Waarom het zionisme moet falen

Veel joden en niet-joden zien in het zionisme de vervulling van bijbelse profetieën. Dit artikel zal u doen inzien waarom al deze mensen zich vergissen en tevens op wie deze over een herstel sprekende profetieën betrekking hebben.

WAT is zionisme? „Zionisme is de joodse natie in opmars,” aldus Theodor Herzl, de vader van de zionistische beweging. „Zionisme,” is volgens het Yearbook 1953-1954 van de staat Israël, „een oprechte poging het voortbestaan van het joodse volk te verzekeren.” Enkele Amerikaanse zionisten zeggen dat het niet alleen „judaïsme in zijn volledigste omvang en krachtigste vorm is,” maar tevens de messiaanse hoop voor alle mensen.

Ook veel fundamentalistische geestelijken verwachten van het zionisme grote dingen en een van hun spreekbuizen is de periodiek Land Reborn. De protestantse zendeling W.L. Hull, die een aantal jaren in Palestina verbleef, gaat in zijn boek The Fall and Rise of Israel zeer uitvoerig op dit punt in. Hij heeft de grootste bewondering voor het zionisme, en stelt leiders als Herzl en Weizmann op één lijn met Mozes en Abraham. Hij beweert dat de ’jagers en vissers’ uit Jeremia 16:16 de nazi’s waren wier vervolgingen de oorzaak waren van de terugkeer van de joden naar Palestina en dat de ’reine taal’ uit Zefanja 3:9 het Hebreeuws is, dat op dit ogenblik weer in Palestina gesproken wordt. God liet de eerste wereldoorlog toe om Palestina van de Turken te bevrijden en mannen als Lloyd George, Churchill en Balfour „werden door God gebruikt” ten behoeve van de zionisten en dit „omdat zij geloof hadden in zijn Woord.” Hull haalt talloze profetieën aan uit Jesaja, Jeremia, Ezechiël, e.d., en vestigt tevens de aandacht op Gamaliëls waarschuwing opgetekend in Handelingen 5:38, 39, en brengt het alles met het zionisme in verband.

In The American Weekly van 13 oktober 1957 werd onder het opschrift „In het hedendaagse Palestina gaan bijbelprofetieën in vervulling” commentaar gegeven op de vruchten van het zionisme. Het blad vermeldde onder andere dat de profetie „wie den HERE [Jehovah] verwachten . . . varen op met vleugelen als arenden” in vervulling ging toen ongeveer 40.000 Jemenitische joden van zuid-west-Arabië naar Palestina vlogen; de profetie „voor een doornstruik zal een cypres opschieten” voorzei de enorme herbebossing in de staat Israël waardoor het aantal bomen van 17.000 in 1917 tot 21.000.000 in 1957 toenam, terwijl de meeste coniferen of naaldbomen zijn. Door Israëls irrigatiesysteem, mogelijk gemaakt door het water dat van de berg Zion stroomt, gaat, zo zegt men, de profetie „te dien dage zal het geschieden dat . . . alle beken van Juda van water zullen stromen; een bron zal ontspringen uit het huis des HEREN [van Jehovah] en zal het dal van Sittim drenken” in vervulling. Daar de joden uit de vijf continenten en uit vierenzeventig landen komen, gaat de volgende profetie in vervulling: „Vrees niet, want Ik ben met u; Ik doe uw nakroost van het Oosten komen en vergader u van het Westen. Ik zeg tot het Noorden: Geef, en tot het Zuiden: Houd niet terug, breng mijn zonen van verre en mijn dochters van het einde der aarde.” — Jes. 40:31; 55:13; Joël 3:18; Jes. 43:5, 6, NBG.

VAN DE BERG ZION TOT HET ZIONISME

Wat is de oorsprong en de geschiedenis van het zionisme?

De naam „zionist” werd door een zekere Nathan Birnbaum bedacht, zelfs al voordat Herzl het hedendaagse zionisme organiseerde. Birnbaum ontleende dit woord aan de Schrift, want Zion was de naam van de hoogste heuvel in Jeruzalem en de plaats waar de paleizen van Israëls koningen, beginnende met koning David, verrezen. David was de eerste die de steile en zeer moeilijk te beklimmen heuvel op de Jebusieten veroverde. Aan de naam worden verschillende betekenissen toegekend zoals „zonnig,” „burcht,” „opzienbarend” en „een gedenk- of aanwijzingszuil.”

Zion werd zowel een symbool voor de stad Jeruzalem als voor het koninkrijk gevormd door de twee stammen Juda en Benjamin. In 607 v. Chr. werd het door Nebukadnezar verwoest en bleef zeventig jaar lang verlaten. Hetzelfde gebeurde door de Romeinse legers in 70 n. Chr. En dit was beide keren voorzegd als een straf voor de zonden der joden.

Sinds 70 n. Chr. hebben de joden verschillende pogingen ondernomen Palestina te herbouwen, maar pas in 1880 kwam er iets blijvends tot stand toen de Choveve Zion, of de „minnaars van Zion,” zich in Palestina koloniseerden. De eerste Aliyah, of het opnieuw bewonen van het land, begon in 1882. De vermaarde Dreyfusszaak in Frankrijk in het begin van de jaren ’90 had een intensief anti-semitische campagne tot gevolg, waardoor een joodse correspondent, Theodor Herzl, zich duidelijk bewust werd van het lijden van zijn volk en de noodzaak van het bezitten van een eigen land. Daarom riep hij in 1897 het eerste zionistencongres bijeen met het doel een tehuis voor alle joden te scheppen.

Waar dit precies zou zijn, deed er voor Herzl, de president der zionistische beweging, en enkele andere leiders, niet toe. Zij waren nationalisten en filantropen, en geen godvruchtige religieaanhangers. Het gewone volk en vooral de Russische joden wilden echter van geen ander land dan Palestina weten. Herzl capituleerde hiervoor en tot zijn dood in 1904 trachtte hij tevergeefs de leidinggevende figuren in de verschillende Europese landen voor zijn plan, een joods tehuis in Palestina te stichten, te interesseren. Uiteindelijk had Chaim Weizmann, die Herzl als president opvolgde, succes. Daar hij de Britse regering in de eerste wereldoorlog waardevolle hulp bood bij het fabriceren van munitie was hij degene die er voor zorgde dat ze de Balfourdeclaratie uitgaf, waarin te kennen werd gegeven dat Groot-Brittannië vóór de stichting van een joods tehuis in Palestina was.

Op 24 juli 1922 gaf de Volkenbondsraad Groot-Brittannië het mandaat over Palestina. Toen ze echter bemerkte dat er door haar vriendschap met Israël een verwijdering van de Arabische wereld ontstond, werd Groot-Brittannië haar beloften ten opzichte van de joden ontrouw. Dit had een geweldige terreurbeweging van joodse zijde tot gevolg waardoor de Britse positie in Palestina zo moeilijk werd dat Albion zich ten slotte op 14 mei 1948 terugtrok en de joden de staat Israël in het leven riepen. Dit was voor de Arabische Liga het sein tot de aanval op Israël. Alhoewel zij, wat manschappen betrof, verre in de meerderheid waren, werden zij toch door de Israëliërs, die de beschikking over betere wapens hadden, verslagen. Op aandrang van de Verenigde Naties werd er een wapenstilstand gesloten, die tot nog toe gehandhaafd werd; de Arabieren willen echter nog steeds niet toegeven dat ze verslagen zijn en weigeren dan ook een vredesverdrag te ondertekenen.

Het zionisme heeft zich echter sedert die tijd in het geheel niet op vredige wijze ontwikkeld. Niet alleen hebben zich onophoudelijk grensincidenten tussen Israël en haar Arabische buren voorgedaan, maar haar binnenlandse aangelegenheden geven te kennen dat er essentiële en diepgaande geschilpunten tussen de vele politieke partijen bestaan. Dan zijn er de naar Israël gekomen zionisten die zeer kritisch staan tegenover hen die in hun Diaspora of verstrooiing de voorkeur geven aan de „vleespotten van Egypte,” zoals de Verenigde Staten. Daar komt nog bij dat veel joden felle tegenstanders van het zionisme zijn daar het volgens hen niets te maken heeft met ras, nationaliteit en politiek, maar daarentegen een ethische en religieuze aangelegenheid is.

WAAROM HET MOET FALEN

Het zionisme moet falen daar Jehovah er niets mee te maken heeft en ’als Jehovah zelf het huis niet bouwt, zullen de bouwlieden er tevergeefs aan werken.’ Meer dan negentien eeuwen geleden betoonde Jehovah de Hebreeën speciale gunst, maar toen zij Gods Zoon als hun Messias verwierpen en hem ter dood brachten, beëindigde God zijn verbond met hen en sloot hiervoor in de plaats een nieuw verbond met hen die Jezus wel als hun Messias accepteerden. Het is nu niet belangrijk of men bloedverwantschap met Abraham heeft, maar of men het geloof van Abraham aan de dag legt, en hier ontbreekt het het zionisme aan. Ben Goerion beschouwt Jehovah, de God van de bijbel, als een mythische figuur en haalt uit een zekere traditie de bijbel aan die „zeker wel enige waarheden bevat.” — Ps. 127:1; Matth. 23:37, 38; 26:28; Gal. 3:7.

Ben Goerion is niet de enige die deze mening toegedaan is. Waldo Frank vertelt ons in zijn boek Bridgehead dat de jonge mensen van Israël zich absoluut niet beschouwen als joden maar zuiver als Israëliërs. Niets ondersteunt dan ook veler gedachte dat God de Israëlitische joden er door een wonder toe zal brengen Jezus als hun Messias te aanvaarden. Ook in de Schrift vinden we deze gedachte niet opgetekend. Jezus toonde door zijn illustratie van de rijke man en Lazarus, dat zij die geen geloof hechten aan de woorden van Gods profeten ook niet zullen geloven als er een wonder zal gebeuren, zoals het opwekken van iemand uit de doden. Het bewijs hiervoor werd verkregen toen Jezus’ opstanding niet in een algemene bekering en aanvaarding van Christus resulteerde. — Luk. 16:31; Matth. 28:12-15.

Ondanks de naam zionisme is het in werkelijkheid een politieke beweging, zoals rechter Sobeloff in zijn toespraak aan het banket ter ere van de zestigste gedenkdag van het zionisme te kennen gaf, zoals The American Zionist van oktober 1957 vermeldde. Sprekend over het onderwerp „Zionisme, een voortdurende politieke beweging,” zei hij: „Het zionisme is een opnieuw bevestigen van het internationale recht . . . zionisme heeft duidelijk gemaakt . . . dat de politiek het werktuig der moraal kan zijn en de joodse politiek is een verlengstuk van het judaïsme. . . . Het zionisme moet een solide en krachtig georganiseerde politieke beweging blijven om zijn invloed overal en wel in het bijzonder bij de Amerikanen te kunnen laten gelden”.

Het zionisme is een deel van deze oude wereld of dit samenstel van dingen en zal daarom met haar ten ondergaan. Petrus voorzei dit en vergeleek het met de tijd van vóór de vloed: „De toenmalige wereld werd vernietigd toen ze met water werd overstroomd. Door hetzelfde woord worden echter de hemelen en de aarde die nu zijn, ten vure weggelegd en bewaard tot de dag van het oordeel en van de vernietiging der goddeloze mensen.” Dit betekent niet dat deze aardbol vernietigd zal worden, want dat gebeurde ook niet ten tijde van de vloed. Door de ’oorlog van Armageddon’ zal het goddeloze samenstel van dingen van deze aarde verdwijnen. — 2 Petr. 3:6, 7; Openb. 16:14, 16.

DE HERSTELLINGSPROFETIEËN

Wat betekenen dan, zo zal iemand vragen, al die profetieën over het herstel en de voorspoed van Israël? Zullen deze niet in vervulling gaan of zijn ze dit reeds, of zullen ze in de toekomst vervuld worden, en zo ja, door wie dan?

Jezus gaf te kennen dat het onmogelijk was dat er ook maar iets uit Gods Woord niet vervuld zou worden (Matth. 5:17, 18). De feiten tonen aan dat deze profetieën reeds in vervulling zijn gegaan en dat dit nog steeds gebeurt. Op welke wijze dan? In de eerste plaats hadden vele een vervulling in het klein toen de joden uit hun Babylonische ballingschap in 537 v. Chr. terugkeerden. Het land dat gedurende zeventig jaar woest had gelegen, bracht weer vrucht voort en werd weer bevolkt, terwijl Jehovah’s reine aanbidding weer, ten minste gedurende een bepaalde tijd, werd hersteld.

Deze profetieën gaan thans echter op veel opvallender wijze in het geestelijke Israël en Zion in vervulling, dat in Openbaring 7 en 14 wordt geïdentificeerd als zij die in Christus’ voetspoor treden, een hemelse beloning zullen ontvangen en wier aantal beperkt is tot 144.000. Dit uitkiezen begon op Pinksteren en van dit aantal zijn er nu nog weinig, een „overblijfsel,” op aarde. Naar dit overblijfsel, dat behoort tot het hemelse Zion en het geestelijke Israël, verwijzen deze herstellingsprofetieën. De feiten tonen aan dat vooral sinds 1870 de leden van dit „overblijfsel” tezamen werden gebracht en dat zij zich van 1914 tot 1918 in een op een gevangenis gelijkende toestand bevonden. In die tijd was hun „land” of aanbidding verwoest, evenals dit met Juda, dat ook zeventig jaar woest lag, het geval was. In 1919 bevrijdde God hen en bracht hen door de voorzieningen die hij door middel van zijn heilige geest en Woord trof, geleidelijk aan in een toestand van geestelijke voorspoed. Een bewijs hiervoor is hun toenemende begrip van Jehovah’s Woord en voornemens, hun grote geluk en de grote menigte ’vreemdelingen’ die zich bij hen gevoegd heeft en behulpzaam is bij de geestelijke inzameling. — Jes. 61:5, NBG.

Het politieke zionisme is niet teruggekeerd naar Palestina om er Jehovah’s aanbidding te herstellen, zoals de joden dit in 537 v. Chr. deden en zoals het geestelijke overblijfsel dit deed toen zij terugkeerde naar haar „land” of ware aanbidding. Het politieke zionisme legt niet het geloof van een Abraham aan de dag, noch het geloof van de bannelingen uit Babylon of dat wat Jehovah’s dienstknechten in deze tijd aan de dag leggen. Het politieke zionisme vindt geen ondersteuning in de bijbel en zal daarom zeker falen. Het is het werk van mensen en zal daarom op niets uitlopen. — Hand. 5:38, 39.

Laten daarom alle mensen van goede wil, zowel joden als niet-joden, die Gods Woord geloven en waarde hechten aan zijn herstellingsprofetieën het politieke zionisme de rug toekeren. Laten zij in plaats daarvan opzien naar het hemelse Zion, het geestelijke Israël, dat nu vertegenwoordigd wordt door de leden van de Nieuwe-Wereldmaatschappij van de christelijke getuigen van Jehovah. Ga na hoe u kunt delen in de zegeningen en voorspoed van dit geestelijke herstel, zodat ook u de hoop kunt koesteren in de nabije toekomst een eindeloos leven in geluk te kunnen leiden op Gods paradijsachtige aarde.