste beweegredenen — waarom wij dingen doen, niet slechts wat wij doen — schijnt de gedachtedraad geweest te zijn die door de meeste sprekers werd gesponnen, aangezien Jehovah het hart oordeelt, niet slechts iemands werken of wat hij uiterlijk schijnt te zijn.” — Spr. 4:23; 21:2.
De „Goddelijke Naam”-congressen hebben dus werkelijk de Naam van Jehovah in tegenwoordigheid van Gods volk verhoogd. En de ordelijkheid, reinheid, goede manieren en blijmoedige geest van Jehovah’s getuigen verheerlijkten in de ogen van alle toeschouwers de Naam van de God die door hen wordt gediend. Een redactionele schrijver van de Shreveport Journal gaf een artikel over het congres de titel: „Zij getuigen van een gelukkige godheid.”
De diepgevoelde oprechtheid die het gevolg is van de aanbidding van de ware God Jehovah, werd door een schrijver in de Daily News van Greensboro, North Carolina, opgemerkt. Na te hebben waargenomen dat „de etnische vermenging verhoudingsgewijs hoger was dan bij de meeste andere religieuze groeperingen het geval is” zei hij: „De ’broeder en zuster’-verhouding is niet voorgewend.”
Jehovah’s getuigen zijn blij dat hun activiteiten de verhoging van de Goddelijke Naam tot gevolg hebben. Maar zij beseffen dat zij ’het koninkrijk en Gods rechtvaardigheid moeten blijven zoeken’ door hun bediening voor God voortdurend te verbeteren. Dit veelomvattende onderwerp werd ook op het congresprogramma beschouwd en zal in het volgende artikel worden behandeld.
[Illustratie op blz. 21]
Gevelplaat op stadhuis van Milwaukee verwelkomt congresgangers
[Illustratie op blz. 22]
In Los Angeles luisterden 62.885 naar de lezing „Wanneer alle natiën frontaal met God in botsing komen”
[Illustratie op blz. 23]
Spreker in Milwaukee stelt volledige uitgave van „Aid to Bible Understanding” verkrijgbaar
[Illustratie op blz. 24]
Kinderen praten opgetogen over het nieuwe boek „Listening to the Great Teacher”