Als er weer hoop en liefde is

OUDERS, leraren en anderen die met adolescenten omgaan, beseffen dat niemand de wereld kan veranderen, noch zij noch jongeren noch iemand anders. Er zijn krachten aan het werk die net vloedgolven zijn, die niemand kan tegenhouden. Toch kunnen wij allemaal veel doen om ertoe bij te dragen dat jongeren gelukkiger, gezonder en goed aangepast zijn.

Daar voorkomen beter is dan genezen, moeten ouders er goed over nadenken hoe hun leefstijl en prioriteiten de instelling en het gedrag van hun kinderen kunnen vormen. Een liefdevol en zorgzaam milieu thuis verschaft de zekerheid waardoor zelfdestructief gedrag het beste wordt voorkomen. Een van de innigste behoeften van jongeren is iemand te hebben die naar hen luistert. Als ouders niet willen luisteren, willen minder wenselijke personen dat misschien wel.

Wat betekent dat voor hedendaagse ouders? Maak tijd voor uw kinderen wanneer dat nodig is: als zij jong zijn. Voor veel gezinnen is dat niet makkelijk. Zij worstelen om de eindjes aan elkaar te knopen; vaak zit er voor beide ouders niets anders op dan te werken. Zij die bereid en in staat zijn geweest offers te brengen om meer tijd aan hun kinderen te kunnen besteden, hebben vaak de beloning geoogst hun zoons en dochters een groter succes van hun leven te zien maken. Maar zoals al eerder opgemerkt, kunnen zich soms terwijl ouders zich alle mogelijke moeite getroosten, ernstige problemen met hun kinderen ontwikkelen.

Vrienden en andere volwassenen kunnen helpen

Oorlogen, verkrachting en misbruik van jongeren eisen buitengewone inspanningen tot schadebeperking van de kant van volwassenen die echt om hen geven. Jongeren die getraumatiseerd zijn door zulke negatieve ervaringen zullen misschien zelfs niet goed reageren op pogingen om hen te helpen. Het kan een grote investering van uw tijd en moeite betekenen. Het is zeker niet verstandig of liefdevol om hen te kleineren of af te wijzen. Kunnen wij iets dieper graven in onze eigen emotionele vindingrijkheid en de nodige vriendelijkheid en liefde tonen om contact te krijgen met jongeren die in gevaar verkeren?

Niet alleen ouders maar ook vrienden en zelfs broers en zussen moeten bijzonder alert zijn op neigingen bij jongeren die op een kwetsbare en mogelijk instabiele emotionele toestand zouden kunnen duiden. (Zie het kader „Professionele hulp nodig”, blz. 8.) Zijn er aanwijzingen voor, wees er dan snel bij hun een horend oor te bieden. Probeer jongeren met problemen zo mogelijk aan het praten te krijgen met vriendelijke vragen om hen te verzekeren van uw oprechte vriendschap. Vertrouwde vrienden en familieleden kunnen ouders soms steunen bij het omgaan met moeilijke situaties; maar natuurlijk moeten zij oppassen niet de rol van de ouders over te nemen. Heel vaak zijn de neigingen tot zelfdoding bij jongeren een wanhopige smeekbede om aandacht — aandacht van hun ouders.

Een van de beste geschenken die iemand jongeren kan geven, is een gegronde hoop op een gelukkige toekomst, een motief om te leven. Veel jongeren zijn de betrouwbaarheid gaan inzien van de bijbelse beloften dat er weldra een betere wereld zal komen.

Voor potentiële zelfdoding behoed

Een jonge vrouw uit Japan die vaak suïcide overwogen heeft, zegt het volgende: „Hoe vaak heb ik die mogelijkheid niet serieus overwogen. Als dreumes ben ik seksueel misbruikt door iemand die ik vertrouwde. . . . In het verleden heb ik zo veel briefjes met ’Ik wil sterven’ geschreven, dat ik de tel kwijtgeraakt ben. Sindsdien ben ik een van Jehovah’s Getuigen geworden en ik dien nu als volle-tijdpredikster, maar deze drang bekruipt me af en toe nog wel. . . . Maar Jehovah heeft mij in leven laten blijven en hij schijnt zachtjes tegen me te zeggen: ’Blijf leven.’”

Een vijftienjarig meisje uit Rusland vertelde: „Toen ik acht jaar was, kreeg ik het gevoel dat niemand mij nodig had. Mijn ouders hadden geen tijd om met me te praten en ik probeerde mijn problemen zelf op te lossen. Ik isoleerde me. Constant had ik ruzie met mijn familie. Toen kwam de gedachte aan zelfdoding bij me op. Wat was ik blij Jehovah’s Getuigen te ontmoeten!”

En uit Australië komen deze aanmoedigende opmerkingen van Cathy, nu begin dertig, waaruit blijkt dat wanhoop werkelijk in hoop kan veranderen: „Ik droomde constant van verschillende methoden om een eind aan mijn leven te maken en ten slotte deed ik een zelfmoordpoging. Ik wilde vluchten uit deze wereld, die zo veel leed, woede en leegte kent. Depressiviteit maakte het moeilijk voor me uit het ’spinneweb’ te komen waarin ik voor mijn gevoel gevangenzat. Daarom scheen zelfmoord destijds de oplossing te zijn.

Toen ik voor het eerst hoorde van de mogelijkheid dat de aarde een paradijs zou worden, met een vredig, gelukkig leven voor iedereen, verlangde ik daar echt naar. Maar het leek slechts een onmogelijke droom. Geleidelijk begon ik echter te begrijpen hoe Jehovah het leven beziet en hoe kostbaar ieder van ons in zijn ogen is. Ik begon ervan overtuigd te raken dat er hoop is voor de toekomst. Eindelijk vond ik een weg uit dat ’spinneweb’. Het bleek echter moeilijk eruit te komen. Soms werd de depressie mij de baas en voelde ik me verschrikkelijk in de war. Maar doordat ik Jehovah God tot het middelpunt van mijn leven maakte, kon ik heel dicht tot hem naderen en me veilig voelen. Ik dank Jehovah voor alles wat hij voor me heeft gedaan.”

Geen sterfte onder jongeren meer

Door de bijbel te bestuderen, kan een jongere gaan beseffen dat er iets beters is om naar uit te zien — dat wat de christelijke apostel Paulus „het werkelijke leven” noemt. Hij gaf de jonge man Timotheüs de raad: „Beveel hun die rijk zijn . . . hun hoop niet op onzekere rijkdom te vestigen, maar op God, die ons alle dingen rijkelijk verschaft om ervan te genieten; goed te doen, rijk te zijn in voortreffelijke werken, . . . voor zichzelf een voortreffelijk fundament voor de toekomst veilig als een schat wegleggend, opdat zij het werkelijke leven stevig mogen vastgrijpen.” — 1 Timotheüs 6:17-19.

Paulus’ raad betekent in feite dat wij ons met andere mensen moeten bezighouden, hen moeten helpen een deugdelijke hoop voor de toekomst te krijgen. „Het werkelijke leven” is wat Jehovah beloofd heeft in zijn nieuwe wereld van „nieuwe hemelen en een nieuwe aarde”. — 2 Petrus 3:13.

Veel jongeren die eens tot de risicogroep behoorden, zijn gaan begrijpen dat drugsgebruik en een immorele leefstijl niets anders zijn dan een lange en bochtige weg naar de dood en dat zelfdoding slechts een wat kortere weg is. Zij zijn gaan beseffen dat er spoedig een eind zal komen aan deze wereld met haar oorlogen, haat, wangedrag en liefdeloosheid. Zij hebben geleerd dat dit wereldstelsel niet te redden is. Zij hebben ter harte genomen dat Gods koninkrijk de enige ware hoop is, want het zal een nieuwe wereld bewerkstelligen waar niet alleen jongeren maar alle gehoorzame mensen nooit zullen hoeven sterven — nee, zelfs niet meer willen sterven. — Openbaring 21:1-4.

[Kader op blz. 8]

Professionele hulp nodig

Volgens The American Medical Association Encyclopedia of Medicine „vloeit ruim 90 procent van de zelfdodingen voort uit een psychische stoornis”. De encyclopedie noemt stoornissen zoals ernstige depressie (ongeveer 15 procent), schizofrenie (ongeveer 10 procent), alcoholafhankelijkheid (ongeveer 7 procent), antisociale persoonlijkheidsstoornis (ongeveer 5 procent) en een of andere vorm van neurose (minder dan 5 procent). De raad wordt gegeven: „Alle pogingen tot zelfdoding moeten serieus behandeld worden. Twintig tot 30 procent van de mensen die een poging tot zelfdoding doen, doet binnen een jaar opnieuw een poging.” Dr. Jan Fawcett schrijft: „Ruim 50 procent van de zelfdodingen [in de Verenigde Staten] vindt plaats bij personen die geen contact hebben gehad met een deskundige op het terrein van de geestelijke gezondheidszorg.” En een andere bron zegt: „Het belangrijkste aspect van de behandeling is dat de persoon zo snel mogelijk naar een psychiater gaat om de onderliggende depressie te laten behandelen.”