Onschuldig amusement of mentaal vergif?

Op een live rockconcert stopte een van de artiesten een vrouw in een doos en hakte vervolgens op de doos in met een bijl. Namaakbloed spoot in de mond van de artiest, die het vervolgens het publiek in spuugde.

In 1984 schoot een negentienjarige jongen zichzelf dood. Zijn ouders zeggen dat hij tot zijn zelfmoord kwam door de tekst van een rocksong genaamd „Suicide Solution” (Oplossing zelfmoord).

Een tienerblad publiceerde verslagen van de perverse seks die een band bedreef in hun kleedkamer en tijdens muziekopnamen in de studio. Een rockalbum bevatte een obscene poster met mannelijke en vrouwelijke geslachtsorganen.

GEWELD, zelfmoord en sadistische seks — het zijn slechts enkele van de verderfelijke thema’s die op rockplaten en -cassettes, op videoclips en op live-concerten worden bezongen. Wanneer deze schandelijke programma’s discussies oproepen en men zelfs naar de rechter stapt, proberen artiesten en muziekproducenten deze aanstootgevende elementen goed te praten. Zo wordt van een obscene schildering nu gezegd dat ze bedoeld is om kracht bij te zetten aan een verklaring over de „mentale verwording in de Amerikaanse samenleving en hoe wij er uiteindelijk aan ten onder gaan”. In dezelfde geest wordt nu van woorden in sommige muziek die duidelijk metaforen voor het mannelijk geslachtsorgaan zijn (zoals geweren of messen), gezegd dat ze letterlijk zijn bedoeld.

Artiesten en muziekproducenten mogen zo aan een gerechtelijke veroordeling ontkomen, maar laten mensen zich echt iets wijsmaken? U? Kunt u ontkennen dat geweld, seks en het occulte de hoofdingrediënten zijn in de hardrock-muziek die tegenwoordig verkocht wordt?

Heavy metal en rap

In de loop van de jaren hebben zich talrijke categorieën rockmuziek ontwikkeld. Twee genres, heavy metal en rap, worden de laatste tijd bekritiseerd om hun schokkende obsceniteit.

Heavy metal is over het algemeen krachtige, zwaar versterkte elektronische muziek met een dreunend ritme. Volgens het blad Time „spelen metal-​musici in op de losgeslagen fantasieën van een overwegend blank, jong en mannelijk publiek door zich af te schilderen als gedesillusioneerde buitenbeentjes die een corrupte beschaving de rug hebben toegekeerd”. Veel heavy metal is bedoeld om te shockeren. Sommige van de teksten zijn niet geschikt voor publikatie. In een medisch tijdschrift uit Texas werd opgemerkt dat veel van de uitdrukkingen in heavy metal „onconventionele opvattingen over seks, geweld, haat en het occulte” ophemelen.

Het geweld waarmee heavy metal gepaard gaat, is ook een reden tot bezorgdheid. Toen bijvoorbeeld een voorstelling gestaakt moest worden omdat de zanger ziek werd, kwam het publiek in opstand en stak zelfs de zaal in brand. Bij een ander concert vonden drie jongeren de dood toen duizenden fans naar het podium opdrongen, mensen voor zich neersloegen en hen daarna vertrapten.

Bij rap-muziek, ook bekend als hip hop, zeggen één of meer vocalisten teksten op boven een ritmische achtergrond uit, die vaak tot stand gekomen is via een computergestuurde techniek die bekendstaat als „samplen”. De meeste rap-muziek wordt gecreëerd door zwarte musici maar verkocht aan zowel een zwart als een blank publiek. Enkele rap-boodschappen zijn positief, spreken zich uit tegen bijvoorbeeld kindermishandeling en drugsgebruik. Niettemin draait de meeste rap om opstand tegen het gezag, om geweld, vrouwvijandigheid en racisme. Veel nummers bevatten vloeken en schunnige beschrijvingen van seksuele activiteit.

Op sommige rap-concerten is geweld een probleem geweest. Bij een bepaald concert vielen 300 leden van een bende het publiek aan, dat terugsloeg met metalen stoelen totdat de politie kwam en een eind aan het concert maakte. Vijfenveertig personen raakten gewond.

Vorig jaar riep de Bond voor Sheriffs in de staat New York op tot een boycot van alle firma’s die eigendom zijn van Time Warner, Inc., totdat de onderneming de rap-song „Cop Killer” (Agentedoder) van de schappen haalde. Het hoofd van de Bond voor Sheriffs, Peter Kehoe, zei: „Deze opname braakt haat uit en zet aan tot en verheerlijkt het doden van politieagenten. Het directe gevolg van deze song zal zijn dat er agenten vermoord worden.” Uiteindelijk werd het nummer uit de verkoop gehaald.

Zijn er aanwijsbare gevolgen?

Als musici het kwaad bezingen of het zelfs uitbeelden op het podium, welk effect heeft dat dan op luisteraars en kijkers? Sta eens stil bij de volgende opmerkingen en ervaringen.

Dr. Carl Taylor, docent strafrecht aan de Michigan State University, betoogt dat rocksterren „een levensstijl propageren. . . . De leden van de band beïnvloeden de jongeren wel degelijk, in heel sterke mate.”

Een jongen die een zelfmoordpoging overleefde, zei dat de muziek hem en zijn vriend (wiens zelfmoord wel slaagde) de gedachte had bijgebracht dat „de oplossing voor het leven de dood is”.

In 1988 doodden drie tieners een vriend — zo maar, voor de aardigheid. Een van hen voerde aan dat de bezetenheid van de dood was begonnen met heavy metal-​muziek.

Na een rap-concert sloegen tieners aan het vernielen en ruiten ingooien. Het hoofd openbare veiligheid in Pittsburgh (Pennsylvania, VS) zei: „Volgens mij lijdt het absoluut geen twijfel dat rap-muziek tot geweld aanmoedigt.”

Uit een studie van jongeren en satansculten bleek, dat veel jongeren die betrokken zijn bij duivelaanbidding zware drugsgebruikers zijn en naar heavy metal-​muziek luisteren, waarin drugsgebruik wordt verheerlijkt en tot seksuele immoraliteit wordt aangemoedigd. Het gevolg is dat kwetsbare jonge mensen tot satansculten getrokken worden.

Natuurlijk schuilt er als jongeren tot drugsgebruik, misdaad of zelfmoord komen, waarschijnlijk meer achter zulk gedrag dan alleen muziek. De ontwrichting van het gezinsleven en van de menselijke samenleving in het algemeen speelt daarbij ongetwijfeld een belangrijke rol. Maar de muziek kan als katalysator dienen, als een middel om kwetsbare jonge mensen tot het doen van dingen aan te zetten die zij anders niet eens zouden overwegen. Hebben mensen die al mismoedig zijn door de narigheid van het leven, muziek nodig die hen ertoe aanzet toe te geven aan destructieve neigingen?

Het punt is dat slechte muziek mentaal vergif kan zijn voor mensen die ernaar luisteren. Bedenk dat de boodschappen in zulke muziek des te krachtiger zijn omdat ze van popsterren komen, van helden, die door hun fans nagenoeg aanbeden worden.

Hoe staat het met jou?

Naar wat voor muziek luister je? Misschien ben je al waakzaam wat de keuze van je muziek betreft, en dat is prijzenswaardig. Behoor je daarentegen tot degenen die luisteren naar muziek van verderfelijke of zelfs maar bedenkelijke aard, ben je daar dan nadelig door beïnvloed? Kun je, ook als je gedrag niet is veranderd, naar waarheid zeggen dat je instelling niet nadelig beïnvloed is? Per slot van rekening kan herhaalde blootstelling aan verderfelijke thema’s je ongevoelig maken, zodat je de mening toegedaan raakt dat de onderwerpen niet zo erg zijn.

Neem het voorbeeld eens van een jonge man die probeerde zijn leven als christen samen te laten gaan met een vaste dosis heavy metal en rap. Hij werd niet gedreven tot daden als moord, zelfmoord of duivelaanbidding. Maar merk eens op hoe zijn instelling erdoor werd beïnvloed. Hij verklaarde: „Deze muziek is buitengewoon dierlijk. Ze stelde me in staat kalm en beheerst mijn gang te gaan terwijl tegelijkertijd de meest verdorven en gewelddadige neigingen in me opkwamen. . . . Ik leefde in een fantasiewereld van haat. Er ging geen dag voorbij zonder dat ik ernstig overwoog zelfmoord te plegen.” Hij besloot zijn luistergewoonten radicaal te veranderen. Toen hij dat deed, onderging zijn instelling een grote verbetering.

Mensen die verderfelijke muziek verdedigen, zullen argumenten aanvoeren om de duistere kanten van rockmuziek te rechtvaardigen. Maar tot welke conclusies kom jij? Kun je je ogen en oren sluiten voor de extreme verdorvenheid van de thema’s? Zou je gelegenheden zoals de eerder beschreven concerten kunnen bijwonen zonder bang te hoeven zijn voor je veiligheid? En wat te denken van het verband tussen zulke muziek en het schandelijke gedrag van de artiesten en het publiek?

Als je gezondheid je lief is, vermijd je waarschijnlijk voedsel dat schadelijk voor je zou kunnen zijn, ook al is het lekker. Verderfelijke muziek, of het nu rockmuziek is of een ander genre, is een bedreiging voor je mentale gezondheid. Zou je je willen blootstellen aan amusement dat je geest vergiftigt? Natuurlijk niet. Wat kun je dan doen om een gezonde, evenwichtige kijk op deze kwestie te hebben? Beschouw de punten eens die in het volgende artikel worden gepresenteerd.

[Kader/Illustratie op blz. 6]

Wat is duivelaanbidding?

Duivelaanbidding, waartoe in sommige heavy metal-​teksten wordt aangemoedigd, is geen onschuldig amusement. In Texas Medicine/The Journal werd uitgelegd dat die aanbidding praktijken omvat variërend van „goedaardige rituele activiteiten tot het drinken van bloed afkomstig van zelfverminking en dierenoffers”. Satansculten verkondigen „trouw aan de Duivel. Er wordt een specifiek ritueel volbracht om kracht van Satan op de aanhangers over te dragen. . . . Het dogma van vrijheid van keuze en wil houdt in dat je doet wat je maar wilt, zonder God, zonder schuldgevoel en zonder geweten.” Het gevolg is dat sommigen zich bezighouden met criminele activiteiten zonder zich daarvoor te schamen.

[Illustratie op blz. 5]

Je zou je maag niet met afval vullen. Waarom je geest dan wel?

[Illustratie op blz. 7]

Moet je je op je gemak voelen bij zo’n evenement?