Van onze lezers
Reacties op verslag uit de eerste hand Hartelijk dank voor het hartverscheurende verhaal van Larry Rubin, „Geen rots of eiland meer” (22 november 1994). Veel mensen hebben weinig consideratie met personen die vroeger veel narigheid ondervonden hebben. Mijn eigen zoon zei eens tegen me dat als ik werkelijk geloof had, ik me geen zorgen zou maken! Maar niet iedereen kan het verleden zonder meer achter zich laten. Blijf alstublieft dergelijke menselijke ervaringen opnemen. Ik bid of sommige harten er milder door mogen worden.
M. L., Groot-Brittannië
Ik kan geen woorden vinden om mijn dank te uiten. Maar al te vaak ontmoeten we mensen die littekens hebben opgelopen doordat zij vroeger misbruikt zijn. Het is een enorme uitdaging hen te helpen binnen de gemeente te functioneren en een band met Jehovah te ontwikkelen. Het artikel liet zien dat zulke mensen kunnen leren liefde en vertrouwen te voelen.
J. D., Canada
Ik ben nu 25 jaar een christen. Ik heb God getrouw gediend met mijn hersenen, maar mijn hart voelt nog steeds aan alsof het van massief beton is. Ik ben opgegroeid in een gezin van alcoholisten, waar ik ben geslagen en seksueel misbruikt en nog andere trauma’s heb opgelopen. Jehovah heeft zo veel voor me gedaan, maar ik kan geen liefde voor hem voelen. Larry Rubins verhaal gaf me een sprankje hoop dat ik misschien, heel misschien, op een dag zal kunnen huilen om mijn verleden en gevoelens zal hebben. Misschien zal ik ook krijgen wat Larry Rubin nu heeft — liefde, vertrouwen en aanvaarding.
A. F., Verenigde Staten
Enkele eerdere levensverhalen gingen over personen die wel supermensen leken — onbevreesd, zonder innerlijke conflicten, zonder zwakte. Larry Rubins verhaal had een andere invalshoek. Hij was openhartig en legde zijn diepste gevoelens bloot. Dergelijke levensverhalen spreken ons aan, omdat ze over dingen gaan die in ons eigen leven gebeuren.
F. D. S., Brazilië
Rh-factor Het is werkelijk loffelijk zoals Ontwaakt! zulke controversiële onderwerpen bespreekt. In het artikel „De Rh-factor en u” (8 december 1994) was de benadering niet die van een religieuze fanaticus. Het onderwerp werd met wetenschappelijke nauwkeurigheid behandeld, er werd medische terminologie gehanteerd die up to date is en toch was de uiteenzetting duidelijk en begrijpelijk. Daarmee wordt de beschuldiging ontzenuwd dat Jehovah’s Getuigen blinde fanatici zijn die geen waarde aan een mensenleven hechten.
I. R., Duitsland
Ik ben in verwachting en mijn dokter vertelde me dat ik een injectie moest hebben om te voorkomen dat ik antistoffen tegen het bloed van mijn baby zou aanmaken. Ik wist niets van de Rh-factor af en maakte geen bezwaar. Toen ik later hoorde dat de injectie uit bloed wordt bereid, was ik bang dat ik misschien Gods wet inzake bloed had overtreden. Jullie artikel heeft me geholpen met de uitleg dat het aanvaarden van de injectie uiteindelijk een gewetenszaak is.
C. W., Verenigde Staten
Over godsdienst praten Hoewel ik als christen ben grootgebracht, heb ik er veel moeite mee een volledig aandeel aan de prediking te hebben, vooral in de buurt van mijn klasgenoten. De raad die jullie gaven in het artikel „Jonge mensen vragen . . . Waarom over God praten?” (22 september 1994), herinnerde me aan de belangrijkheid van dat werk. Ik wil jullie aanmoediging ter harte nemen om voldoende bekwaam te worden als onderwijzer van Gods Woord.
K. K., Nigeria
Ik ben twaalf jaar en ik heb me er echt voor geschaamd te zeggen dat ik een van Jehovah’s Getuigen ben. Ik hoopte dat mijn klasgenoten me niet zouden zien in de velddienst. Het artikel heeft me geholpen te beseffen dat ik niet de enige ben die met dit probleem zit en ik ben erdoor geholpen deze gevoelens van schaamte te overwinnen.
M. V. S., Brazilië