Een mondiale noodsituatie
DE verschrikkelijke afslachting van straatkinderen in Brazilië is nog een voorbeeld van de kwetsbaarheid van ongewenste kinderen. Volgens berichten uit dat land werden er jaarlijks enkele honderden kinderen vermoord.
Er hebben wrede aanvallen op kinderen plaatsgevonden in het Schotse Dunblane, in het Engelse Wolverhampton en in veel andere gebieden. Denk u bijvoorbeeld het lijden eens in van de twaalfjarige Maria, een Angolese wees die verkracht werd en in verwachting raakte. Later werd zij gedwongen zo’n 320 kilometer te lopen, waarna zij een premature baby ter wereld bracht die slechts twee weken heeft geleefd. Maria stierf een week later, ziek en ondervoed.
In 1992 werd in een rapport van UNICEF (het Kinderfonds van de Verenigde Naties) gezegd dat „’oorlog tegen kinderen’ een twintigste-eeuwse uitvinding is”. Volgens een UNICEF-rapport uit 1996 zijn sommigen de mening toegedaan dat ’toekomstige generaties van de vijand, de kinderen van de vijand dus, ook uitgeroeid moeten worden’. Een politiek commentator bracht het zo onder woorden: „Om de grote ratten te doden, moet je de kleine ratten doden.”
In een recente periode van tien jaar zijn twee miljoen kinderen een gewelddadige dood gestorven. Nog eens vier miljoen kinderen zijn verminkt of blind geworden of hebben hersenletsel opgelopen door landmijnen en moeten maar zien hoe zij in leven blijven, samen met de vele miljoenen die in oorlogen hun huis hebben verloren. Geen wonder dat boven een krantenbericht de kop stond: „Schrikaanjagende beelden van de wreedheden die oorlog kinderen aandoet”.
Deze tegen kinderen begane gruweldaden zijn een smet op de mensheid, een onomstotelijk bewijs dat kinderen in nood verkeren, niet in slechts enkele landen maar overal ter wereld. En veel kinderen die misbruikt zijn, zijn ook verraden.
Verraden door mensen die zij vertrouwden
Wordt het vertrouwen van een kind beschaamd, dan kan dat verschrikkelijke littekens achterlaten. Dat is vooral zo wanneer het een ouder, vriend of mentor is die het vertrouwen van het kind beschaamt. De omvang van het misbruiken van kinderen door ouders mag blijken uit de stroom van telefoontjes die in de Verenigde Staten bij een telefonische hulpdienst binnenkwam na uitzending van een programma getiteld ’Denk eraan, mondje dicht: Seksueel misbruik van kinderen aan de kaak gesteld omdat er een eind aan moet komen’, met als gastvrouw de talkshowpersoonlijkheid Oprah Winfrey. „De schokkendste telefoontjes kwamen van jonge kinderen die in angst opbelden omdat zij wilden ontkomen aan de pijn van mishandeling of seksueel misbruik”, vertelde verantwoordelijk producer Arnold Shapiro volgens een citaat in het blad Children Today.
Dit programma heeft veel gedaan om het idee uit de wereld te helpen dat kindermisbruikers grote enge vreemden zijn. In werkelijkheid worden kinderen „in verreweg de meeste gevallen misbruikt door ouders en andere naaste familieleden”, concludeert Shapiro. Ander onderzoek bevestigt deze conclusie en wijst ook uit dat vertrouwde huisvrienden het kind en het gezin soms hebben voorbereid voor een later en goed gepland misbruik van het kind. Incest is de schokkendste beschaming van vertrouwen.
Seksueel misbruik door pedofielen is een andere mondiale bedreiging voor kinderen. Trends & Issues in Crime and Criminal Justice geeft de volgende definitie: „Men spreekt van pedofilie als iemand zich seksueel aangetrokken voelt tot heel jonge kinderen. . . . Pedofilie brengt onveranderlijk het begaan van misdrijven als seksuele aanranding, obsceniteiten en delicten in verband met kinderpornografie met zich.”
Misselijk makende berichten over pedofielenclubs, die kinderen gretig seksueel exploiteren, stromen van over de hele wereld binnen. (Zie het kader op blz. 7.) De slachtoffers zijn zowel kleine meisjes als jongetjes. Gelokt door gewetenloze mannen worden zij seksueel misbruikt en dan bedreigd of overdadig verwend om hen aan te moedigen bij de „club” te blijven. De mannen die deze verachtelijke dingen plannen en uitvoeren, hebben vaak een hoge leidinggevende positie in de maatschappij en doen deze dingen soms met algeheel medeweten en bescherming van de politie en het justitieel apparaat.
Seksueel misbruik van kinderen door geestelijken wekt ook grote verontwaardiging. Nieuwsberichten van over de hele wereld onthullen de omvang van het kindermisbruik door geestelijken, soms zelfs in naam van God. Zo zei een veroordeelde anglicaanse priester tegen zijn tienjarige slachtoffer dat „God via hem [de geestelijke] sprak en dat alles wat hij deed of alles wat [de jongen] deed, door God prachtig werd gevonden en dus goed was”.
In Australië werd in een bespreking van het boek The Battle and the Backlash: The Child Sexual Abuse War ingegaan op kindermisbruik door geestelijken en anderen in vertrouwensposities. Gezegd werd dat de erbij betrokken organisaties zich eerder leken te bekommeren om het beperken van de schade aan hun eigen imago en het beschermen van zichzelf dan om de bescherming van kwetsbare kinderen.
Rampzalige gevolgen
Het vertrouwen van een kind is meestal totaal, zonder voorbehoud. Wordt dat vertrouwen beschaamd, dan heeft dat dus een rampzalige uitwerking op de argeloze jonge geest. In de publicatie Child Abuse & Neglect wordt opgemerkt: „Personen en plaatsen die vroeger veiligheid of steun betekenden, zijn geassocieerd geraakt met gevaar en angst. De wereld van het kind wordt minder voorspelbaar en beheersbaar.”
Als gevolg van zulk misbruik, dat vaak jarenlang heeft voortgeduurd, hebben sommige kinderen later in hun leven, toen zij al lang volwassen waren, sociale en psychische problemen gekregen. Deze beschaming van vertrouwen is zo schadelijk omdat een kind uitgebuit is juist omdat hij of zij een kind is. Maar veel kinderen die misbruikt worden, geven de zaak nooit aan — iets waarop kindermisbruikers terdege rekenen.
De laatste jaren zijn de bewijzen voor het mondiaal misbruiken van kinderen toegenomen, zodat er thans een berg bewijsmateriaal is die niet langer ontkend of genegeerd kan worden. Maar de meesten zijn het erover eens dat het uitbannen van kindermisbruik een formidabele opgave is, wat aanleiding is tot de vragen: Is er iemand die onze kinderen werkelijk kan beschermen? Hoe kunnen degenen onder ons die ouders zijn, zorg dragen voor het erfdeel dat God ons gegeven heeft en het leven van onze kwetsbare jonge kinderen beschermen? Tot wie kunnen ouders zich wenden om hulp?
[Kader op blz. 7]
Undercoveroperatie bij het Internet
Enkele maanden geleden deed de politie bij een van de grootste undercoveroperaties die ooit tegen kinderpornografie op het Internet zijn uitgevoerd, in twaalf landen invallen in de huizen van ruim honderd vermoedelijke pedofielen. Bij alleen al één in de Verenigde Staten zetelende pedofielenclub werden ruim 100.000 pornofoto’s van kinderen buit gemaakt.
De Britse detective die het vijf maanden lange Internetonderzoek coördineerde, verklaarde: „De beelden zouden ieder rechtgeaard mens absoluut doen walgen.” De kinderen waren van beide seksen, sommige niet ouder dan twee jaar. De Belgische politie zei dat de Internetbeelden „de meest weerzinwekkende afbeeldingen van kinderporno” waren. „Het ging zo ver dat mensen hun eigen kinderen misbruikten om het opvallendste materiaal te kunnen presenteren.” Eén man bewaarde foto’s waarop hijzelf zijn nichtje verkrachtte en had die in zijn computer ingevoerd.
Tot de verdachten behoorden onderwijzers, een wetenschapper, een rechtenstudent, een medisch student, een hopman, een accountant en een hoogleraar.
[Illustratie op blz. 6]
De rechterhand van deze jongen is verminkt door een mijn
[Verantwoording]
UN/DPI Photo by Armineh Johannes
[Illustratieverantwoording op blz. 7]
Photo ILO/J. Maillard