Van onze lezers

Het regenwoud bestookt Ik besloot de uitgave over het regenwoud (22 maart 1990) naar het Braziliaanse Instituut voor het Milieu en Vervangbare Natuurlijke Hulpbronnen te sturen. Zij antwoordden: „Wij danken u voor de toezending van een exemplaar van de uitgave van Ontwaakt! over ontbossing. Wij maken van deze gelegenheid gebruik om uw initiatief te prijzen en te wijzen op het hoge niveau van het blad, dat stellig zal bijdragen tot de ontwikkeling van een collectief ecologisch bewustzijn.”

C. H. A. S., Brazilië

Voormalig racist Wat heb ik genoten van het verhaal van Virgil Dugué: „Ik probeerde de wereld te veranderen” (22 maart 1990). Het deed mij beseffen welke gevolgen het racisme heeft en hoe wreed het kan zijn.

J. N., Verenigde Staten

De Newyorkse ondergrondse Na het artikel „Een rit door het ’gat in de grond’” gelezen te hebben, kon ik niet anders dan ’Hartelijk bedankt’ zeggen (22 april 1990). Als dagelijks passagier van de ondergrondse valt het niet mee het metrostelsel als iets fascinerends te beschouwen, ook al verdient het die aanduiding. Vanochtend bekeek ik alles met heel andere ogen toen ik de trappen afliep en de trein instapte om naar mijn werk te gaan.

M. H., Verenigde Staten

Mishandelde vrouwen Ik doe mijn best mijn vrouw niet meer te slaan, en Ontwaakt! van 22 november 1988 heeft mij echt geholpen in te zien hoe afschuwelijk het is als iemand zijn vrouw slaat. Toen ik het tijdschrift gelezen had, ben ik in tranen uitgebarsten. Ik bid of dit voor ons gezin tot het verleden mag behoren.

D. S., Verenigde Staten

Onzekerheid Ik schrijf in verband met het artikel „Jonge mensen vragen . . . Waarom voel ik me zo onzeker?” (22 april 1990) Ik ben 33 jaar en het artikel heeft mij geweldig geholpen. Mijn moeder pleegde zelfmoord toen ik nog een kind was. Mijn vader was alcoholist; ik werd uitgescholden, mishandeld en seksueel misbruikt. Hij vernederde ons voortdurend en gaf ons steeds het gevoel waardeloos te zijn. Als jongere was ik dus erg onzeker. Ik heb nog wel eens last van onzekerheid, maar lang niet meer zo erg als vroeger. Dat ik een volle-tijdpredikster ben, heeft mij ook enorm geholpen, want ik heb Jehovah’s zegen in dit werk ervaren. En als Jehovah van mij houdt, zeg ik bij mijzelf, dan hoef ik mij niet waardeloos te voelen.

C. R., Verenigde Staten

Het was geweldig aanmoedigend te weten dat andere jonge mensen last hebben van dezelfde gevoelens. Omdat de voorbeelden duidelijk en gedetailleerd waren, kon ik een vergelijking trekken met mijn eigen situatie. In het artikel werd er ook op gewezen dat je niet onmiddellijk van je onzekerheid af bent en dat je waarschijnlijk af en toe terugvalt. Dat is een liefdevolle opmerking. Als ik die kalmerende woorden zie, zwelt mijn hart van ontroering en kan ik mijn tranen bijna niet bedwingen.

C. T., Japan

Wereld zonder vuurwapens Ik was geschokt door uw recente artikelen over vuurwapens (22 mei 1990). Aan de uitspraak „hoe meer vuurwapens, hoe meer schietpartijen” werd kracht bijgezet met een serie voorbeelden en citaten die een verkeerde voorstelling van zaken geven. U zegt bijvoorbeeld dat in Zwitserland het aantal vuurwapens per hoofd van de bevolking het hoogste van Europa is. Maar nergens in de artikelen staat vermeld dat Zwitserland ook een van de laagste misdaad- en moordcijfers van de wereld heeft! U hebt waarschijnlijk uw doel voorbijgestreefd als u de problemen die goddeloze mensen veroorzaken, toeschrijft aan het bezit van vuurwapens.

K. C., Verenigde Staten

Wij stellen uw opmerkingen op prijs. Enige nadere uitleg in verband met de meer controversiële statistische gegevens die in onze artikelen vermeld werden, was op zijn plaats geweest. Dat neemt niet weg dat „Ontwaakt!” geen partij koos in de politieke kwestie van de vuurwapenwetgeving, maar zich uitsprak voor een toekomstige „wereld zonder vuurwapens” onder Gods koninkrijk. Tot die tijd laten christenen zich leiden door de beginselen in Jesaja 2:4 en Mattheüs 26:52. — Red.