Creditcards en salarischeques — Echt of vals?
WAT zijn ze handig! Zo klein, zo gemakkelijk mee te nemen. Ze passen zo mooi in de portefeuille van een man of het handtasje van een vrouw. Zonder een cent op zak kun je van alles en nog wat kopen. Het gebruik van een creditcard wordt overal ter wereld aangemoedigd en gepromoot door luchtvaart- en scheepvaartmaatschappijen, hotels en vakantieoorden. Mensen krijgen de raad: „Ga niet zonder creditcard de deur uit.” Sommige zaken accepteren ze liever dan contant geld. In tegenstelling tot contant geld kunnen ze bij diefstal of verlies vervangen worden. Het is uw eigen gemerkte geld, met uw naam en exclusieve rekeningnummer in reliëf op de voorkant.
U kent ze als plastic geld — creditcards en betaalpassen. In 1985 introduceerden enkele banken hun eigen geavanceerde, laser-gecreëerde hologrammen, die als driedimensionaal overkomen, en andere veiligheidselementen, variërend van speciale codes in de magneetstrip op de achterkant tot een onzichtbaar merkteken dat zichtbaar wordt onder ultraviolet licht. Dat alles om vervalsers af te schrikken! Naar schatting zijn er wereldwijd ruim 600 miljoen creditcards in omloop.
De mondiale verliezen door allerlei vormen van creditcard-fraude bedroegen in het begin van de jaren ’90 naar men denkt minstens een miljard dollar. Van al die vormen van fraude is vervalsen naar verluidt de snelst groeiende — goed voor minstens tien procent van de totale verliezen.
In 1993 bijvoorbeeld kostten vervalsingen banken die bij een van de grootste creditcard-organisaties aangesloten waren $133,8 miljoen, een stijging van 75 procent over het voorgaande jaar. Een andere vooraanstaande creditcard-firma, internationaal van opzet, meldde ook verbijsterende verliezen door vervalsingen. „Dat maakt cardvervalsing niet alleen voor de banken, creditcard-firma’s en winkeliers die ze accepteren tot een groot probleem, maar ook voor de consument overal ter wereld”, schreef een Nieuwzeelandse krant. Hoewel legitieme cardhouders niet aansprakelijk zijn voor de verliezen, worden de kosten onvermijdelijk aan de consument doorberekend.
Hoe staat het met de ingebouwde veiligheidselementen die als een barrière moesten fungeren voor vervalsers, de laser-gecreëerde hologrammen bijvoorbeeld en de speciale gecodeerde magneetstrips? Binnen een jaar nadat deze elementen waren geïntroduceerd, begonnen de eerste primitieve vervalsingen te verschijnen. Kort daarna werden alle veiligheidselementen gekopieerd of ontkracht. „Je moet steeds verbeteringen blijven aanbrengen”, zei een bankfunctionaris uit Hong Kong. „De schurken proberen je altijd te slim af te zijn.”
Interessant is dat volgens deskundigen de helft van alle verliezen door creditcard-vervalsing in het begin van de jaren ’90 in Azië plaatsvond, en bijna de helft daarvan werd naar Hong Kong getraceerd. „Hong Kong is voor creditcard-vervalsing wat Parijs is voor de haute couture”, verklaarde een deskundige. Anderen hebben Hong Kong ervan beschuldigd de internationale hoofdstad van de creditcard-vervalsing te zijn — „een trefpunt van de ’plastic driehoek’ van creditcard-fraude die ook Thailand, Maleisië en nu het zuiden van China omvat”. „De politie van Hong Kong zegt dat plaatselijke syndicaten die banden met Chinese georganiseerde-misdaadtriaden hebben, valse cards van een gravure, reliëf en code voorzien met gebruikmaking van nummers die door corrupte winkeliers worden geleverd. De vervalste cards worden dan simpelweg naar het buitenland verzonden”, berichtte de Nieuwzeelandse krant.
„Een creditcard-preegmachine, [in Canada] gekocht door Aziatische bendeleden, wordt nu gebruikt om valse creditcards te maken. De machine drukt 250 creditcards per uur en de politie gelooft dat ze bij een multi-miljoenenzwendel is gebruikt”, berichtte de Canadese krant Globe and Mail. De afgelopen paar jaar zijn er Hong Kong-Chinezen wegens het gebruik van vervalste creditcards gearresteerd in minstens 22 landen van Oostenrijk tot Australië, waaronder Guam, Maleisië en Zwitserland. Japanse creditcards zijn bijzonder in trek, omdat die hun gebruikers de hoogste bestedingslimieten verlenen.
De stijging in de creditcard-zwendel en -vervalsing betekent dat de „uitgevers ervan gedwongen zijn de kosten van de groeiende omvang van de fraude uit te smeren”, zei een Canadese bankfunctionaris. Het is niet anders. Een creditcard kan inderdaad handig zijn en de gebruiker uit de nood redden wanneer hij niet over voldoende contant geld beschikt. Bedenk echter dat het enige wat de vervalsers nodig hebben uw rekeningnummer en de verloopdatum van de card is; dan kan het feest beginnen. „Het is plastic geld,” waarschuwde een regionale veiligheidschef voor American Express International, „maar mensen gaan er nog niet zo voorzichtig mee om als met contant geld.”
„Het systeem wemelt van de onvolkomenheden”, zei een commissaris van politie. „En de schurken hebben ze allemaal gevonden. En geloof maar dat zij ze genadeloos uitgebuit hebben”, zei hij over vervalsers.
Het vervalsen van cheques
Met het nieuwe tijdperk van desktop-printing waarmee vrijwel elk papiergeld feilloos nagemaakt kan worden, was wat er al gauw volgde onvermijdelijk. Vervalsers konden nu een hele reeks documenten namaken: paspoorten, geboortebewijzen, immigratievergunningen, effecten, aankooporders, recepten voor medicijnen en nog veel meer. Maar de hoogste opbrengst zou het kopiëren van salarischeques opleveren.
De techniek is opmerkelijk eenvoudig. Wanneer een salarischeque van een grote onderneming met miljoenen dollars in deposito bij plaatselijke of regionale banken eenmaal een vervalser in handen valt, kan hij aan de slag. Met zijn desktop-printer, optische scanner en andere elektronische apparatuur tot zijn beschikking kan hij de cheque naar believen veranderen — de datum wijzigen, de naam van de begunstigde veranderen in die van hemzelf, nullen aan het bedrag toevoegen. Dan drukt hij de veranderde cheque af op zijn eigen laserprinter, op papier dat hij bij de dichtstbijzijnde kantoorboekhandel heeft gekocht in dezelfde kleur als de cheque. Hij kan tientallen of meer vervalsingen tegelijk afdrukken en die dan bij elk van de filialen van de bank in elke willekeurige stad innen.
Het vervalsen van cheques op deze simpele en goedkope manier neemt zulke reusachtige vormen aan, zeggen bankfunctionarissen en politieautoriteiten, dat de kosten voor de economie wel eens tot een miljard dollar zouden kunnen oplopen. In een bijzonder brutaal geval, aldus The New York Times, reisde een in Los Angeles gevestigde bende het land af om duizenden valse salarischeques bij banken te innen, tot een totaal van ruim $2 miljoen. Analytici van het bedrijfsleven schatten dat de totale jaarlijkse kosten van chequefraude alleen al in de Verenigde Staten nu $10 miljard bedragen. „Misdaadprobleem nr. 1 voor financiële instellingen”, zei een FBI-functionaris, „is de vervalsing van verhandelbare stukken, zoals fraude met cheques en wissels.”
[Inzet op blz. 7]
De hoogste opbrengst levert het kopiëren van salarischeques op