Vrijheidlievende christenen

De strijd voor religieuze vrijheid

Nergens ter wereld, zelfs niet in de Verenigde Staten, staat de religieuze vrijheid niet aan aanvallen bloot. De strijd om religieuze vrijheid duurt derhalve voort, zoals Earl Warren, de president van het Hooggerechtshof der Verenigde Staten, onlangs zei: „Het is nu eenmaal zo dat wij thans een strijd hebben te voeren opdat er niet aan onze vrijheden wordt geknaagd, evenals de Amerikanen in alle vervlogen eeuwen voor hun vrijheden hebben moeten worstelen.” Wie hebben in deze strijd vele overwinningen behaald? Wie hebben meer dan anderen bijgedragen tot de vorming van de grondwet? Steeds meer schrijvers schenken hieraan aandacht.

De vorming der grondwet

„Zelden, indien ooit, heeft één persoon of groep van personen in het verleden in een bepaalde tijdsperiode zo’n vaste vorm weten te geven aan het verloop van enige fase van ons omvangrijke constitutionele stelsel. Het kan echter gebeuren en hier is het gebeurd.” Aldus kon men lezen in The Bill of Rights Review, uitgegeven door de Amerikaanse Advokatenvereniging. „Deze groep zijn Jehovah’s getuigen,” aldus de publikatie. „Door bijna constante rechtsgedingen heeft deze organisatie een steeds langer wordende lijst van precedenten mogelijk gemaakt met betrekking tot toepassingen van het Veertiende amendement op de vrijheid van spreken en aanbidding.”

De zaak der religieuze vrijheid bepleiten

In 1950 publiceerden Harper & Brothers Anson Phelps Stokes’ driedelige boek Church and State in the United States. In deel drie zegt de schrijver op bladzijde 546: „Het zou niet fair zijn deze korte beschouwing over de moeilijkheden die Jehovah’s Getuigen met de Staat hebben gehad als afgedaan te beschouwen zonder iets te vermelden over de dienst die zij ten gevolge van hun doorzettingsvermogen aan de door onze Grondwet gewaarborgde zaak der religieuze vrijheid hebben bewezen. In de afgelopen jaren hebben zij meer dan enige andere religieuze groep de tijd der gerechtshoven in beslag genomen, en alhoewel het publiek hen bekrompen vond, hebben zij volgens hun gewetensovertuiging geleefd, wat er toe heeft geleid dat de Federale gerechtshoven een reeks beslissingen hebben genomen waardoor de waarborgen voor religieuze vrijheid van Amerikaanse burgers zijn verstevigd en verruimd en hun burgerlijke vrijheden zijn beschermd en uitgebreid. In de vijf jaren van 1938 tot 1943 zijn er zo’n eenendertig gevallen door het Hooggerechtshof behandeld waarbij zij betrokken waren en de in deze en latere gevallen genomen beslissingen hebben er grotelijks toe bijgedragen dat de door het Statuut van rechten gewaarborgde zaak der vrijheid in het algemeen en de bescherming der religieuze vrijheid in het bijzonder is bepleit.”

„De Grondwet staat bij Jehovah’s Getuigen in de schuld”

Onder deze titel verscheen in de uitgave van maart 1944 van de Minnesota Law Review een artikel van de hand van E.F. Waite, een gepensioneerde arrondissementsrechter uit Minnesota. „Het is duidelijk dat de grondwet thans een veel grotere persoonlijke vrijheid waarborgt,” aldus rechter Waite, „dan vóór de lente van negentienhonderd achtendertig, en dit is grotendeels te danken aan de eenendertig gevallen welke Jehovah’s getuigen voor de rechtbank hebben gebracht.”

’Meer dan enige andere groep’

Op bladzijde 173 van het boek The Republic zegt C.A. Beard: „Wat er ook over de Getuigen gezegd mag worden, zij bezitten de moed van martelaren. . . . Ten gevolge hiervan hebben zij in de vervlogen tijd meer dan enige andere richting of groep bijgedragen tot de ontwikkeling van de grondwet inzake het waarborgen van religieuze vrijheid. Geloof me, zij doen het snel.”

Nuttig voor andere natiën

De waarde van de wettelijke strijd van Jehovah’s getuigen ter bevordering van de religieuze vrijheid is niet beperkt tot de Amerikanen. Dit wordt te kennen gegeven in de door de Watch Tower Society uitgegeven brochure Defending and Legally Establishing the Good News: „De door de gerechtshoven in de Verenigde Staten genomen beslissingen, waarin de geschillen grondig zijn geprocedeerd, dienen een nuttig en overredend precedent te zijn dat ten dienste staat van gerechtshoven en rechters in andere natiën . . . Er wordt erkend dat Amerikaanse beslissingen niet bindend zijn en dat rechters in landen buiten de Verenigde Staten niet dezelfde conclusies behoeven te trekken, maar er kan geen twijfel over bestaan dat ze overredende waarde bezitten en door de gerechtshoven gebruikt dienen te worden als een hulp om tot een redelijke conclusie te komen.”