BIES

[Hebreeuws: ’agh·monʹ].

Benaming voor verschillende grasachtige planten die meestal op drassig land groeien. De eigenlijke biezen hebben een ronde, vaak holle stengel met drie rijen grasachtige bladeren en kleine bruinige of groenige bloempjes. De aanduiding ’agh·monʹ kan de verschillende soorten eigenlijke biezen hebben omvat, maar ook de biesachtige planten van het geslacht der zeggen. In de oudheid werden biezen gebruikt om het vuur in een smeltoven aan te steken. — Job 41:20.

In Job 41:2 kan „bies” betrekking hebben op een touw van gevlochten biezen of een koord gesponnen uit biezenvezels. De andere schriftuurlijke verwijzingen naar ’agh·monʹ zijn zinnebeeldig. Jehovah schiep geen behagen in het vasten van het afvallige Israël, waarbij zij hun hoofd vormelijk bogen als een bies (Jes. 58:5). In Jesaja 9:14 schijnt „bies” betrekking te hebben op de valse profeten (de „staart”), die slechts spraken wat de leiders van de natie Israël (de „kop” of „scheut”) wilden horen. — Jes. 9:15; zie ook Jesaja 19:15, waar met „bies” de Egyptenaren in het algemeen aangeduid schijnen te worden.