Eenoudergezinnen — Een groeiende tendens

DOOR ONTWAAKT!-CORRESPONDENT IN GROOT-BRITTANNIË

„ER ZIJN meer eenoudergezinnen in het Verenigd Koninkrijk dan in enig ander land van Europa”, bericht de Londense Times. „Bijna een op de vijf Engelse gezinnen met kinderen onder de achttien heeft nu als hoofd van het gezin . . . een alleenstaande ouder, vergeleken bij een op de zeven Deense gezinnen en een op de acht in Duitsland en Frankrijk.”

Van de tien alleenstaande ouders in Groot-Brittannië zijn er negen vrouwen. Het traditionele of zogenoemde kerngezin, dat bestaat uit een vader en een moeder samen met hun kinderen, schijnt nu slechts één „gezinsconcept” uit meerdere te zijn. Maar waarom komt de eenoudervariëteit meer voor dan vroeger?

Echtscheiding en uit elkaar gaan staan boven aan de lijst van oorzaken. Hier volgt Groot-Brittannië de tendens in de Verenigde Staten, waar ongeveer de helft van alle huwelijken op een echtscheiding uitloopt. Ook is dat wat mensen van het huwelijk verwachten veranderd. Volgens Zelda West-Meads van Relate, een huwelijksadviesbureau, waren twintig of dertig jaar geleden „de geslachtsrollen veel duidelijker afgebakend. De man was de kostwinner; de vrouw was de verzorgster.” Maar hoe is het nu? „De huidige huwelijken zijn misschien stimulerender en leuker, maar ze kunnen ook moeilijker zijn. Vrouwen verlangen meer van het huwelijk dan hun moeders en grootmoeders verwachtten. Zij willen gelijkheid, een goede minnaar, een goede vriend, carrièremogelijkheden voor zichzelf — en ook nog kinderen.”

De terloopse seks waarvan de amusementswereld doortrokken is, kweekt minachting voor het traditionele gezin. Jongeren die op zeer jeugdige leeftijd seksuele ervaringen hebben, zijn zich vaak niet van de mogelijke gevolgen bewust. Voor hen betekent het huwelijk een last, een beknotting van hun persoonlijke vrijheid, een onnodige complicatie in het leven.

Sommigen hebben er bewust voor gekozen alleenstaande ouders te zijn; anderen worden het door omstandigheden. Veel gehuwden die tegen hun wil in een eenoudersituatie belanden, zijn ongelukkig met hun autonomie. Tot hen behoren degenen die gelukkig getrouwd waren maar die hun partner in de dood verloren hebben.

Aan de andere kant zijn er mensen die een huwelijk vol bittere tweespalt gekend hebben. Voor hen is het een opluchting hun kinderen alleen groot te brengen. Velen van hen vertellen wat een nauwe band zij met hun kinderen gekregen hebben.

Hoewel er talrijke oorzaken aan te voeren zijn voor de groeiende tendens tot eenoudergezinnen, hebben alleenstaande ouders wanneer het om de verantwoordelijkheden en uitdagingen van het dagelijks leven gaat, hun specifieke zorgen. Welke zijn dat? En hoe kunnen alleenstaande ouders zich met succes van hun verantwoordelijkheden kwijten?