Vastbesloten aanwezig te zijn
EEN moeder uit Los Altos in Californië die een van Jehovah’s getuigen is, vertelt hoe Jehovah God haar pogingen gezegend heeft om het „Vrede op aarde”-congres in 1969 te kunnen bijwonen. Zij schrijft:
„Mijn man heeft mijn pogingen om in Gods waarheid voort te gaan altijd hevig tegengestaan, zo zeer zelfs, dat ik geestelijke en lichamelijke mishandeling en het verbranden van mijn bijbelse lectuur heb moeten verduren. Hoezeer verlangde ik ernaar op het congres aanwezig te zijn, maar ik zag geen enkele mogelijkheid. In de eerste plaats was het congres ruim 600 km van mijn woonplaats verwijderd. In de tweede plaats heb ik twee kleine kinderen die ik nog nooit naar de Koninkrijkszaal of naar een congres heb mogen meenemen. En ten derde heeft mijn man altijd onvermurwbaar geweigerd mij ook maar een cent te geven voor iets dat verband hield met Gods waarheid.
Ik lichtte een van de Getuigen hierover in. Zij vertelde me dat zij dicht bij het stadion een motelkamer had besproken, en dat ik daar kon verblijven en met haar in de wagen naar het congres kon rijden. Zij gaf mij de raad de aangelegenheid dagelijks tot een onderdeel van mijn gebed te maken en eraan te werken het geld bij elkaar te sparen, daar de congresdatum nog verscheidene maanden in het verschiet lag.
Ik begon de bonnen van de kruidenier in te plakken en legde het geld ervan elke week zorgvuldig opzij. Van familieleden kreeg ik ook geld om naar eigen believen te besteden. Daar mijn man niet zou toestaan dat de kinderen met mij mee zouden gaan, trof ik regelingen dat iemand voor hen zou zorgen. Ongeveer een week vóór de vertrekdatum naar het congres berekende ik zorgvuldig hoeveel geld ik zou gaan uitgeven, maar tot mijn teleurstelling ontdekte ik dat ik ongeveer dertig dollar tekort kwam.
De volgende morgen kwam een Getuige die niets van mijn moeilijke situatie af wist bij mij aan de deur en overhandigde mij een enveloppe waarin een gift zat die zij en haar man mij wilden geven om op het congres te besteden. Stelt u zich mijn vreugde eens voor te ontdekken dat het ingesloten bedrag dertig dollar was! Dit was voor mij zo’n duidelijk bewijs dat Jehovah mijn pogingen om op het congres aanwezig te zijn zegende, dat ik weer nieuwe moed kreeg om mijn plannen ondanks de hevige tegenstand van mijn man verder uit te werken.
De ochtend dat ik zou vertrekken stond ik om vijf uur op. Het was een vreugdevol ogenblik eindelijk in de wagen onderweg te zijn. Dit was het begin van een week waarin ik de ene vreugde na de andere onderging, en voor al deze zegeningen vloei ik over van dankbaarheid jegens Jehovah.”
En hoe staat het met u? Zult u op een van de congressen die Jehovah’s getuigen komende zomer zullen beleggen, aanwezig zijn?