Vragen van lezers

● Het schijnt dat enkelen het antwoord op bladzijde 143 van De Wachttoren van 1 mei 1953 zo opvatten dat het onderhouden van sexuele betrekkingen zonder kinderen te krijgen, verkeerd is. Is het de bedoeling dat dit antwoord een dergelijke indruk wekt? — H.M., New Jersey.

Neen, dat wordt in het antwoord niet tot uitdrukking gebracht, zoals door het verband wordt aangetoond. De vraag ging over het in Scandinavië gevolgde gebruik dat verloofde paren vóór het huwelijk sexuele betrekkingen onderhouden, en daar men dit punt in gedachten had, luidde het antwoord: „Het aangaan van sexuele betrekkingen kan niet met hetzelfde doel geschieden als dat van het ware huwelijk, namelijk, het voortbrengen van kinderen, want anders zouden wij er getuige van zijn dat er aan zulke paren gedurende hun verloving kinderen worden geboren, vooral bij langdurige verlovingen, en voordat de wettelijke verbintenis plaatsvindt.” Dergelijke personen konden onmogelijk aan het krijgen van kinderen hebben gedacht toen zij sexuele betrekkingen onderhielden, terwijl een gehuwd paar hieraan wel zou kunnen hebben gedacht. Het verloofde paar is bevreesd voor bevruchting omdat het schande over hen zou brengen en het stempel van onwettigheid op hun nakomelingen zou drukken. Hun vrees ontspruit aan een gevoel van schuld, hetgeen er op duidt dat zij weten dat zij eigenlijk niet het recht hebben sexuele betrekkingen te onderhouden, daar zij niet gehuwd zijn. Wanneer zij een kind zouden krijgen, zou dit deze overtreding in het openbaar bekendmaken.

Wettig gehuwde personen vrezen niet om zulke redenen kinderen te krijgen, ofschoon zij zich er om andere redenen van kunnen weerhouden hen te verwekken, en zij doen dit met een rein geweten. Zij kunnen zich er van weerhouden met het oog op de teerheid van een vrouw wier leven door de geboorte van een kind in gevaar kan komen. Economische redenen kunnen hen er van weerhouden. Sommige paren kunnen zich er van weerhouden nu kinderen te hebben opdat zij in een dienstpositie kunnen blijven of een dienstvoorrecht kunnen blijven genieten, dat zware eisen aan hun tijd stelt. Over de deugdelijkheid van deze of andere redenen in het geval van afzonderlijke paren zullen wij niet trachten een beslissing te nemen; elk echtpaar dient de redenen te weten waarom zij een bepaalde handelwijze volgen, te weten of die redenen zo deugdelijk zijn dat ze hen een zuiver geweten laten behouden, en elk echtpaar is er verantwoordelijk voor hun beslissing voor Jehovah God te dragen. In het kort komt het hierop neer, het standpunt van het Wachttoren Genootschap blijft hetzelfde zoals dat kortgeleden tot uitdrukking werd gebracht. Voor het nut van hen die niet met dat antwoord op de hoogte zijn, halen wij de eerste paragraaf er van aan:

„Wij zijn noch door de wet van het land noch door Gods Woord gemachtigd raadgevingen te verschaffen omtrent voorbehoedmiddelen. De verantwoordelijkheid voor het gebruik er van moet berusten bij hen die het besluit nemen dat zij ze gewetensvol kunnen gebruiken, en hun rechtvaardige oordeel moet berusten bij de God die zij dienen, en niet bij ons. Of getrouwde paren in de waarheid al dan niet kinderen willen hebben, dat is hun zaak, niet de onze. Ieder echtpaar moet zijn eigen omstandigheden en zijn eigen oogmerken beschouwen, een beslissing in de zaak nemen, een bepaalde handelwijze volgen en dan voor God de verantwoording op zich nemen van zulk een handelwijze en de gevolgen die er uit voortvloeien. Maar wij houden ondubbelzinnig vol dat het doel van het huwelijk voor God het voortbrengen van kinderen is en indien derhalve een gehuwd paar thans, vóór Armageddon, kinderen wenst, is dat volkomen op zijn plaats en niemand dient hen wegens die handelwijze te becritiseren, daar zij zich anders met een andermans zaken zouden bemoeien. Noch dient iemand becritiseerd te worden omdat hij geen kinderen heeft, noch dienen wij ons te bemoeien met de reden waarom niet. Privé huwelijksaangelegenheden zijn zaken die buitenstaanders niet aangaan.” — De Wachttoren van 1 juni 1953, bladzijde 175.