Van onze lezers
Eenoudergezinnen Ik was bijzonder blij met het artikel „Jonge mensen vragen . . . Zal ik wel normaal zijn met slechts één ouder?” (8 juli 1990) Mijn vader ging bij ons weg toen ik nog maar twee jaar was. Dit is van invloed geweest op mijn emotionele ontwikkeling. Ik werd hyperactief en kon geen vrienden maken. Ik ging elke emotie onderdrukken en werd uiteindelijk naar de psychiater verwezen. Het opgroeien in een eenoudergezin is dan ook zeker niet voor alle jongeren een gunstige omstandigheid. Maar als je door medechristenen, vooral leeftijdgenoten, wordt geaccepteerd en begrepen, kan dat iets van de stress wegnemen waaronder jongeren met emotionele moeilijkheden soms gebukt gaan. Ik heb me werkelijk veel moeite moeten geven om zulke vrienden te krijgen. En nu, met een evenwichtig schema waarbij ik tijd met mijn moeder en nieuwe vrienden doorbreng, heb ik geen medelijden meer met mezelf omdat er iets aan ons gezin ’mankeerde’.
T. A., Verenigde Staten
Vier jaar geleden maakte mijn man een eind aan ons huwelijk. Toen ik het artikel met mijn dochter las, zei ze: „Nu, ik voel me normaal. Mijn ouders wonen gewoon in verschillende huizen!” Het artikel gaf mij ook het gevoel als alleenstaande ouder normaal te zijn; het ontlastte me van mijn bezorgdheid en schuldgevoel tegenover mijn kind.
J. C. P., Verenigde Staten
Koolhydraatrijke snacks Ik wil jullie speciaal bedanken voor het kleine stukje over koolhydraatrijke snacks (22 juli 1990). Ik maak voor mijn gezin vaak een pastagerecht als lunch klaar. Daarna word ik meestal moe en moet ik wat rusten. Nu begrijp ik hoe dat komt. Een verandering van eetgewoonten zal een minder zware belasting voor mijn lichamelijke krachten zijn en ik zal beter in staat zijn me ’s middags van mijn evangelisatieactiviteiten te kwijten.
J. W., Bondsrepubliek Duitsland
Europese Oecumenische Vergadering Hartelijk dank voor het artikel „Geoordeeld uit hun eigen mond” (22 maart 1990). Zoals ze zelf toegeven, hebben de hedendaagse godsdiensten zich niet aan het thema van de bijbel gehouden en nagelaten hun hoop op Gods koninkrijk te stellen. Er kan naar waarheid worden gezegd dat ze ’naar hun woorden worden veroordeeld’. — Mattheüs 12:37.
D. P., Nieuw-Zeeland
Rozenkrans Wat u over de rozenkrans schrijft (8 juni 1990) is slechts de halve waarheid. De gebeden zijn voor een groot deel op bijbelse verhalen gebaseerd of zijn rechtstreekse aanhalingen uit de bijbel. Het bidden van de rozenkrans is daarom een goed begin voor het geestelijk leven. Het heeft positieve resultaten, bijvoorbeeld innerlijke vrede en geluk in deze wereld vol problemen.
H. W., Italië
Het gebruik van de rozenkrans ligt veel oprechte rooms-katholieken na aan het hart. Niettemin werd in ons artikel het punt belicht of de gewoonte God behaagt of niet. En hoewel een uit het hoofd geleerd gebed schriftuurlijke gedachten kan bevatten, is het goed te bedenken dat Jezus zelf in Mattheüs 6:7, 8 zei: „Als gij echter bidt, zegt dan niet steeds weer dezelfde dingen.” — Red.
Astma Ik dank u voor het artikel over astma (22 maart 1990). Ik ben zestien jaar en lijd bijna vanaf mijn geboorte aan deze ziekte. Ik wist niet dat emotionele spanningen en bepaalde levensmiddelen een aanval konden veroorzaken. Uw raad ga ik in praktijk brengen.
A. D., Spanje
Het artikel was interessant voor mij als chronisch astmapatiënte die in drie maanden tijd wel twaalf keer ijlings per ambulance naar een ziekenhuis werd vervoerd. Ik behandelde mijn astma altijd als iets wat mij af en toe overkwam en niet als een ernstige ziekte. Maar na in één nacht driemaal een ademhalingsstilstand gehad te hebben, besloot ik mijn medicijnen regelmatig te gaan gebruiken. Ik heb nu in geen drie jaar in het ziekenhuis gelegen.
S. M., Australië