Het verwerken van een tragedie in Jehovah’s kracht
DOOR ONTWAAKT!-CORRESPONDENT IN SPANJE
IN FEBRUARI van dit jaar genoot een groot deel van de gemeente Bailén van Jehovah’s Getuigen in Spanje van een heerlijke dag met elkaar in de nabijgelegen Sierra Nevada. Maar net vijf kilometer van huis kwam een tegemoetkomende auto op de rijstrook terecht waar hun bus reed en veroorzaakte een frontale botsing. Er volgde een explosie en de bus was één vlammenzee. Sommige passagiers konden er op tijd uit komen, maar velen achter in de bus raakten door de rook bevangen en stierven.
In totaal kwamen 26 Getuigen om het leven, onder wie vier volle-tijdpredikers en verscheidene kinderen — bijna een kwart van de gemeente Bailén. De koning van Spanje, Juan Carlos, bracht de gevoelens van de meeste Spanjaarden onder woorden toen hij in zijn telegram aan de burgemeester van Bailén schreef: „Diepgeschokt door het tragische ongeluk verzekeren wij u van onze welgemeende condoléances. Breng alstublieft onze diepste deelneming en steun aan de familie van de slachtoffers over in deze intens verdrietige momenten.”
Een vraag die sommige van de duizenden aanwezigen bij de herdenkingsdienst bezighield, was: Waarom gebeuren zulke tragedies? Kennelijk kunnen ongelukken tengevolge van „tijd en onvoorziene gebeurtenissen” Jehovah’s volk evengoed treffen als ieder ander (Prediker 9:11, 12). Jehovah belooft echter wel dat er binnenkort een eind aan zulke tragedies zal komen. — Openbaring 21:4, 5.
Veel leden van de bijkantoorfamilie van Jehovah’s Getuigen in Spanje en duizenden Getuigen uit andere delen van het land reisden naar Bailén om de plaatselijke broeders en zusters te troosten en te steunen. De inwoners van Bailén en de plaatselijke en regionale autoriteiten betuigden eveneens hun deelneming in het verdriet van de Getuige-gezinnen. Veel waarnemers waren onder de indruk van de geestelijke kracht van de getroffen Getuigen.
„Ik ken de Getuigen al jaren,” vertelde Antonio Gómez, de burgemeester van Bailén, „en hoewel ik persoonlijk agnosticus ben, bewonder ik uw geloof. Toen het ongeluk gebeurde, kwam het onmiddellijk in mij op dat uw godsdienstige en menselijke verbondenheid u in staat zou stellen de tragedie beter dan andere groeperingen te boven te komen. Ik heb gezien hoe de hele stad de diepbedroefde gezinnen heeft gesteund. Misschien hebben mensen vroeger misvattingen over uw principes gehad, maar ik ben blij te kunnen zeggen dat die verdwenen zijn. U hebt een innerlijke kracht die iemand die geen Getuige is, moeilijk kan vatten.”
José Borrell, minister van Openbare Werken, die de begrafenis bijwoonde als vertegenwoordiger van de Spaanse regering, bekende: „Wat kun je zeggen tegen mensen die in één klap bijna hun hele gezin zijn kwijtgeraakt? Niets wat zijzelf niet in hun geloof kunnen vinden. . . . U hebt een geweldig geloof.”
’Blijf elkaar vertroosten’
Wat ’vonden zij in hun geloof’? Bovenal troost van de zijde van Jehovah, „de God van alle vertroosting, die ons vertroost in al onze verdrukking” (2 Korinthiërs 1:3, 4). Ondanks hun verdriet vonden zij de kracht om elkaar te troosten, waarbij zij Paulus’ woorden tot de Thessalonicenzen ter harte namen: „Blijft elkaar . . . vertroosten en elkaar opbouwen.” — 1 Thessalonicenzen 5:11.
Het was een ontroerende ervaring christelijke broeders en zusters, van wie sommigen wel acht familieleden hadden verloren, andere treurende leden van de gemeente te zien opzoeken. „Als wij elkaar zagen, huilden wij. Maar door onze tranen heen herinnerden wij elkaar aan de opstandingshoop, en wij voelden ons getroost”, vertelde Francisco Saez, de presiderende opziener, die zelf zijn beide kinderen verloor.
„Wij hebben onze predikingsactiviteit niet verwaarloosd en wij hebben ons er speciaal op toegelegd familieleden van de overledenen te bezoeken die geen Getuigen zijn en daarbij de brochure Wanneer iemand die u dierbaar is, sterft gebruikt.” Francisco vervolgde: „Ik persoonlijk wilde prediken, want ik wist dat ik me beter zou voelen als ik tot anderen zou prediken. En echt waar, hoewel ik huilend de deur uitging, kwam ik getroost weer thuis.”
De bevolking van Bailén reageerde heel gunstig op dit getuigeniswerk. Een week na het ongeluk bezocht Encarna, die het verlies van twee dochters en vier kleinkinderen te betreuren had, een dame bij wie zij onlangs een bijbelstudie was begonnen. Encarna had deze vrouw, die vier maanden daarvoor haar man had verloren, aan de hand van de Schrift getroost. „Nu moeten wij elkaar troosten”, zei ze, terwijl zij hun bespreking van de brochure Wanneer iemand die u dierbaar is, sterft voortzetten.
Er kwam ook onmiddellijk steun van de wereldwijde broederschap. „De hele gemeente voelt zich zo aangemoedigd door de duizenden brieven en telegrammen die wij ontvangen hebben”, vertelde Francisco Capilla, de secretaris van de gemeente. „Het postkantoor moet elke dag een bestelbusje rechtstreeks naar ons huis sturen om alle post te bezorgen. Wij zijn heel dankbaar voor de liefdevolle bezorgdheid van de broeders en zusters.”
Een tragedie waaruit hoop voortvloeit
Kan uit zo’n tragedie iets goeds voortvloeien? „Het hart van de wijzen is in het huis van rouw”, schreef koning Salomo uit de oudheid (Prediker 7:4). In de lijn van dit beginsel heeft de tragedie in Bailén sommige mensen ertoe gebracht ernstiger na te denken over hun band met God. Faustino, een ongelovige echtgenoot die twee van zijn zes kinderen bij het ongeluk verloor, vertelde zijn vrouw Dolores: „Ik heb goed nieuws voor je. Ik ga de bijbel bestuderen, want ik wil mijn kinderen in de nieuwe wereld terugzien.”
Hoewel onze broeders en zusters in Bailén hun verdriet niet snel te boven zullen komen, troosten zij anderen en worden zij getroost. Jehovah sterkt hen met zijn geest en met de steun van veel liefdevolle broeders en zusters. Onze gebeden voor hen blijven opstijgen naar onze hemelse Vader.
[Illustratie op blz. 26]
Vier van de verongelukten