Van onze lezers

Religie en oorlog Ik schrijf om mijn waardering te uiten voor de informatieve reeks artikelen over religie in oorlog (22 april 1997). Het eerste artikel, „Doden in de naam van God”, vond ik ronduit boeiend. Het was kort en ter zake, vooral toen er beredeneerd werd waarom Jehovah God in de oudheid het ombrengen van Kanaänieten door Israëlieten goedkeurde.

S. J., Verenigde Staten

Het verhaal van Ginger Klauss Graag wil ik u laten weten hoe ik aangemoedigd ben door de ervaring van Ginger Klauss, „Nu ben ik blij dat ik leef!” (22 april 1997) Net als zij verloor ik al mijn zelfvertrouwen, voelde ik mij nietswaardig en onbemind. Omdat ik die emoties niet aankon, vertelde ik God elke dag onder tranen dat ik wilde sterven. Ik zag de dood als een welkome uitkomst. Maar op een dag bad ik: „Als het uw wil is, geef me dan alstublieft de aanmoediging om te leven.” Vlak na dat gebed ontving ik deze uitgave van Ontwaakt! Toen ik dit artikel zag, drong de gedachte zich aan mij op dat God mijn gebed verhoord had. Ik leerde van Ginger dat je gevoel voor humor bewaren en jezelf niet te serieus nemen een hulp kunnen zijn om een positieve instelling te houden. Ik kan beslist zeggen dat dit ene tijdschrift mij de bezieling heeft gegeven om te willen leven.

M. K., Japan

Ik heb het artikel net voor de zesde keer uitgelezen en het zal niet de laatste keer zijn! Ik ben 21 jaar en volle-tijdpredikster. Ik heb heel veel bewondering voor Ginger Klauss wegens haar ijver voor de prediking ondanks het feit dat zij in een rolstoel zit. Haar ervaring heeft mij ertoe gemotiveerd mijn uiterste best te doen in Jehovah’s dienst.

S. Z., Italië

Oneindig veel dank voor de schitterende ervaring. Door spierdystrofie moet ik een groot deel van de dag het bed houden, en het kost mij heel wat moeite in een rolstoel het predikingswerk te verrichten. Gingers ervaring heeft mij erg aangemoedigd en helpt me de momenten door te komen dat ik wat neerslachtig ben door mijn ziekte.

M. R., Italië

Waarom zo ziek? Hartelijk bedankt voor het artikel „Jonge mensen vragen . . . Waarom moet ik zo ziek zijn?” (22 april 1997) Ik ben 21 jaar en heb sikkelcelanemie. Ik kan me goed verplaatsen in de gevoelens van de jonge mensen in dit artikel. Vaak vraag ik me af of er wel iemand van me zal gaan houden en met me zal willen trouwen ondanks mijn ziekte. Maar het artikel heeft me geholpen omdat ik nu weet dat ik niet de enige ben die over deze dingen piekert.

D. R., Verenigde Staten

Onafscheidelijke vrienden Bedankt voor de ervaring van Anne-Marie Evaldsson (22 april 1997). Ik ben een en al bewondering voor de manier waarop deze zuster ondanks haar handicap geestelijk voorwaarts gaat. Het verslag heeft me aan het denken gezet. Velen van ons waarderen niet wat zij gekregen hebben om het in Jehovah’s dienst te gebruiken. Mijn complimenten aan de zuster en haar trouwe vriend. Wat een geweldig voorbeeld!

R. A., Ecuador

Te weten dat iemand die fysiek blind is een baan heeft, aan de van-huis-tot-huisbediening deelneemt, bijbelstudies leidt en elke week christelijke vergaderingen bijwoont, is zeer aanmoedigend. Het doordrong mij ervan dat mijn uiterste best doen in de bediening, die op de eerste plaats laten komen, de moeite alleszins waard is. Er gaat inderdaad niets boven geestelijk gezichtsvermogen. Ik zal met innige liefde en waardering aan Anne-Marie Evaldsson blijven denken.

J. O., Nigeria