Van onze lezers

Loodvergiftiging Ik heb net de artikelen „Loodvergiftiging — Lopen u en uw kinderen gevaar?” (22 november 1992) uitgelezen en wil u graag bedanken voor uw actuele, evenwichtige artikelen. Ik hoop dat u eens een soortgelijk artikel kunt schrijven over het verband tussen aluminium en de ziekte van Alzheimer.

D. C., Canada

Deze kwestie werd al even aangeroerd in het artikel „Vervuiling — Bij wie ligt de oorzaak?” in onze uitgave van 8 mei 1990. — Red.

De jongste thuis Ik ben dertien jaar en de jongste van vijf. Het artikel „Jonge mensen vragen . . . Wat moet ik ermee dat ik de jongste ben?” (8 oktober 1992) heb ik erg gewaardeerd. Ik voel me precies zoals een paar van de jongeren die u aanhaalde en ik hoop dat mijn hele familie iets aan dit artikel heeft. Dank u dat u ons, jongeren, helpt.

C. M., Verenigde Staten

Ik ben de middelste thuis, maar veel van wat in dit artikel stond, is van toepassing op hoe ik me voel. Ook ik heb het gevoel dat ik moet boeten voor de fouten die mijn broer heeft gemaakt. Door hem komt het dat ik ’s avonds om een uur of negen thuis moet zijn. Mijn zus en ik delen een kamer en ik heb geen enkele privacy. Toch ben ik blij dat ik de middelste ben, met een oudere broer om van te leren en een jongere zus die ik iets kan bijbrengen. Ik ben nooit echt alleen. Bedankt dus voor het schrijven van dat artikel; ik ben dan wel niet de jongste, maar ik heb er wat aan gehad.

N. R., Verenigde Staten

Handen Toen ik het artikel „Onze fascinerende handen” (8 augustus 1992) las, moest ik onwillekeurig naar mijn eigen handen kijken. Ik had er nooit bij stilgestaan hoe prachtig deze instrumenten zijn die Jehovah ons heeft gegeven. Hoe kunnen sommigen toch geloven dat mensen het resultaat van evolutie zijn? Ik denk dat velen hun opvatting zullen herzien als zij dit artikel lezen.

E. M., Brazilië

IJzeren long Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen na het verhaal over Laurel Nisbet, „Zelfs een ijzeren long kon haar niet beletten te prediken” (22 januari 1993), gelezen te hebben. Haar geloof is een voorbeeld voor ons allemaal. Het was ontroerend te lezen hoe zij haar situatie wist te benutten om een aantal anderen te helpen Jehovah te leren kennen. Zij was ook vastbesloten de heiligheid van bloed niet te schenden en gebruikte al haar kracht om haar standpunt aan haar dokter duidelijk te maken, zelfs toen zij de dood nabij was. Ik wil jullie met heel mijn hart bedanken voor het publiceren van haar ervaring.

Y. C., Italië

Kritische ouders De „Jonge mensen vragen . . .”-artikelen „Waarom is niets wat ik doe ooit goed genoeg?” (22 november 1992) en „Hoe moet ik op kritiek van mijn ouders reageren?” (8 december 1992) kwamen precies op tijd. Ik voelde me terneergeslagen omdat mijn vader altijd wel iets vond om over te mopperen. Nu ben ik van plan echt mijn best te doen om kritiek kalm te accepteren en er niet verontwaardigd tegenin te gaan.

M. Z., Italië

De artikelen waren werkelijk raak. Ik heb altijd geloofd dat mijn ouders mij bekritiseerden omdat ik nooit iets goed deed. Uw artikelen hebben mij geholpen in te zien dat hun strenge onderricht voortvloeit uit hun liefde en dat zij willen dat ik slaag in het leven. Sinds ik uw artikelen heb gelezen, hebben mijn ouders heel wat minder reden tot klagen gehad.

S. P., Verenigde Staten

Mijn moeder is geen christen en nog nooit heb ik iets goed genoeg kunnen doen in haar ogen. Maar dit artikel heeft me geholpen haar beter te begrijpen. Het resultaat van de moeite die ik heb gedaan? Zij luistert nu en is gaan geloven wat ik haar uit Gods Woord vertel!

M. T., Filippijnen