De zienswijze van de bijbel
„Waarom nam God mijn kind tot zich?”
DE DOOD van een kind is een verschrikkelijke ervaring voor een ouder. Het is een verpletterende beproeving die zich niet door louter woorden laat wegwissen. Maar als u een dergelijk verlies hebt geleden en u afvraagt waarom God uw kind tot zich nam, dan bent u het slachtoffer van een misvatting die uw zielepijn alleen nog maar kan doen toenemen. U moet de waarheid weten: God nam uw kind niet weg.
Velen geloven echter het tegenovergestelde. Zo staarde een vrouw ontroostbaar in een open kist; erin lag haar zeventienjarige zoon, zijn haar uitgedund tengevolge van de behandelingen die niet zijn kanker hadden kunnen genezen. Zij keerde zich naar een bezoeker en zei met trillende stem: „God wilde Tommy bij zich hebben in de hemel.” Als rooms-katholiek was dit haar in jaren van kerkbezoek bijgebracht. Ook protestanten hebben reeds lang God de schuld gegeven voor de dood van kinderen. De beroemde protestantse hervormer Johannes Calvijn klaagde toen zijn twee weken oude zoontje stierf: „De Heer heeft ons in de dood van ons nog zo jonge zoontje beslist een bittere wonde toegebracht.”
Volgens een oude joodse fabel stierven de tweelingzonen van een rabbi toen hij van huis was. Toen hij terugkeerde en naar zijn zonen vroeg, zei zijn vrouw: „Als jou twee kostbare juwelen te leen waren gegeven en erbij was gezegd dat je ervan mocht genieten zolang ze in je bezit waren, zou je er dan iets tegen kunnen inbrengen wanneer degene die ze je geleend had, ze terugvroeg?” Hij antwoordde: „Uiteraard niet!” Toen toonde zij hem zijn twee dode zonen en zei eenvoudig: „God wilde zijn juwelen terug.”
Noch vertroostend noch bijbels
Is de Schepper werkelijk zo wreed dat hij op grillige wijze de dood zou brengen over kinderen, in de wetenschap dat dit hartverscheurend is voor de ouders? Nee, niet de God van de bijbel; volgens 1 Johannes 4:8 ’is God liefde’. Merk op dat dit vers niet zegt dat God liefde heeft of dat God liefdevol is, maar dat God liefde is. Zo intens, zo zuiver, zo volmaakt is Gods liefde, zo totaal doordringt het zijn persoonlijkheid en handelingen, dat hij terecht de personificatie van liefde genoemd mag worden. Dit is geen God die kinderen doodt ’omdat hij zijn juwelen terug wil hebben’.
Integendeel, God is intens en op een onzelfzuchtige wijze op kinderen gesteld. Jezus Christus, die steeds in woord en daad de persoonlijkheid van zijn hemelse Vader weerspiegelde, had een warme persoonlijke belangstelling voor kinderen. Eens sloeg hij zijn armen om een klein kind heen en vertelde zijn discipelen dat zij een soortgelijke kinderlijke onschuld en nederigheid moesten hebben (Mattheüs 18:1-4; Markus 9:36). Eeuwen voordien had Jehovah zijn volk onderwezen hun kinderen als kostbaar te bezien en hun dienovereenkomstig opleiding, onderwijs en zorg te schenken (Deuteronomium 6:6, 7; Psalm 127:3-5). Hij wil dat gezinnen verenigd zijn door het leven, niet gescheiden door de dood.
„Waarom is mijn kind dan gestorven?”
Velen hebben het idee dat omdat God almachtig is, hij achter de schermen alles bestuurt wat er in deze wereld plaatsvindt, met inbegrip van de dood van kinderen. Maar dat is niet noodzakelijkerwijs de consequentie. Toen Job alle tien zijn kinderen in één enkele ramp verloor, dacht hij dat Jehovah dit verschrikkelijke onheil over hem had gebracht. Hij wist niet wat de bijbel ons onthult, namelijk dat in dat geval in werkelijkheid een bovenmenselijke tegenstander van God, Satan genaamd, achter de schermen werkzaam was, in een poging Job zo te kwellen dat hij zijn geloof in zijn Schepper vaarwel zou zeggen. — Job 1:6-12.
Evenzo hebben de meeste mensen in deze tijd geen idee hoever Satans invloed in de wereld wel strekt. De bijbel onthult dat Satan en niet Jehovah de heerser is van dit verdorven samenstel van dingen. Het is zoals 1 Johannes 5:19 zegt: „De gehele wereld ligt in de macht van de goddeloze.” Jehovah treft geen blaam voor al de tragische gebeurtenissen van deze wereld. Hij nam niet uw kind weg.
Betekent dat dan dat Satan uw kind wegnam? Nee, niet rechtstreeks. Destijds in Eden plaatste de mens zich onder Satans bestuur toen hij in opstand kwam tegen God. Zo verloor hij de gave van eeuwig, gezond leven voor zichzelf en voor al zijn kinderen (Romeinen 5:12). Het gevolg is dat wij leven in een wereld die van God vervreemd is, een wereld waarin wij het hoofd moeten bieden aan, zoals de bijbel dat zegt, „tijd en onvoorziene gebeurtenissen”, de onverwachte en vaak tragische wendingen die het leven neemt (Prediker 9:11). Satan ’misleidt de gehele bewoonde aarde’ (Openbaring 12:9). Zijn voornaamste belangstelling is erop gericht mensen van God te vervreemden. Bijgevolg verbreidt hij gemene leugens over God. Eén zo’n leugen is dat God de dood aanwendt om kinderen aan hun ouders te ontrukken.
„Welke hoop bestaat er voor mijn kind?”
In plaats van God de schuld te geven, moeten ouders die zo’n verlies hebben geleden, zich richten op de vertroosting die God in de bijbel biedt. Valse religie heeft ervoor gezorgd dat velen in verwarring verkeren ten aanzien van de verblijfplaats en toestand van hun dode kinderen. Hemel, hel, vagevuur, voorgeborchte — deze verschillende andere bestemmingen variëren van onbegrijpelijk tot ronduit vreeswekkend. De bijbel daarentegen vertelt ons dat de doden geen bewustzijn bezitten en in een toestand verkeren die het best met een slaap vergeleken kan worden (Prediker 9:5, 10; Johannes 11:11-14). Ouders hoeven zich er dus geen zorgen over te maken wat hun kinderen na de dood moeten doormaken, evenmin als wanneer zij hun kinderen diep in slaap zien. Jezus had het over een tijd dat „allen die in de herinneringsgraven zijn . . . te voorschijn zullen komen” voor een hernieuwd leven op een paradijsaarde. — Johannes 5:28, 29; Lukas 23:43.
Toegegeven, die grandioze hoop ontneemt de dood niet al zijn tragische aspecten. Jezus zelf gaf toe aan zijn emoties en weende over de dood van zijn vriend Lazarus — en dat was een paar minuten voordat hij hem uit de dood opwekte! Wat er dus ten minste over te zeggen valt, is dat de dood niet altijd definitief is. Jezus en zijn Vader, Jehovah, haten beiden de dood. De bijbel noemt de dood „de laatste vijand” en zegt dat deze „tenietgedaan” zal worden (1 Korinthiërs 15:26). In het komende Paradijs, wanneer Satans bestuur tot het verleden zal behoren, zal de dood voor eeuwig voorbij zijn. Zijn onschuldige slachtoffers zullen door de opstanding teruggewonnen zijn. En als ouders dan weer verenigd zijn met de kinderen die zij in de dood hadden verloren, zullen wij eindelijk kunnen zeggen: ’Dood, waar is uw angel?’ — Hosea 13:14.