De snoezige koeskoes

Door Ontwaakt!-correspondent in Australië

VERWONDERD dat alle aandacht op hem gericht was, keek het snoezige diertje met zijn grote glanzende ogen in alle onschuld naar ons terug. In zijn ronde gezicht domineerde een wat uitstekende snuit en zijn oren lagen bijna geheel in de vacht verborgen. Deze merkwaardige bal van geelwit bont met een lange, onbehaarde staart was een koeskoes.

Toen wij naar voren drongen om beter te kunnen kijken, trok hij zich hoger in de bomen terug, waarbij hij met alle vier zijn poten, en af en toe ook met zijn staart, takken vastgreep om in verheven afzondering te gaan zitten mokken.

Het neefje van de koala

De koeskoes is een van die uitzonderlijke dieren die alleen op het eiland Nieuw-Guinea, in Noord-Australië en op de eilanden daar in de buurt worden aangetroffen. Hoewel hij niet zo bekend is als zijn beroemde neef de koala, zijn er veel overeenkomsten.

De koeskoes is net als de koala een buideldier, wat inhoudt dat het wijfje haar jongen na hun geboorte — in worpen van twee tot vier — in een buidel draagt en zoogt. De koeskoes is eveneens een schuwe, zich langzaam bewegende boombewoner. Zijn dagelijkse routine bestaat uit slapen, slapen en nog eens slapen. Hij brengt de dag door in de vork van een tak, hoog in een boom, met zijn roze staart als een omgekeerd vraagteken naar beneden bungelend en zich niet bewust van de bedrijvigheid beneden. Hij is een nachtdier en wordt dus ’s nachts actiever.

In zijn natuurlijke woongebied leeft de koeskoes voornamelijk van boombladeren, knoppen en vruchten met een zachte schil, alsook van kleine vogels en insekten. Zijn wetenschappelijke naam, Phalanger, betekent „Gevingerde”. Wij zagen een koeskoes, op zijn brede achterste gezeten, heel kieskeurig een banaan pellen en eraan likken ongeveer zoals wij dat met een ijsje doen.

Een aantrekkelijk huisdier

De koeskoes is, misschien wegens zijn makke aard, heel populair als huisdier. En zijn aantrekkingskracht valt niet te betwisten. Om te beginnen is hij leuk om te zien. De vacht zelf kan uiteenlopen van roomwit, roodbruin of allerlei tinten grijs tot haast helemaal zwart. Sommige zijn gevlekt, terwijl andere een donkere streep over hun rug hebben. Zijn wollige, ronde snoet, zijn voortdurend en nieuwsgierig starende blik, zijn trage en bedachtzame bewegingen — dit alles maakt de koeskoes tot een aantrekkelijk huisdier.

Als u op zijn geklauwde poten bedacht blijft, kunt u de koeskoes zelfs knuffelen als een kat. Een koeskoes kan ongeveer zestig centimeter lang worden, de staart, die nog eens zo’n dertig centimeter lang is, niet meegerekend. Het laatste stuk van de staart is onbehaard en bedekt met ruwe schubben, waardoor hij er uitziet en aanvoelt als fijn schuurpapier — een voordeel bij het vastgrijpen.

Eén exemplaar vermaakte ons door te demonstreren hoe je een maïskolf eet. Terwijl hij de kolf met beide voorpoten vasthield, knabbelde hij één rij korrels af en snuffelde voordat hij tot de volgende rij overging zorgvuldig langs de rij die hij net op had om er zeker van te zijn dat hij geen enkele korrel had overgeslagen. Toen hij helemaal klaar was, likte hij zijn poten schoon en ging languit op de dikke boomtak liggen, vol en verzadigd.

De koeskoes heeft buiten de mens maar weinig vijanden. De inheemsen vangen het dier voor het vlees en gebruiken zijn prachtige pels voor capes en mutsen. Tegenwoordig vormt de aantasting van het natuurlijke woongebied van de koeskoes, het regenwoud, door projectontwikkeling, mijnbouw, toerisme, enzovoort, een ernstige bedreiging voor zijn voortbestaan. Dit is weer een geval waarin de mens verderft wat God aan zijn zorg heeft toevertrouwd. — Genesis 1:26; Openbaring 11:18.