Stottervrij!

AL BIJNA tachtig jaar helpt Ontwaakt! zijn lezers het hoofd te bieden aan dagelijkse problemen. Soms maakt het tijdschrift hen attent op nieuwe ontwikkelingen en opvattingen in de medische wereld, wat een diepgaande invloed op hun leven kan hebben, zoals uit het volgende verhaal blijkt.

Matthew werd in 1989 in het noorden van Engeland geboren. Tot zijn tweede jaar was hij een heel normaal jongetje. Toen ging hij vrij plotseling, tijdens een vakantie, hevig stotteren.

„Mijn man en ik gingen naar de plaatselijke logopedische praktijk”, vertelt Margaret, zijn moeder, „en kregen te horen dat er tot zijn zevende jaar niets voor hem gedaan kon worden, omdat kinderen tot die leeftijd hun stembanden nog niet onder controle hebben. Maar toen Matthew naar school ging, kon hij er niet tegen dat hij door de andere kinderen werd geplaagd, en zijn stotteren verergerde. Hij had er een hekel aan zich in grote groepen te bevinden en werd schuw. Zelfs het bezoeken van vergaderingen in de Koninkrijkszaal werd een probleem.

Toen ontdekten wij ’Hoop voor stotteraars’ in ’Een blik op de wereld’ in de Ontwaakt! van 8 april 1995. Daar werd in het kort het werk uiteengezet van een team van logopedisten in Sydney (Australië), die succes hadden met het behandelen van stotteren bij jonge kinderen.

Wij schreven naar de Universiteit van Sydney en ontvingen een vriendelijk antwoord van dr. Mark Onslow, die voorstelde dat wij telefonisch contact met hem zouden opnemen. Omdat wij aan de andere kant van de wereld wonen, besloot zijn team van logopedisten ’therapie op afstand’ te proberen. Wij als ouders van Matthew kregen per telefoon, fax en geluidsband onderricht in de technieken van het team. De behandeling werd afgestemd op Matthews persoonlijke behoeften. Ik ging bij hem zitten en hielp hem op een ontspannen, ongedwongen manier door rechtstreekse inmenging zijn probleemwoorden te corrigeren. Als hij ’vloeiend’ sprak, prees ik hem overvloedig en gaf hem kleine beloningen.

Zes maanden later was Matthew niet meer het introverte kind dat in zijn eigen wereldje leefde maar een normale, gelukkige, spontane jongen. Hij geeft nu antwoord op gemeentevergaderingen en houdt heel graag bijbellezinkjes in de Koninkrijkszaal. Hij heeft ook een zinvol aandeel aan de van-huis-tot-huisprediking. Zijn spraak is normaal!

Wat zijn wij dankbaar voor dat kleine nieuwsberichtje in Ontwaakt! dat het leven van onze zoon totaal heeft veranderd!” — Ingezonden.